Bahagi 3 — Isang Resibo, Isang Hotel Booking, at Isang Pirma ang Tuluyang Nagpabagsak sa Kanila
Bahagi 3 — Isang Resibo, Isang Hotel Booking, at Isang Pirma ang Tuluyang Nagpabagsak sa Kanila
Hindi ko nakita nang malinaw ang spreadsheet sa telepono ni Marco.
Pero sapat na ang reaksiyon ni Adrian para malaman kong mas malalim ang problema kaysa sa simpleng pambababae.
Biglang nagbago ang tindig niya.
Nawala ang yabang.
Nawala ang galit.
Ang natira ay takot.
“Marco,” sabi niya, pilit kalmado, “hindi mo dapat inilalabas ang internal files sa personal device.”
Sumagot ang binata.
“Hindi ko po inilabas. Pinadala n’yo po sa personal Viber ko dahil sabi n’yo ayaw ninyong dumaan sa company email.”
May narinig akong mahinang bulungan sa paligid.
Si Mr. Salcedo, ang vice president, ay lumapit.
“Anong spreadsheet?”
Ipinakita ni Marco ang screenshot.
“Vendor comparison sheet po para sa Aurelia bid.”
Agad nagsalita si Adrian.
“Draft lang iyon.”
“May tatlong version po,” sagot ni Marco. “Sa unang version, pinakamura ang Ardent Mechanical. Sa pangalawa, tumaas bigla ang presyo nila. Tapos may bagong supplier na ipinasok.”
“Ano ang pangalan?” tanong ni Regina.
“B&R Industrial Services.”
Napakunot-noo si Mr. Salcedo.
Hindi ko kilala ang kumpanya.
Pero mukhang kilala niya.
“B&R?” ulit niya.
“Opo.”
“Newly accredited iyon.”
“Opo.”
“Kanino nanggaling ang accreditation papers?”
Napatingin si Marco kay Bianca.
Doon muling nawala ang kulay sa mukha nito.
“Kay Ma’am Bianca po.”
“Sinungaling ka!” bigla niyang sigaw.
Nagulat ang mga tao.
Lumingon sa kanya ang HR manager.
“Ms. Ramos, please remain calm.”
Pero tuloy-tuloy na siya.
“Hindi ako gumawa ng vendor! Hindi ko alam kung anong sinasabi niya!”
Inabot ni Marco ang phone sa HR officer.
“May message po.”
Binasa iyon ng HR officer.
Hindi niya sinabi nang malakas ang buong laman.
Pero malinaw kong nakita ang pagkunot ng noo niya.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.
“Sir Adrian, kailangan po nating ituloy ang discussion na ito sa private meeting room.”
“Ayaw ko.”
Lahat ay natahimik.
“Ano po?”
“Sinabi kong ayaw ko. Party ito. Bukas natin pag-usapan.”
Ngayon si Mr. Salcedo na ang nagsalita.
“Hindi ka tinatanong kung kailan mo gustong pag-usapan.”
Nanigas si Adrian.
“Sir—”
“You will cooperate.”
Mula sa isang sulok, may nag-abot sa akin ng tissue.
Isa iyon sa mga babaeng unang bumati sa akin pagdating namin.
“Ma’am Leah,” bulong niya, “sorry.”
“Bakit ka nagsosorry?”
Namula siya.
“May mga tsismis na po kasi.”
Nanlambot ang tiyan ko.
“Anong tsismis?”
Tumingin siya kay Adrian at Bianca.
“Na madalas po silang magkasama kahit walang site visit.”
Parang may dumagan sa dibdib ko.
“Madalas?”
“May dalawang out-of-town inspection po na dapat isang araw lang. Pero pareho silang nag-extend.”
Hindi ko agad naintindihan.
O baka ayaw ko lang intindihin.
“Alam ba ng kumpanya?”
Umiling siya.
“Hindi ko po alam.”
Naramdaman kong may kamay na marahang humawak sa balikat ko.
Si Regina.
“Leah, you don’t have to stay here.”
Tiningnan ko siya.
“Gusto ko.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Buong gabi akong itinuring na mahina.
Parang simpleng asawa lang na puwedeng ilipat ng upuan.
Parang babaeng puwedeng buhusan ng alak dahil wala akong sapat na lakas para lumaban.
Ayoko nang umalis na hindi alam ang totoo.
Lumipat ang management sa isang function room sa ikalawang palapag.
Hindi dapat ako kasama.
Pero dahil ako ang complainant sa insidenteng nangyari sa ballroom, pinayagan akong magbigay ng statement muna.
Kinuha ang salaysay ko tungkol sa ginawa ni Bianca at sa pagpigil sa akin ni Adrian.
May dalawang witness na kusang nagbigay rin ng statement.
Isa sa kanila ang senior engineer na nakaupo sa tabi namin.
Malinaw niyang sinabi:
“Sinadya ni Ms. Ramos ang pagbuhos ng unang baso.”
Agad tumutol si Bianca.
“Hindi!”
“Bianca,” sagot ng engineer, “nakaharap ako sa kamay mo.”
Tahimik siya.
May isa pang empleyado ang nagsabi:
“At bago ang pangalawang baso, sinabi niya, ‘baka kailangan n’yo pang lumamig.’”
Tinitigan ako ni Adrian.
Hindi ko mabasa kung galit ba siya o natatakot.
Makalipas ang halos isang oras, pinauwi ako ni Regina kasama ang driver niya.
Bago ako sumakay, humabol si Adrian.
“Leah!”
Huminto ako.
“Five minutes lang.”
“Wala akong gustong pag-usapan.”
“Please.”
Hindi ko alam kung bakit, pero pumayag ako.
Siguro gusto kong marinig kung hanggang saan niya kayang magsinungaling.
Nakatayo kami sa covered driveway ng hotel.
Malamig pa rin ang damit ko.
May bahid pa rin ng alak ang buhok ko.
Siya naman ay wala nang necktie.
Gusot ang buhok.
“Nagkamali ako,” sabi niya.
“Sa alin?”
“Sa party.”
“Tukuyin mo.”
“Hindi ko dapat hinayaan si Bianca.”
“Hinayaan?”
“Leah…”
“Hinawakan mo ang dalawang kamay ko habang binubuhusan ako ng ibang babae ng alak.”
Napayuko siya.
“Akala ko magwawala ka.”
“Dapat pala hinayaan kitang protektahan ang babaeng kaharap ko habang ako ang asawa mo?”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Then explain.”
Tahimik siya.
Tinignan ko nang diretso ang mukha niya.
“May relasyon ba kayo?”
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon.
Pero pinilit ko pa rin.
“Adrian.”
“Complicated.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil iyon ang salitang ginagamit ng mga taong ayaw tawagin sa tunay na pangalan ang ginawa nila.
“Gaano katagal?”
“Leah…”
“Gaano katagal?”
“Mga walong buwan.”
Parang humina ang tunog sa paligid.
Walong buwan.
Sa walong buwang iyon, ako ang naghahanda ng almusal niya kapag maaga ang meeting.
Ako ang nagdadala ng gamot sa nanay niya kapag walang ibang makapunta.
Ako ang nag-adjust ng budget namin nang sabihin niyang kailangan niyang magtipid dahil marami raw client dinners.
Client dinners.
“Alam niyang may asawa ka?”
“Oo.”
“Kilalang-kilala niya ako.”
Hindi sagot ang sinabi niya.
Pero mas masakit.
Natawa ako ulit.
“Of course.”
“Leah, hindi ko planong umabot dito.”
“Walang affair na aksidenteng tumatagal ng walong buwan.”
“May problema na tayo noon.”
“Anong problema?”
“Malayo ka.”
“Araw-araw tayong magkasama.”
“Hindi physical distance.”
Tumango ako.
Doon ko nakita ang desperasyon niyang humanap ng dahilan.
“Kapag gusto mo talagang lokohin ang tao, Adrian, kahit saan ka tumingin makakahanap ka ng dahilan.”
Lumapit siya.
“Please. Huwag muna tayong magdesisyon ngayong galit tayo.”
“Hindi ako galit.”
“Leah—”
“Nasusuka ako.”
Natahimik siya.
Pumasok ako sa sasakyan.
Hindi ko siya pinasakay.
Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ng umaga, mahigit dalawampung missed calls na niya ang nasa phone ko.
Hindi ko sinagot kahit isa.
Pumunta ako kay Mama sa Quezon City.
Nang makita niya ang namumugto kong mata, hindi niya agad ako tinanong.
Nagluto lang siya ng lugaw.
Pagkatapos ay inilagay sa harap ko.
“Kapag kaya mo nang magsalita, saka ka magsalita.”
At doon ako umiyak.
Hindi dramatic.
Walang sigaw.
Iyong iyak na parang matagal mo nang pinipigilan ang isang bagay na hindi mo alam na mabigat pala.
Kinahapunan, tumawag si Regina.
“May gusto ka bang malaman tungkol sa investigation?”
“Pwede ba?”
“Kung tungkol sa sarili mong complaint, oo. Tungkol sa internal corporate case, limitado ang puwede kong sabihin.”
Nirerespeto ko iyon.
“Na-suspend ba siya?”
“Administrative leave muna habang nag-iimbestiga ang Crestline.”
“Si Bianca?”
“Pareho.”
Tumigil siya.
“Leah, may isa pa.”
“Ano?”
“May tumawag sa HR kaninang umaga.”
“Sino?”
“Isang dating empleyado.”
Ang pangalan niya ay Clarissa Pineda, dating procurement associate na nag-resign tatlong buwan bago ang party.
Ayon kay Regina, nagbigay ito ng impormasyon na ilang ulit siyang inutusan ni Adrian na baguhin ang supplier evaluation sheets.
Tumanggi raw siya sa huling pagkakataon.
Makalipas ang dalawang linggo, nalipat siya sa ibang team.
Makalipas ang isang buwan, nag-resign.
Hindi ko alam ang mararamdaman ko.
Ang lalaking iniiyakan ko bilang taksil na asawa ay maaaring may mas malalim pang problema sa trabaho.
Pero sinabi ko sa sarili ko:
Hindi ko kailangang buhatin ang kasalanan niya.
Tatlong araw akong nanatili kay Mama.
Sa ikaapat na araw, bumalik ako sa condominium namin sa Mandaluyong habang alam kong nasa opisina si Adrian para sa formal administrative hearing.
Binuksan ko ang cabinet.
Kinuha ang passport ko.
Mga dokumento.
Jewelry box ni Mama.
At ang external hard drive na ginagamit ko sa freelance work.
Habang naghahanap ako ng lumang birth certificate, may nakita akong brown envelope sa likod ng drawer ni Adrian.
Hindi ko sana gagalawin.
Pero sa labas nito ay may nakasulat:
REIMBURSEMENTS – Q3
Trabaho iyon.
Dapat hindi ko pakialaman.
Pero nakita ko ang isang resibo na nakausli.
Hotel receipt.
Tagaytay.
Dalawang gabi.
Executive room.
Ang petsa?
Araw na sinabi sa akin ni Adrian na overnight site inspection daw sila sa Batangas.
Kinuha ko ang papel.
Sa ilalim ng pangalan niya ay may charge para sa dalawang buffet breakfast.
Dalawang tao.
May isa pang resibo.
Spa package for two.
Humigpit ang hawak ko.
Nagpatuloy ako.
May restaurant bill.
Dalawang steak.
Dalawang wine.
At isang handwritten authorization form para ma-reimburse ang accommodation bilang “client engagement expense.”
May pirma ni Adrian.
Pero may pangalawang pangalan sa guest folio.
Bianca Ramos.
Umupo ako sa gilid ng kama.
Hindi na ako umiyak.
Kumuha ako ng litrato ng lahat.
Pagkatapos ay inilagay ko ulit sa envelope.
Noong gabing iyon, umuwi si Adrian.
Pagbukas niya ng pinto, naroon ako sa sala.
May dalawang maleta sa tabi ko.
“Leah…”
“Umupo ka.”
Tumingin siya sa mga maleta.
“Aalis ka?”
“Oo.”
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“May isang tanong lang ako.”
Inilapag ko sa mesa ang kopya ng hotel receipt.
Namutla siya.
“Bakit nasa bahay ito?”
“Hindi iyan ang tanong.”
“Leah, company document ‘yan.”
“Sinisingil mo sa kumpanya ang hotel na ginamit ninyo ng kabit mo?”
“Hindi ganoon—”
“Dalawang breakfast.”
“May team—”
“Spa package for two.”
Tumahimik siya.
“May team din ba sa spa?”
Wala siyang sagot.
“Kinuha mo ba ang perang iyon sa kumpanya?”
“Reimbursable trip talaga iyon.”
“Pero kasama si Bianca?”
“May trabaho siya roon.”
“Sa hotel room mo?”
“Separate room siya.”
Itinuro ko ang folio.
“Iisang booking.”
Napahawak siya sa noo.
“Leah, pakinggan mo ako.”
“Hindi.”
Tumayo ako.
“Kukunan ko lang ng litrato ang documents para sa sarili kong legal protection. Hindi ko kukunin ang originals.”
Napatingin siya sa phone ko.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Delete mo.”
“Hindi.”
“Leah.”
“Hindi.”
Lumapit siya.
“Delete mo ang pictures.”
Napaatras ako.
Doon ko unang naramdaman na iba na ang lalaking nasa harap ko.
Hindi na siya ang lalaking nakikiusap na iligtas ang marriage namin.
Isa siyang taong takot sa ebidensya.
“Lumayo ka.”
“Company property iyon!”
“Then report me.”
“Leah, ibigay mo ang phone.”
“Lumayo ka!”
Hindi siya tumigil.
Inabot niya ang kamay ko.
At bago niya makuha ang phone—
may kumatok nang malakas sa pinto.
Tatlong beses.
Kasunod noon ang boses ng building security.
“Ma’am Leah? Security po.”
Nanigas si Adrian.
Ako ang tumawag sa concierge dalawampung minuto bago siya dumating.
Sinabi kong may kukunin akong gamit at gusto kong may guard sa labas kung sakaling magkaroon ng komprontasyon.
Binuksan ko ang pinto.
“Okay lang po ako.”
Nakita ng guard si Adrian na ilang hakbang lang ang layo sa akin.
“Sir, okay lang po ba rito?”
Walang sagot si Adrian.
Kinuha ko ang dalawang maleta.
Bago ako lumabas, humarap ako sa kanya.
“Pitong taon kitang pinili.”
Napapikit siya.
“Pero ngayong gabi, pipiliin ko naman ang sarili ko.”
Isinara ko ang pinto.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na katotohanang matutuklasan ko.
Nagkamali ako.
Dahil kinabukasan, tumawag sa akin ang abogado ko.
“Leah, may nakita kami sa bank records na ibinigay mo.”
“Ano?”
“May joint savings account kayo ni Adrian, tama?”
“Oo.”
“I-check mo ngayon.”
Binuksan ko ang banking app.
At doon ako napahawak sa bibig.
Ang account na dapat may halos ₱1.3 milyon na ipon namin para sana sa down payment ng bahay—
ay kulang ng mahigit ₱760,000.
May serye ng transfers sa nakaraang pitong buwan.
Pare-parehong recipient.
Isang account na hindi ko kilala.
Pero nang i-search ng abogado ko ang pangalan sa transaction records, iisa ang lumabas.
B. Ramos.
Si Bianca.
At ang pinakahuling transfer?
Ginawa dalawang araw lamang bago ang year-end party.
₱185,000.
Doon ko napagtanto na hindi lang puso ko ang ninakaw sa akin.
Pati ang perang pitong taon kong tinulungan niyang ipunin ay unti-unti na palang inilalabas sa likod ko.
At sa pagkakataong iyon, hindi na ako umiyak.
Tumawag ako sa abogado.
“Attorney…”
“Yes?”
“Simulan na natin.”
