Bahagi 3 — Sa Pekeng Pirma Ko, Natuklasan Kong Mas Malaki Pa ang Plano Nila
Bahagi 3 — Sa Pekeng Pirma Ko, Natuklasan Kong Mas Malaki Pa ang Plano Nila
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako sumigaw.
May mga sandaling ang galit ay sobrang laki kaya nawawala ang ingay sa loob ng ulo mo.
Iyon ang nangyari sa akin habang nakatitig ako sa dokumentong nasa laptop.
Special Power of Attorney.
May pangalan ko.
May address ko.
May civil status ko.
May detalye ng condo.
May pangalan ni Joel bilang aking “authorized representative.”
At may pirma na kamukhang-kamukha ng pirma ko.
Pero hindi akin.
Tinawagan ko ang kaibigan kong abogado na si Denise Cruz.
Magkaklase kami noong college bago siya nag-law school. Hindi ko siya madalas hingan ng pabor, pero nang marinig niya ang unang dalawang minuto ng kuwento, pinatigil niya ako.
“Huwag kang makipag-away sa kanila ngayon.”
“Denise—”
“Listen to me. Preserve everything.”
Sinabi niyang i-forward ko sa kanya ang email, screenshots, access logs, larawan ng unit at chat messages.
“Huwag mong burahin kahit insulto. Huwag kang mag-edit ng screenshot. Keep the originals.”
“Pekeng pirma ko iyon.”
“Kung hindi mo pinirmahan, huwag mong hayaan na gamitin. Pero kailangan muna nating alamin kung draft lang ito o may tinangkang ipa-notaryo.”
Parang may bato sa tiyan ko.
“Pwede ba nilang ilipat ang condo nang wala ako?”
“Hindi ganoon kadali. May verification, documentary requirements at registration process. Pero ang tanong ngayon ay hindi kung magtatagumpay sila. Ang tanong ay hanggang saan na ang ginawa nila.”
Iyon ang mas nakakatakot.
Hindi kung kaya nila.
Kundi kung gaano na kalayo ang loob nilang gawin.
Pumunta ako sa opisina ni Denise nang hapon ding iyon.
Dala ko ang original CCT at lahat ng dokumento.
Una niyang ginawa ay tingnan ang Special Power of Attorney.
“May pinanggalingan ang pirma na ito,” sabi niya.
“May specimen signature sheet na nawawala.”
Tumango siya.
“Possible.”
Pinagkumpara namin ang lumang bank form na may pirma ko at ang pirma sa draft.
Magkapareho pati ang maliit na tuldok na nagawa ko dahil nadulas ang ballpen noong araw na iyon.
Hindi lang nila ginaya.
Mukhang kinopya mismo mula sa lumang dokumento.
Napahawak ako sa noo.
Naalala ko ang sinabi ni Joel noong gabi bago kami ikasal.
“Wala nang iyo at akin.”
Noon, akala ko romantiko.
Ngayon ko lang naintindihan kung paano niya talaga tinitingnan ang mga salitang iyon.
Walang “iyo.”
Lahat puwedeng maging kanila.
Tinawagan ni Denise ang opisina ng notary public na nakalagay sa draft.
Hindi namin sinabi agad ang buong kuwento.
Nagpakilala lang siyang counsel ko at nagtanong kung may nakatakdang document execution sa pangalan ko.
Ilang minuto kaming pinaghintay.
Pagbalik ng staff, sinabi nilang may nagtanong nga tungkol sa isang SPA at Deed of Absolute Sale, pero wala pang notarization.
“Required pong personal appearance ng signatory,” sabi ng staff. “Sinabi rin po namin iyon sa nag-inquire.”
Sino ang nag-inquire?
Celina.
At ayon sa receptionist, sinabi raw ni Celina na baka hindi ako makapunta dahil “madalas akong nasa province.”
Hindi ako madalas nasa province.
Hindi man lang tama ang kasinungalingan nila.
Humiling si Denise na ilagay sa record ng opisina na kinokontra ko ang anumang dokumentong may pirma ko na hindi ko personal na pinirmahan sa harap nila.
Pagkatapos, kumuha kami ng certified copy ng title record para masigurong wala pang nairehistrong pagbabago.
Nang makumpirmang pangalan ko pa rin ang nakalagay, saka lamang ako nakahinga nang kaunti.
Pero hindi pa tapos.
Humingi rin ako sa condo administration ng written access history.
Apat na pagpasok ni Joel.
Tatlo roon, kasama si Celina.
Sa pangalawang visit, may kasama silang lalaking may dalang laser measuring tool.
Sa pangatlo, may babaeng may dalang folder.
Sa pang-apat, lumabas si Celina na may transparent envelope sa kamay.
Hiniling kong ma-preserve ang CCTV.
Tinawagan ng building administrator ang security supervisor.
“Ma’am,” sabi nito, “may isa pa pong detail.”
“Ano iyon?”
“Noong September 14, nagtanong po iyong kasama nilang babae tungkol sa moving permit.”
Napatingin kami ni Denise sa isa’t isa.
“Moving permit?”
“Opo. Sabi niya baka raw first week of October sila maglipat ng gamit.”
First week of October.
Dalawang linggo na lang.
Ibig sabihin, hindi ito simpleng pakiusap sa family dinner.
Ang family dinner ang huling hakbang.
Hindi ang una.
Bago pa nila ako tanungin, nagdesisyon na sila.
May contractor.
May sukat ng kwarto.
May moving schedule.
May draft sale.
May SPA.
May ₱150,000 nang binayaran.
At may pekeng pirma ko.
Nang gabing iyon, hindi ako umuwi sa bahay namin ni Joel.
Dumiretso ako sa condo.
Nagpadala ako sa kanya ng isang maikling mensahe.
“Hindi muna ako uuwi. Lahat ng usapan tungkol sa condo ay dadaan na sa abogado ko.”
Dalawang minuto lang, tumawag siya.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
At ulit.
Labing-isang tawag.
Pagkatapos ay messages.
“Mara, huwag kang OA.”
“Walang pekeng bentahan.”
“Draft lang iyon.”
“Hindi naman nagamit.”
“Bakit may abogado na?”
“At bakit mo ako pinagmumukhang kriminal?”
Hindi ko sinagot kahit isa.
Bandang alas-diyes, nag-message si Celina.
“Ate, ibalik mo na lang ₱150k ko para tapos na.”
Napatingin ako sa screen.
Sinagot ko siya.
“Wala akong natanggap na kahit piso mula sa iyo.”
“Kay Kuya ko binigay.”
“Kung gayon, sa kanya mo singilin.”
Mabilis ang reply.
“Mag-asawa kayo. Pareho lang kayo.”
Napangiti ako nang mapait.
Iyon mismo ang argumentong ilang buwan nilang ginagamit kapag gusto nilang kunin ang pag-aari ko.
Pero nang kailangang managot sa perang ibinigay nila sa isa’t isa, bigla akong kasama.
Sinend ko sa kanya ang screenshot ng bank transfer.
“Recipient: Joel Ramos. Hindi Mara Villanueva.”
Hindi na siya sumagot.
Kinabukasan, nagpadala si Denise ng formal notice kina Joel at Celina.
Simple lamang ang nilalaman.
Wala akong pahintulot sa pagbebenta.
Wala akong pinirmahang SPA.
Hindi ko kinikilala ang anumang kasunduan tungkol sa condo.
Kailangang ibalik ang lahat ng kopya ng IDs, title documents at personal records ko.
At kinakailangang tumigil sila sa pagpapakilalang awtorisado silang kumilos para sa akin.
Binigyan sila ng deadline.
Pagsapit ng hapon, sumabog ang pamilya.
May mga tiyahin ni Joel na nag-message sa akin.
“Mara, pamilya lang naman.”
“Bata ang maaapektuhan.”
“Hindi mo naman ginagamit lagi ang condo.”
“Bakit kailangan pang abogado?”
May isang nagsabi pa:
“Napakaliit na bagay nito para sirain ang pamilya.”
Hindi ako sumagot.
Nag-post si Celina sa Facebook.
Hindi niya binanggit ang pangalan ko, pero alam ng lahat kung sino ang tinutukoy niya.
“May mga taong mas mahal ang titulo ng bahay kaysa dugo ng pamilya.”
May kasamang crying emoji.
May heartbroken emoji.
At picture ni Enzo na naka-school uniform.
Doon ako muntik mawalan ng pasensya.
Hindi dahil sa post.
Kundi dahil ginamit niya ang anak niya para gawing masama ang taong ayaw magbigay ng ₱6.4 milyong property.
Hindi ko siya sinagot online.
Nag-screenshot lang ako.
Kinagabihan, nagpunta si Joel sa condo.
Hindi siya pinapasok ng guard.
Tumawag siya sa akin mula sa lobby.
“Five minutes lang.”
“May sasabihin ka ba na hindi puwedeng sabihin sa abogado?”
“Mag-asawa tayo!”
“Alam mo iyon noong kinuha mo ang IDs ko?”
Tahimik siya.
“Alam mo iyon noong tumanggap ka ng ₱150,000?”
“Mara—”
“Alam mo iyon noong gumawa kayo ng SPA na may pirma ko?”
“Hindi ako ang gumawa!”
Iyon ang unang beses na may inamin siya nang hindi niya namamalayan.
Hindi niya sinabing walang pekeng SPA.
Sinabi niyang hindi siya ang gumawa.
“Sino?”
Hindi siya sumagot.
“Sino ang gumawa, Joel?”
“Bumaba ka muna.”
“Hindi.”
“Mara, pinapahiya mo ako sa guards!”
“Nasa lobby ka ng property na sinubukan mong ibigay sa kapatid mo. Hindi ako ang nagpapahiya sa iyo.”
Pinutol ko ang tawag.
Makalipas ang sampung minuto, umalis siya.
Pero kinabukasan, ibang tao ang tumawag sa akin.
Isang lalaking nagpakilalang si Ramon Velasco.
Hindi ko kilala ang pangalan.
“Ma’am Mara,” sabi niya, “pasensya na po. Kaibigan ako ni Joel.”
“Ano pong kailangan ninyo?”
“May pera po siyang hiniram sa akin.”
Napatigil ako.
“Magkano?”
“₱620,000.”
Parang humigpit ang dibdib ko.
“Ano ang kinalaman niyan sa akin?”
Nag-atubili siya bago sumagot.
“Ang sabi niya po kasi… may ibinebentang condo ang asawa niya. Kapag natapos daw iyong family transfer, mababayaran niya ako.”
Naupo ako.
Hindi na ito tungkol kay Celina.
Hindi na lamang ito tungkol sa libreng tirahan.
Ginagamit ni Joel ang condo ko bilang sagot sa sarili niyang mga utang.
Tinanong ko kung may dokumentong ipinakita sa kanya.
“May picture po siya ng title. At may draft sale.”
Muli kong naramdaman ang lamig sa kamay ko.
Humingi ako ng kopya.
Ilang minuto ang lumipas.
May dumating na tatlong larawan.
Isa ay photocopy ng title.
Isa ay SPA.
At ang huli ay draft ng Deed of Absolute Sale.
Pero may kakaiba.
Hindi ₱150,000 ang nakasulat na selling price.
₱2.1 milyon.
At sa ilalim ng amount ay may linyang:
“Seller acknowledges full receipt of consideration.”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
Dalawang presyo.
Isang condo.
Isang kasinungalingan kay Celina.
Isa pang kasinungalingan sa pinagkakautangan niya.
Tumawag ako agad kay Denise.
Pagkatapos niyang makita ang files, sinabi niya ang limang salitang tuluyang nagpabago sa lahat.
“Mara, huwag mo nang kausapin.”
“Si Joel?”
“Lahat sila.”
“Bakit?”
“Dahil hindi na ito simpleng away-pamilya.”
Huminga siya nang mabagal.
“May isa pang taong pinaniwala nilang may transaksiyon sa property mo.”
Kinabukasan, naghanda kami ng affidavit at lahat ng ebidensiya para maipasa sa mga kinauukulang tanggapan at para maprotektahan ang title ko laban sa anumang susunod nilang pagtatangka.
Bago kami matapos, biglang tumawag ang nanay ni Joel.
Hindi siya galit.
Umiiyak siya.
“Mara… pumunta ka rito.”
“Bakit?”
“Si Celina at Joel nag-aaway.”
Tahimik ako.
Pagkatapos ay sinabi niya ang bagay na hindi ko inaasahang maririnig.
“Ngayon ko lang nalaman na hindi lang ₱150,000 ang pera.”
