pagbagsak ng mga maskara
Bahagi 3: Ang pagbagsak ng mga maskara
Kinabukasan, pagsikat pa lang ng araw, kalat na sa buong social media ang nangyari.
Pero hindi iyon ang video na inaasahan nina Gabriel at Andrea.
Hindi iyon ang press conference kung saan ako dapat ipapakitang babaeng asawa ng opisyal na “alam ang batas pero lumabag pa rin.”
Ang kumalat ay ibang footage.
Footage ng pagpasok ng central agency sa interrogation room.
Footage ng pagtatanong kay Gabriel kung sino ang nag-utos buksan ang classified evidence box.
Footage ni Andrea na sumisigaw, “Ginawa ko iyon para sa iyo!”
Sa loob ng ilang oras, ang dating mga headline na tumatawag sa akin na “lounge owner under suspicion” ay napalitan.
“Trainee implicated in evidence tampering.”
“Team leader suspended after illegal raid.”
“Classified evidence nearly compromised in controversial operation.”
Nakaupo ako sa maliit na conference room ng prosecutor’s office nang basahin ni Mariel ang mga balita mula sa phone niya.
“Isa, trending ka.”
Hindi ako natuwa.
Hindi rin ako nalungkot.
Pagod lang ako.
Minsan, iniisip ng mga tao na kapag lumabas ang katotohanan, agad na gagaan ang lahat.
Hindi ganoon.
Kapag nadurog ang pangalan mo sa harap ng publiko, kahit linisin nila iyon kinabukasan, may alikabok pa ring naiiwan sa balat.
May mga taong maniniwala sa iyo.
May mga taong mananatiling duda.
At may mga taong hindi naman interesado sa totoo, basta may mapag-usapan lang.
Inilapag ko ang tasa ng kape.
“Kumusta ang lounge?”
Napabuntong-hininga si Mariel.
“May sira ang ilang gamit. Yung wine cabinet basag. Yung freezer kailangan palitan. May dalawang empleyado na ayaw munang bumalik dahil natakot sila. Pero karamihan, naghihintay lang ng tawag mo.”
Tahimik akong tumango.
Ang lounge na iyon ay hindi lang negosyo.
Pangarap iyon.
Bawat mesa, bawat ilaw, bawat halaman sa sulok, ako ang pumili. Ilang buwan akong halos hindi natutulog para matapos ang renovation. Ilang gabi akong nagkuwenta kung paano babayaran ang supplier, ang renta, ang sweldo ng staff.
Tapos sa isang gabi, muntik na itong sirain ng dalawang taong gustong gamitin ako para sa sarili nilang ambisyon.
Kumatok sa pinto si Prosecutor Mercado.
“Miss Dela Cruz, puwede ka na ba?”
Tumayo ako.
Pumasok kami sa isang mas malaking silid. Sa loob, naroon ang ilang investigator. Sa gitna ng mesa, nakalagay ang sealed envelopes at hard drive mula sa kahon.
“May preliminary extraction na kami,” sabi ni Prosecutor Mercado. “Mas malalim ang network kaysa inaasahan namin. May mga opisyal mula sa ilang unit, ilang private broker, at ilang negosyanteng ginagamit ang mga raid para mangikil o magtanim ng kaso.”
Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.
“Kasama ba si Gabriel?”
Tumingin siya sa akin.
“Wala pang ebidensyang direktang kasama siya sa network bago ang raid. Pero malinaw na nilabag niya ang proseso, nag-abuso ng kapangyarihan, at pinayagan niyang maimpluwensyahan siya ni Andrea. Malaki ang pananagutan niya.”
Tahimik akong huminga.
Hindi ko alam kung ano ang gusto kong maramdaman.
May parte sa akin na gustong marinig na inosente siya sa lahat, na ginamit lang siya. Pero may parte rin sa akin na alam ang katotohanan: kahit ginamit siya, hindi siya inosente sa ginawa niya sa akin.
“Si Andrea?” tanong ko.
“May communications kami na nagpapakitang nakipag-ugnayan siya sa isang broker dalawang araw bago ang raid. Ang broker na iyon ay konektado sa network. Ang hinihinala namin, alam niyang mahalaga ang kahon, pero hindi niya alam ang buong laman. Ang plano nila ay agawin ito bago makarating sa amin.”
“Bakit ako?” mahinang tanong ko.
“Dahil ikaw ang pinakamadaling gawing scapegoat,” sagot ni Prosecutor Mercado. “May negosyo ka. May koneksyon ka sa nightlife. Asawa ka ng opisyal na puwedeng magmukhang hindi kumikiling sa iyo. Perpektong drama para sa media.”
Napangiti ako nang mapait.
Perpektong drama.
Oo nga naman.
Sa mata ng publiko, madaling paniwalaan ang isang babaeng nagbukas ng lounge bilang kontrabida.
Mas madali kaysa paniwalaang may taong nasa uniporme na nagtatago sa likod ng batas.
Ipinakita sa akin ng investigator ang ilang screenshots.
Mga mensahe ni Andrea.
“Opening night. Box confirmed.”
“Need raid before transfer.”
“Gab can be pushed. Mention promotion.”
Tumigil ang mata ko sa huling linya.
Gab can be pushed.
Alam nila.
Alam nilang sapat na banggitin ang promotion para mawala sa sarili si Gabriel.
Hindi ko alam kung matatawa ako o masasaktan.
“Miss Dela Cruz,” sabi ni Prosecutor Mercado, “kailangan naming humingi ng pabor. Dahil kilala ka ng protected witness, at dahil ikaw ang huling civilian contact niya, baka ikaw lang ang makakatulong sa amin para mahanap siya.”
Napatingin ako sa kanya.
“Nawawala siya?”
Tumango siya.
“Simula kagabi. Hindi siya nakarating sa safe house.”
Nanlamig ang likod ko.
Ang lalaking nag-iwan ng kahon sa lounge ay tahimik, nakasuot ng cap, at halos hindi makatingin sa paligid. Hindi ko alam ang totoong pangalan niya. Tinawag lang siya ng handler na Mr. X.
Ngunit bago siya umalis, may sinabi siya sa akin.
“Kung hindi ako makarating, hanapin mo ang rosary na kulay asul.”
Noong una, akala ko walang ibig sabihin iyon.
Ngayon, bigla kong naalala ang isang bagay.
“May sinabi siya sa akin,” sabi ko. “Tungkol sa blue rosary.”
Nagpalitan ng tingin ang mga investigator.
“Blue rosary?”
Tumango ako.
“Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin. Pero parang mahalaga.”
Agad na naglabas ng mapa ang isang opisyal.
Sa Pilipinas, ang rosaryo ay hindi kakaibang bagay. Maraming tao ang may dala nito. Pero blue rosary? Maaaring simbahan. Maaaring souvenir. Maaaring code.
Nakatitig ako sa mapa ng lungsod.
Biglang may pumasok sa isip ko.
“May maliit na chapel malapit sa lumang pier,” sabi ko. “May statue doon ng Birheng Maria na may hawak na blue rosary. Sinabi ng staff ko dati na madalas doon pumupunta ang mga seafarer bago bumiyahe.”
Tumingin sa akin si Prosecutor Mercado.
“Sigurado ka?”
“Hindi. Pero kung naghahanap siya ng lugar na madaling tandaan pero hindi halata, puwede iyon.”
Hindi na siya nag-aksaya ng oras.
Nagpadala agad ng team sa lugar.
Hindi ako dapat sumama.
Iyon ang sinabi nila.
Pero nang marinig kong baka nandoon ang huling taong makakapagpatunay sa buong network, hindi ako nakaupo nang tahimik.
“Pupunta ako,” sabi ko.
“Mapanganib iyon.”
“Mapanganib din noong ipagkatiwala niya sa akin ang kahon. Pero ginawa ko pa rin.”
Matagal akong tiningnan ni Prosecutor Mercado.
Sa huli, tumango siya.
“Kasama ka namin. Pero susunod ka sa instructions.”
Pagdating namin sa lumang pier, mataas na ang araw pero makulimlim pa rin ang langit. Amoy dagat, lumang kahoy, at basang semento ang hangin.
Ang maliit na chapel ay nasa dulo ng kalsada, halos natatakpan ng mga lumang tindahan at saradong bodega.
Tahimik ang paligid.
Masyadong tahimik.
Pumasok kami sa chapel. Walang tao sa loob maliban sa ilang kandilang halos ubos na.
Nasa altar ang estatwa.
At sa kamay nito, isang blue rosary.
Lumapit ako.
Sa ilalim ng rosaryo, may maliit na papel na nakasiksik.
Hindi ko hinawakan. Tinawag ko ang investigator.
Maingat nila itong kinuha.
May nakasulat na tatlong salita:
“Bahay sa tubig.”
Nagkatinginan kami.
Bahay sa tubig.
Maaaring floating house. Maaaring bahay malapit sa ilog. Maaaring lumang storage sa pier.
Biglang may tumunog mula sa labas.
Isang bote ang gumulong sa semento.
Agad akong hinila ng isang agent sa likod ng pew.
Sumunod ang mabilis na sigaw.
“May tao sa labas!”
Nagkagulo.
May mga yapak na tumatakbo.
May sasakyang biglang umandar.
Hindi ko nakita ang mukha, pero nakita ko ang isang aninong nakatakbo patungo sa gilid ng pier.
Habang hinahabol siya ng mga agent, may isa pang lalaki ang lumabas mula sa maliit na pinto sa likod ng chapel.
Putla ang mukha niya.
Sugatan ang labi.
At sa kamay niya, hawak niya ang isa pang blue rosary.
Si Mr. X.
Halos bumagsak siya nang makita ako.
“Miss Isabella…”
Agad akong lumapit, pero pinigilan ako ng agent.
“Secure muna.”
Hinawakan ni Mr. X ang braso ng agent.
“Wala nang oras. May isa pa silang target.”
“Sinong target?” tanong ni Prosecutor Mercado.
Tumingin siya sa akin.
“Ang asawa niya.”
Nanigas ako.
“Si Gabriel?”
Mahina siyang tumango.
“Hindi siya kasabwat noon. Ginamit lang siya. Pero ngayon, dahil alam na niyang may network sa loob, delikado na siya. Kung magsasalita siya, babagsak ang ilan sa kanila. Kung tatahimik siya, siya ang isasakripisyo nila.”
Hindi ako nakapagsalita.
Si Gabriel.
Ang lalaking sumira sa akin kagabi.
Ang lalaking hindi naniwala sa akin.
Ngayon ay maaaring siya naman ang susunod na mawawala.
Sa puso ko, may lumang sugat na gumalaw.
Hindi awa.
Hindi pagmamahal.
Kundi ang huling hibla ng alaala sa taong minsan kong minahal.
Tumingin sa akin si Prosecutor Mercado.
“Miss Dela Cruz, kailangan naming malaman kung saan siya maaaring dalhin kung may makipag-ugnayan sa kanya.”
Pumikit ako.
Kilala ko si Gabriel.
Kapag natatakot siya, hindi siya agad humihingi ng tulong. Pupunta siya sa lugar kung saan pakiramdam niya may kontrol pa siya.
Bigla kong naalala.
“May lumang firing range sa labas ng lungsod. Doon siya pumupunta kapag gusto niyang mag-isip.”
Hindi na nagtanong pa si Prosecutor Mercado.
Nag-utos siya agad sa team.
Habang papunta kami sa sasakyan, hawak pa rin ni Mr. X ang rosaryong bughaw.
“Miss Isabella,” mahina niyang sabi, “pasensya na. Nadamay ka dahil sa akin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ikaw ang naglagay sa akin sa posas.”
Tahimik siya.
Ako rin.
Dahil alam naming pareho kung sino ang gumawa noon.
At ngayon, ang taong iyon ang maaaring nasa bingit ng kamatayan, hindi dahil inosente siya sa lahat, kundi dahil sa wakas ay may alam na siyang hindi dapat malaman.
Habang umaandar ang convoy palayo sa pier, tumingin ako sa madilim na ulap sa langit.
Noong gabing iyon, nawala ang tiwala ko kay Gabriel.
Pero hindi ibig sabihin noon ay hahayaan kong patayin siya ng mga taong mas masahol pa sa kanya.
Hindi para sa kasal namin.
Hindi para sa nakaraan.
Kundi dahil gusto kong matapos ang lahat sa tamang paraan.
Sa batas.
Sa katotohanan.
At sa pagkakataong ito, hindi na ako ang ipapahamak nila.
Ako ang susunod sa kanila hanggang sa pinakahuling maskara ay malaglag.