Sinasabi ng lahat na napakaswerte ko raw dahil napangasawa ko ang isang perpektong lalaki.

Ako lang ang nakakaalam na sampung taon na ang nakalipas, siya mismo ang dahilan kung bakit naging bangungot ang buong kabataan ko.

Hanggang sa gabing nakita ko ang isang note sa cellphone niya na hindi kailanman ipinadala…

Pinakasalan ko ang lalaking minsang sumira sa pagkatao ko noong high school.

Noong araw ng blind date namin, nagpanggap siyang hindi niya ako kilala.

Hindi ko rin siya inilantad.

Tutal, sobrang pinipilit na ako ng pamilya ko mag-asawa, at siya naman ang tipo ng lalaking gustong-gusto ng kahit sinong magulang para sa anak nila.

May sariling bahay.
May magandang trabaho.
Mature.
Tahimik.
Maayos makitungo.

Walang makapagsasabing ang lalaking laging may banayad na ngiti sa labi… ay siya ring binatang minsang ikinulong ako sa lumang storage room ng paaralan habang bumubuhos ang malakas na ulan buong gabi.

Akala ko kaya kong ituring na parang hindi kami kailanman nagkakilala.

Pero pagkatapos naming ikasal, masyado siyang naging mabait.

Nakakatakot na klase ng bait.

Alam niya na allergic ako sa seafood.
Alam niyang hindi ako makatulog kapag malakas ang ulan.
Tuwing overtime ako sa trabaho, lagi niyang iniiwanang bukas ang ilaw at may mainit na lugaw sa mesa.

Minsan nilagnat ako nang hatinggabi, at halos nakapaa siyang tumakbo habang pasan ako papuntang emergency room ng ospital malapit sa condo namin.

Sinasabi ng mga kaibigan ko na napakaswerte ko raw.

Na bihira na raw ang lalaking kagaya niya ngayon.

Pero ako lang ang nakakaalam.

Sa tuwing marahan niya akong hinahawakan…
naaalala ko ang kamay na minsang humila sa buhok ko habang kinakaladkad ako sa malamig na sementadong sahig.

Nakilala ko siya noong senior high school.

Siya ang pinakasikat na estudyante noon.

Hindi dahil matalino siya.
Kundi dahil walang may lakas ng loob na kontrahin siya.

Palagi siyang may kasamang grupo ng mga lalaking mahilig manggulo pagkatapos ng klase.
Nakikipag-away.
Nagmomotor nang walang helmet.
Naninigarilyo sa CR ng paaralan.

Samantalang ako naman ang tipikal na tahimik na estudyante.
Mahiyain.
Laging nakayuko.
Ayaw mapansin.

Nagsimula ang lahat dahil sa isang anonymous complaint letter na ipinasa sa guidance office.

Nakasulat doon ang pangalan ng ilang estudyanteng nambu-bully sa paaralan.

Hindi ko alam kung bakit…
pero naniwala silang ako ang nagsulat noon.

Pagkatapos ng klase, kinaladkad nila ako sa likod ng lumang gym building.

Malakas ang ulan.

Basang-basa ang uniform ko.

Nakatayo siya sa ilalim ng bubong habang malamig akong tinitigan.

“Mahilig ka palang magsumbong sa teacher?”

Nanginginig ako sa takot.

“H-hindi ako…”

Biglang may bumagsak na lata ng softdrink sa noo ko.

Tumawa ang lahat.

Dumugo ang gilid ng mata ko.

Lumapit siya.
Umupo sa harap ko.

“Hindi ka aamin?”

Mahigpit niyang pinisil ang baba ko.

“Turuan kaya kitang manahimik?”

Pagkatapos noon…
ikinulong niya ako sa lumang storage room sa likod ng paaralan.

Walang ilaw.
Walang bintana.

Buong gabi akong naiwan doon.

Sobrang lakas ng ulan at kulog kaya nalunod ang sigaw ko sa dilim.

Mula noon…
natakot na ako sa madilim na lugar.

Hanggang ngayon.

Sampung taon ang lumipas.

Ang lalaking dating kinatatakutan ko…
naging asawa ko.

Napakaironic.

Pagkatapos naming ikasal, ni minsan hindi niya binanggit ang nakaraan.

Kahit isang salita.

Parang wala siyang naaalala.

Minsan naiisip ko…
baka para sa kanya, isa lang akong maliit na bahagi ng kabataang matagal na niyang kinalimutan.

Habang ako…
naiwan pa rin sa parehong bangungot.

“Mag-o-overtime ka na naman tonight?”

Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses niya.

Kagagaling lang niya maligo.
Bahagyang basa pa ang buhok niya.
Amoy sabon at shampoo ang buong katawan niya.

Isinara ko ang laptop ko.

“Mm.”

Napatingin siya sa eyebags ko saka bahagyang napabuntong-hininga.

“Huwag ka masyadong magpuyat.”

Pagkatapos sabihin iyon, marahan niya akong hinalikan sa buhok.

Pero kusa akong umiwas.

Sandaling natigilan siya.

Pero agad din siyang ngumiti.

“Ipagtitimpla kita ng mainit na gatas.”

Tahimik kong pinanood ang likod niyang papunta sa kusina.

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Kung masama pa rin sana siya kagaya noon…
baka mas madali ko siyang kamuhian.

Pero masyado siyang perpekto ngayon.

Posible bang magbago nang ganito ang isang tao?

O baka…
napakahusay lang niyang magkunwari?

Bandang hatinggabi, habang nag-eedit ako ng design proposal, biglang namatay ang cellphone niya.

“Lowbat na ba?”

Habang nagpupunas siya ng buhok gamit ang towel, iniabot niya sa akin ang phone niya.

“Paki-charge nga at lagyan mo na rin ng alarm. May meeting ako bukas nang maaga.”

Tinanggap ko iyon nang walang pag-iisip.

Pareho pa rin ang password.

Birthday ko.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Isinaksak ko ang charger saka binuksan ang screen.

At bago ko pa maisara…

aksidenteng napindot ng daliri ko ang notes app.

May isang note na naka-pin sa pinakataas.

Date created:
Three years ago.

Bago pa kami muling magkita sa blind date.

Hindi ko alam kung bakit ko iyon binuksan.

Hanggang sa mabasa ko ang laman.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Iisa lang ang nakasulat.

“Paano mapapatawad ng taong sinira mo noon… ang sarili mo?”

Biglang bumigat ang katahimikan ng buong kwarto.

Parang umuugong ang tenga ko.

At saka—

may mababang boses na biglang nagsalita sa likod ko.

“Nabasa mo na pala.”

Mabilis akong napalingon.

Nakatayo siya sa may pintuan ng kwarto.

Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon.

Tinamaan ng dilaw na ilaw ang kalahati ng mukha niya, pero sa unang pagkakataon…

hindi ko mabasa ang ekspresyon niya.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

Nanginginig ang kamay kong mahigpit na humahawak sa cellphone.

Habang siya…
tahimik lang akong tinitigan.

Pagkaraan ng ilang segundong nakakabinging katahimikan, paos siyang nagsalita.

“Alam kong hindi mo kailanman nakalimutan ang nangyari noon.”

“Pero alam mo ba…”

Huminto siya.

Namumula ang mga mata niya na parang may pilit na pinipigilang emosyon.

“Noong gabing ikinulong ka sa storage room…”

“Ang taong bumalik para buksan ang pinto… ako rin.”
…

Parang biglang tumigil ang buong mundo matapos kong marinig ang sinabi niya.

“Ang taong bumalik para buksan ang pinto… ako rin.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Mahigpit kong hawak ang cellphone habang nakatitig sa kanya.

Pakiramdam ko bumalik lahat ng alaala ng gabing iyon.

Ang madilim na storage room.
Ang tunog ng malakas na ulan.
Ang nanginginig kong katawan habang sumisigaw nang paulit-ulit para humingi ng tulong.

At pagkatapos ng napakahabang oras…

may taong bumukas ng pinto.

Naalala kong sobrang dilim noon kaya hindi ko nakita nang malinaw ang mukha ng taong sumundo sa akin palabas.

Naalala ko lang na may jacket na ibinalot sa akin.
At may paos na boses na paulit-ulit nagsasabing:

“Sorry…”

Akala ko noon isa iyon sa mga janitor ng paaralan.

Hindi ko kailanman naisip…

na si Marco mismo iyon.

“Sinungaling ka.”

Paos ang boses ko.

Napapikit siya sandali.

“Alam ko.”

“Kung ikaw ang bumalik… bakit mo pa ako ikinulong?”

Sa unang pagkakataon mula nang magsama kami bilang mag-asawa…

nakita kong tuluyang nawala ang kalmado niyang mukha.

Namula ang gilid ng mata niya.

“At that time… akala ko laro lang.”

Natawa ako nang mapait.

“Laro?”

“Alam mo bang hindi ako makatulog sa dilim hanggang ngayon?”

“Alam mo bang tuwing umuulan… hindi ako makahinga nang maayos?”

“Alam mo bang halos isang taon akong nagpapagamot dahil sa panic attacks?”

Bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay parang matalim na kutsilyong paulit-ulit kong itinusok sa kanya.

Pero hindi siya umiwas.

Tahimik lang siyang nakatayo roon.

Hinayaan niyang tanggapin lahat.

“At alam mo ba…”

Unti-unti akong napaluha.

“Pinakamasakit sa lahat?”

“Hindi ko maintindihan kung bakit ang taong sumira sa akin noon… siya rin ang taong pinakamabait sa akin ngayon.”

Tahimik ang buong kwarto.

Tanging tunog lang ng ulan sa labas ang maririnig.

Matagal bago siya muling nagsalita.

“Noong gabing iyon…”

Bahagyang nanginig ang boses niya.

“Pagkatapos kitang ikulong, umalis ako kasama ng barkada.”

“Pero habang tumatagal… hindi ako mapakali.”

“Hindi ko alam kung bakit.”

“Hindi naman ako mabuting tao noon.”

Mapait siyang napangiti.

“Pero habang umuulan nang malakas… bigla kitang naalala.”

“Naalala kong takot ka sa kulog.”

Biglang sumikip ang dibdib ko.

“Pagbalik ko sa school…”

Huminga siya nang malalim.

“Nakita kong nakalock pa rin ang storage room.”

“Doon ko lang narealize na naiwan ka pala talaga sa loob.”

Unti-unti siyang lumapit.

Pero huminto rin agad, na parang natatakot siyang lalong masaktan ako.

“Chiara…”

Ngayon lang niya muling binanggit ang pangalan ko nang ganoon kahina.

“Pagbukas ko ng pinto…”

“Wala ka nang malay.”

Biglang bumalik sa isip ko ang malabong alaala ng gabing iyon.

May bisig ngang bumuhat sa akin palabas.

May mainit na jacket.

May kamay na nanginginig.

At may boses na paulit-ulit humihingi ng tawad.

Unti-unting nanlabo ang paningin ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Dahil wala akong karapatan.”

Diretso niya akong tiningnan.

“Hindi mabubura ng pagsisisi ko ang ginawa ko.”

“Hindi rin mababago ng pagiging mabait ko ngayon ang sakit na binigay ko sa’yo noon.”

“Alam ko iyon.”

“Pero…”

Bahagyang nanginig ang panga niya.

“Mahal kita.”

Nanigas ako.

“Matagal na.”

“Mas matagal pa kaysa iniisip mo.”

Biglang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

“Tatlong taon bago tayo muling magkita…”

Mahina siyang natawa.

“Araw-araw kitang hinahanap.”

“Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit.”

“Kaya noong nalaman kong ikaw ang ka-blind date ko…”

Saglit siyang tumingin sa akin.

“Pakiramdam ko binigyan ako ng huling pagkakataon.”

“Para ano?”

Tanong ko habang umiiyak.

“Para patawarin mo ako?”

Umiling siya.

“Para mahalin ka nang tama kahit minsan lang sa buhay ko.”

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.

Dahil sa unang pagkakataon…

naramdaman kong totoo lahat ng kabaitan niya.

Hindi iyon pag-arte.

Hindi iyon laro.

Hindi rin awa.

Kundi pagsisising dala niya sa loob ng napakaraming taon.

Hindi naging maayos agad ang lahat pagkatapos ng gabing iyon.

Mas lalo nga kaming naging tahimik sa isa’t isa.

May mga gabi na hindi ako makatulog habang nakatitig lang sa kisame.

May mga araw na bigla akong natatakot kapag nahahawakan niya ako nang hindi ko inaasahan.

At sa bawat pagkakataong ganoon…

agad siyang lumalayo.

Hindi siya nagalit.
Hindi siya nagpaliwanag.

Tahimik lang niyang hinintay ang bilis ng paghilom ko.

Hanggang isang gabi.

Malakas na naman ang ulan.

Nagising ako dahil sa bangungot.

Humihingal ako habang nanginginig sa kama.

At sa unang pagkakataon matapos ang gabing nalaman ko ang totoo…

hindi agad ako umiwas nang yakapin niya ako.

Mahigpit pero maingat niya akong niyakap.

Parang natatakot siyang mabasag ako.

“Sorry…”

Mahina niyang bulong.

Paulit-ulit.

Katulad ng gabing iyon noon.

Bigla akong napaiyak nang tuluyan.

Dahil ngayon ko lang naintindihan…

na baka sa loob ng sampung taon…

hindi lang pala ako ang nakakulong sa bangungot ng gabing iyon.

Pagkaraan ng ilang buwan, unti-unti ring nagbago ang lahat.

Mas madalas na akong ngumiti.

Mas madalas na kaming magkasabay kumain nang hindi awkward.

At mas madalas ko nang nakikita ang totoong Marco sa likod ng mahinahon niyang mukha ngayon.

Hindi na siya kagaya noong kabataan niya.

Hindi na siya iyong mayabang at marahas na batang kinatatakutan ng buong school.

Isa na siyang lalaking marunong magsisi.

At handang akuin lahat ng kasalanan niya.

Isang gabi habang nag-aayos ako ng lumang cabinet sa guest room, may nakita akong lumang kahon.

Pagbukas ko—

biglang tumigil ang paghinga ko.

Puno iyon ng mga bagay tungkol sa akin.

Lumang litrato ko noong college.
Mga paborito kong libro.
Mga resibo mula sa café na madalas kong puntahan noon.
Pati mga design exhibit na pinuntahan ko ilang taon bago kami muling magkita.

Sa ilalim ng kahon…

may lumang notebook.

Nanginginig kong binuksan iyon.

At sa unang pahina, nakasulat:

“Mga bagay na gusto ni Chiara.”

Unti-unting nanlabo ang mata ko.

Habang binabasa ko ang laman ng notebook…

doon ko lang nalaman ang isang bagay na hindi niya kailanman sinabi.

Matagal niya na pala akong nakikita.

Matagal niya na pala akong sinusubaybayan mula sa malayo.

Hindi para guluhin ako.

Kundi para siguraduhing maayos ako.

May mga pahina roong nakasulat:

“Masaya siya ngayon sa bagong trabaho.”

“Mahilig pa rin siya sa strawberry milk.”

“Tuwing umuulan, mabilis siyang umuwi.”

“At least… hindi na siya umiiyak.”

Tuluyan akong napaupo sa sahig habang umiiyak.

Eksaktong sandaling iyon—

bumukas ang pinto ng guest room.

Natigilan si Marco nang makita akong hawak ang notebook.

Namutla siya.

“Chiara…”

“Gaano katagal mo itong ginawa?”

Mahina kong tanong.

Matagal siyang hindi sumagot.

Pagkatapos ay marahan siyang ngumiti.

“Simula noong araw na muntik kitang mawala.”

Biglang bumigat ang dibdib ko.

“Bakit hindi ka lumapit noon pa?”

“Dahil takot ako.”

Mapait siyang tumawa.

“Takot akong makita mo ako.”

“Takot akong maalala mo lahat.”

“At higit sa lahat…”

Namula ang mata niya.

“Takot akong mapatawad mo.”

Hindi ko napigilang umiyak nang mas malakas.

Dahil sa wakas…

naintindihan ko na.

Ang lalaking nasa harap ko ngayon…

ay hindi na ang batang lalaking minsang sumira sa akin.

At siguro…

ako rin.

Hindi na ako iyong batang babaeng nakakulong pa rin sa madilim na storage room.

Unti-unti akong lumapit sa kanya.

Nanginginig pa rin ang kamay ko.

Pero sa pagkakataong ito…

ako mismo ang yumakap sa kanya.

Ramdam kong nanigas ang buong katawan niya.

Parang hindi siya makapaniwalang yayakapin ko siya.

“Marco…”

Mahina kong tawag.

Agad siyang napayuko para tingnan ako.

Humihikbi akong ngumiti.

“Hindi ko kayang kalimutan lahat.”

“Pero…”

Unti-unti kong hinawakan ang kamay niya.

“Gusto kong subukan.”

Tuluyan nang bumagsak ang luha niya.

At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami…

nakita kong umiyak ang lalaking ito nang parang batang takot mawala ang pinakamahalagang bagay sa buhay niya.

Mahigpit niya akong niyakap.

Parang buong buhay niya iyong hinihintay.

Sa labas ng bintana…

patuloy pa ring bumubuhos ang ulan.

Pero ngayong gabi—

sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon—

hindi na ako natatakot sa tunog nito.