Huli Na ang Lahat, Isang Desisyon ni Mara ang Nagpatunay na Ang Tunay na Tagumpay ay Hindi Paghihiganti, Kundi Ang Pagbuo ng Mas Mabuting Kinabukasan
Bahagi 5 (Katapusan): Nang Akala Nila Huli Na ang Lahat, Isang Desisyon ni Mara ang Nagpatunay na Ang Tunay na Tagumpay ay Hindi Paghihiganti, Kundi Ang Pagbuo ng Mas Mabuting Kinabukasan
Maagang dumating si Chairman Eduardo Villamor sa opisina ng Harbor Crest.
Wala siyang dalang malaking grupo.
Isang driver at isang assistant lamang ang kasama niya.
Pagpasok niya sa reception, sinalubong siya ni Lea.
“Magandang umaga po. May appointment po ba kayo?”
“Wala.”
Mahinahon ang sagot ng chairman.
“Pero sana ay mapagbigyan akong makausap si Mara.”
Pagkaraan ng ilang minuto, binuksan ni Mara ang pinto ng conference room.
Pareho silang sandaling natahimik.
Hindi ito ang unang pagkakataong nagkita sila.
Ngunit ito ang unang pagkakataong wala na silang relasyon bilang employer at empleyado.
“Ako ang dapat humingi ng paumanhin,” unang nagsalita ang chairman.
“Hindi ko nakita ang mga nangyayari habang abala ako sa pagpapalawak ng negosyo sa ibang bansa.”
Tahimik lamang na nakinig si Mara.
“Hindi ko na mababawi ang nangyari.”
“Pero gusto kong malaman kung mayroon pa bang paraan para maitama namin ang aming mga pagkakamali.”
Ngumiti si Mara.
“Sir, ang tiwala ay parang salamin.”
“Kapag nabasag, maaari mo itong idikit.”
“Pero hindi na ito magiging katulad ng dati.”
Tumango ang chairman.
Alam niyang tama ito.
“Kaya hindi ako pumunta rito para pilitin kang bumalik.”
“Pumunta ako rito para personal na magpasalamat.”
“Dahil kahit umalis ka, hindi mo siniraan ang kumpanya.”
“Hindi ka nagpakalat ng maling impormasyon.”
“Hindi ka naghiganti.”
Huminga nang malalim si Mara.
“Marami pa ring mabubuting empleyado sa Isla Verde.”
“Hindi nila kasalanan ang nangyari.”
“Iyon ang dahilan kung bakit hindi ko gustong masira ang kumpanyang minsan ko ring itinuring na tahanan.”
Tahimik na yumuko ang chairman.
“Maraming salamat.”
Pagbalik niya sa headquarters, agad siyang nagpatawag ng espesyal na pulong ng Board of Directors.
Naroon ang lahat ng senior executives.
Kasama si Clarissa.
Hindi na kasingtaas ng dati ang kumpiyansa nito.
Tahimik itong nakaupo.
Binuksan ng chairman ang pulong.
“Simula ngayong araw, magsasagawa tayo ng independent management review.”
“Lahat ng naging desisyon nitong nakaraang mga buwan ay rerepasuhin.”
Walang nagsalita.
“Kasama rito ang proseso ng promotions, appointments, procurement, at recruitment.”
Tumingin siya kay Clarissa.
“At habang isinasagawa ang imbestigasyon, aalis ka muna sa puwesto bilang Chief Executive Officer.”
Nanlaki ang mga mata ni Clarissa.
“Dad…”
“Sa opisina.”
Mahinahon ngunit matigas ang boses ng chairman.
“Chairman ang itawag mo sa akin.”
Tahimik ang buong silid.
Hindi siya pinahiya.
Hindi rin siya sinigawan.
Ngunit malinaw ang mensahe.
Sa kumpanyang iyon, walang sinuman ang dapat manatili sa puwesto kung nawawala na ang tiwala ng mga tao.
Makalipas ang ilang linggo, inanunsiyo ng board ang resulta ng kanilang pagsusuri.
Maraming proseso ang binago.
Mas pinakinggan ang mga beteranong empleyado.
Mas naging malinaw ang pamantayan sa promosyon.
At higit sa lahat, ipinagbawal ang paghirang sa matataas na posisyon nang walang sapat na karanasan at pagsusuri.
Si Clarissa ay ipinadala sa isang leadership development program at inalis muna sa pamamahala ng kumpanya.
Hindi iyon paghihiganti.
Responsibilidad iyon.
Samantala, mabilis na lumago ang Harbor Crest.
Hindi ito naging pinakamalaking kumpanya sa industriya.
Ngunit isa ito sa pinakaiginagalang.
Hindi dahil sa dami ng branches.
Kundi dahil sa kultura nito.
Sa unang araw ng bawat bagong empleyado, iisa ang sinasabi ni Mara.
“Hindi mahalaga kung housekeeping, receptionist, waiter, engineer o manager ka.”
“Lahat ng trabaho ay may dignidad.”
“At lahat ng tao ay karapat-dapat tratuhin nang may respeto.”
Unti-unting dumami ang mga resort na humihingi ng tulong sa Harbor Crest.
Marami ring dating empleyado ng Isla Verde ang nag-apply.
Hindi lahat ay tinanggap.
Ngunit lahat ay tinrato nang patas.
Isang hapon, habang naglilibot si Mara sa isang bagong resort project sa Bohol, lumapit si Ana.
“Ma’am.”
“Naaalala ninyo po ba noong sinabi ninyo sa akin na huwag hayaang gamitin ako?”
Napangiti si Mara.
“Oo.”
“Ngayon po, ako na ang head ng training team.”
“At araw-araw ko pong ipinapaalala iyon sa mga bagong supervisor.”
Napatawa si Mara.
“Iyan ang pinakamagandang balitang narinig ko ngayong linggo.”
Makalipas ang isang taon, ginanap ang Philippine Hospitality Excellence Awards.
Maraming kilalang kumpanya ang dumalo.
Kasama ang Isla Verde.
Kasama rin ang Harbor Crest.
Nang ianunsiyo ang parangal para sa Outstanding Hospitality Leadership, tahimik ang buong ballroom.
“At ang tumatanggap ng parangal ngayong taon ay…”
“Ms. Mara Santos.”
Umalingawngaw ang palakpakan.
Habang umaakyat siya sa entablado, nakita niyang nakatayo rin si Chairman Eduardo at pumapalakpak.
Pagharap niya sa mikropono, hindi niya binanggit ang nangyari noon.
Hindi rin niya binanggit ang mga taong naging dahilan ng kanyang pag-alis.
Sa halip, sinabi lamang niya:
“Ang tunay na lider ay hindi iyong pinakamataas ang posisyon.”
“Ang tunay na lider ay iyong marunong magtaas ng iba.”
“Dahil ang negosyo ay maaaring lumaki dahil sa puhunan.”
“Ngunit ang isang organisasyon ay tatagal lamang kung ang pundasyon nito ay respeto, tiwala, at malasakit sa tao.”
Muling umalingawngaw ang palakpakan.
Pagkatapos ng seremonya, lumabas si Mara sa hardin ng hotel.
Mahinang umiihip ang hangin.
Tumunog ang telepono niya.
Message iyon mula kay Lea.
“Ate, sold out na ang training schedule natin hanggang sa susunod na anim na buwan!”
Napangiti siya.
Hindi dahil sa dami ng kliyente.
Kundi dahil napatunayan niyang may mga tagumpay na hindi kailangang ipaglaban sa pamamagitan ng galit.
Minsan, sapat nang piliin ang tamang landas.
At kapag pinili mong panatilihin ang iyong dangal kahit sa pinakamahirap na sandali, darating din ang araw na ang respeto, tiwala, at tagumpay ay kusang babalik sa’yo.
Wakas.