Nang Mawala Ako, Doon Niya Nalamang Hindi Pagmamahal ang Lahat ng Serbisyong Inaasahan Niya
Bahagi 3 — Nang Mawala Ako, Doon Niya Nalamang Hindi Pagmamahal ang Lahat ng Serbisyong Inaasahan Niya
Tatlong araw matapos akong lumipat, labing-apat na missed calls ni Arga ang nasa cellphone ko.
Hindi ko sinagot ang kahit isa.
Nagpadala rin siya ng mahahabang message.
Una, galit.
“Alya, hindi mo puwedeng unilateral na magdesisyon sa apartment.”
Sunod, nagmamakaawa.
“Kausapin mo naman ako nang personal.”
Pagkatapos, nanunumbat.
“Parang wala lang sa iyo ang dalawang taon natin.”
At nang wala pa rin akong sagot, bumalik siya sa pagiging galit.
“Ginagawa mong mas malaki ang problema kaysa sa totoo.”
Muntik na akong matawa.
Doon ako pansamantalang tumira sa condo ng pinsan kong si Rani sa Kuningan.
Isang bedroom lang iyon, kaya sa sofa ako natutulog.
Pero mas mahimbing ang tulog ko roon kaysa sa queen-size bed na katabi si Arga.
Kapag walang taong paulit-ulit na nagpaparamdam sa iyong demanding ka dahil gusto mong respetuhin ka, pala, mas madaling huminga.
Sa ikaapat na araw, tumawag ang nanay ni Arga.
Si Tante Mira.
Mabait siya sa akin noon.
Kaya sinagot ko.
“Alya, anak, ano bang nangyari sa inyo?”
Diretso akong sumagot.
“Hiwalay na po kami.”
“Dahil doon sa dinner?”
Mukhang naikuwento na ni Arga.
“Hindi lang po dahil doon.”
Tumahimik siya.
“Kilala ko si Nadira simula bata sila. Talagang parang kapatid na nila iyon.”
Hindi ko napigilang itanong.
“Kung kapatid po, normal po ba na ako ang pinaalis sa anniversary table para siya ang maupo?”
Tahimik ulit.
“Hindi ko alam na anniversary ninyo.”
“Hindi rin po alam ni Nadira noong dumating siya.”
Doon bumaba ang boses niya.
“Hindi sinabi ni Arga?”
“Hindi po.”
Mahabang buntong-hininga ang narinig ko.
“Alya… kakausapin ko siya.”
“Hindi na kailangan para sa akin.”
“Anak—”
“Salamat po sa lahat, Tante. Pero desidido na ako.”
Pagkatapos noon, mas naging tahimik ang mga araw ko.
Bumalik ako sa trabaho.
Isa akong procurement coordinator sa isang interior design company.
Hindi glamorous ang trabaho ko.
Pero stable.
At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, hindi ko kailangang magmadaling umuwi para magluto dahil “late na naman sa meeting” si Arga.
Hindi ko kailangang isipin kung may detergent pa.
Kung nabayaran na ang internet.
Kung may laman ang refrigerator.
Kung kailan huling nagpalit ng bedsheet.
Maliit na mga bagay.
Pero kapag pinagsama-sama araw-araw, mabigat pala.
Isang Biyernes, lumabas kami nina Rani at dalawang officemate ko para kumain.
Doon ko unang narinig ang nangyayari kay Arga.
Si Rani ang nagsabi.
“Nag-message sa akin si Dimas.”
Napataas ang kilay ko.
“Bakit?”
“Hinahanap ka.”
“Sabihin mong patay na ako.”
Natawa siya.
“Hindi. Seryoso.”
Binuksan niya ang cellphone.
May message si Dimas.
“Pakisabi kay Alya kausapin si Arga. Nasa apartment lang lagi at galit sa lahat.”
May kasunod pa.
“Hindi ko akalaing talagang aalis siya.”
Napailing ako.
Hindi niya akalaing aalis ako.
Iyon pala ang pundasyon ng relasyon namin.
Hindi pagmamahal.
Kumpiyansa na hindi ako aalis.
“May problema rin daw sa apartment,” sabi ni Rani. “Tumaas ang renta kung magre-renew siya mag-isa.”
“Expected iyon.”
“At apparently, dalawang linggo nang putol ang cleaning service.”
Napatawa ang officemate kong si Sarah.
“Grabe. Nakipag-break ka ba o bumagsak ang government services ng bahay niya?”
Ngumiti ako.
“Pareho yata.”
Pero hindi roon nagtapos.
Nang sumunod na linggo, nag-message sa akin ang dati naming landlord.
“Ma’am Alya, sorry to bother you. Mr. Arga is asking if you can reconsider signing the renewal because the couple rate is no longer applicable.”
Tumugon ako.
“Hindi po.”
Simple.
Walang paliwanag.
Ilang araw pagkatapos, nalaman kong lilipat si Arga sa mas maliit na studio apartment sa Pejaten.
Hindi ko ikinatuwa ang paghihirap niya.
Pero hindi ko rin pinasan.
Dati kasi, anumang problema niya, awtomatiko kong inaako.
Ngayon, problema niya iyon.
At iyon pala ang pinakamalaking pagbabago.
Hindi ko kailangang iligtas ang isang lalaking hindi man lang ako kayang paupuin sa sarili kong anniversary dinner.
Isang buwan ang lumipas.
Akala ko tahimik nang matatapos ang lahat.
Mali ako.
Isang Sabado, inimbitahan ako ni Tante Mira sa engagement party ng nakababatang kapatid ni Arga, si Nisa.
Ayaw kong pumunta.
Pero malapit kami ni Nisa.
Siya mismo ang tumawag.
“Kak, please. Hindi mo kailangang makipag-usap kay Mas Arga. Gusto lang kitang makita.”
Kaya pumunta ako.
Sa Bogor ginanap ang simpleng salu-salo.
May tent sa garden.
May catering.
May mga tiyahin na abala sa pagkuha ng litrato.
At siyempre, naroon si Arga.
Mas payat siya.
Mas gusot ang buhok.
At sa tabi niya—
si Nadira.
Hindi ko alam kung tatawa ako.
Nang makita ako ni Nadira, tumayo siya agad.
“Alya.”
Tumango ako.
“Ako yata ang dahilan kung bakit kayo naghiwalay,” sabi niya.
“Hindi.”
Halatang nagulat siya.
“Hindi?”
“Si Arga ang dahilan.”
Hindi makapagsalita si Arga.
Lumapit si Dimas.
“Kak Alya…”
Napatingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, wala na siyang dating kumpiyansa.
“Sorry sa nangyari noon. We were insensitive.”
“Okay.”
“Hindi namin alam na magiging ganito kalala.”
Muntik akong matawa.
Doon ko naintindihan ang problema sa mga taong tulad nila.
Hindi nila iniisip na mali ang isang bagay hangga’t walang malaking consequence.
Kung umuwi ako kasama si Arga pagkatapos ng dinner, siguro hanggang ngayon, kwento lang iyon na tatawanan nila.
“Naalala mo noong anniversary n’yo, bro? Pinaupo natin si Alya sa labas!”
Funny story.
Dahil bumalik ako.
Dahil pinatawad ko.
Dahil nag-adjust ako.
Pero umalis ako.
Kaya biglang naging seryoso.
Lumapit si Arga nang makalayo ang iba.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“Ano pa?”
“Limang minuto.”
Tumingin ako sa relo.
“Okay.”
Naglakad kami sa gilid ng garden.
Tahimik muna siya.
Pagkatapos—
“Sorry.”
Hindi iyon ang unang beses na humingi siya ng tawad sa messages.
Pero iyon ang unang beses na sinabi niya nang walang “pero.”
Tinignan ko lang siya.
“Mali ako noong gabing iyon.”
“Oo.”
“Mali akong dalhin sila nang hindi nagsasabi.”
“Oo.”
“Mali akong ikaw ang paalisin.”
“Oo.”
“Pwede mo bang huwag lang ‘oo’ ang sagot?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Ano ang gusto mong sabihin ko?”
“Na may chance pa.”
Nawala ang ngiti ko.
“Wala.”
“Alya…”
“Arga, naiintindihan kong nagsisisi ka.”
“Hindi lang nagsisisi. Gusto kong ayusin.”
“Pero ayoko.”
Para siyang sinampal.
“Dalawang taon tayo.”
“Alam ko.”
“Ganito lang?”
“Hindi ito ‘ganito lang.’”
Huminga ako.
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit? Hindi iyong pinaupo mo ako sa lounge.”
“Ano?”
“Ang pinakamasakit, hindi mo man lang naisip na mali iyon hanggang umalis ako.”
Tumahimik siya.
“Kung bumalik ako noong gabing iyon, baka hindi mo pa rin maintindihan.”
Hindi siya nakasagot.
At doon ko alam na tama ako.
Nang gabing iyon, bago ako umalis sa party, lumapit si Nadira.
“May gusto akong sabihin.”
Nag-atubili ako pero nakinig.
“Hindi naging kami ni Arga.”
Napakurap ako.
“Hindi ko naman tinanong.”
“Alam ko. Pero baka akala mo…”
“Wala akong pakialam kung naging kayo.”
Nasaktan siya sa sagot ko pero nagpatuloy.
“After you left, lagi niya akong pinupuntahan. Lagi niyang sinasabing responsibilidad niyang siguraduhing okay ako. Pero sinabihan ko siyang tumigil.”
“Good.”
“Hindi dahil sa iyo.”
“Mas good.”
Napangiti siya nang alanganin.
“Tama ka pala.”
Napakunot ang noo ko.
“Tungkol saan?”
“Akala ko noong una, sobrang sensitive mo lang. Pero isang araw, sinundo niya ako dahil sira ang kotse ko. Pinaghintay niya sa restaurant ang kapatid niyang si Nisa nang isang oras.”
Napatingin ako sa kanya.
“Then sabi niya kay Nisa, ‘Intindihin mo na lang. May problema si Dira.’”
Tumawa si Nadira nang walang saya.
“Doon ko naisip… hindi pala tungkol sa akin. Mahilig lang talaga siyang piliin ang taong mukhang pinaka-kailangan siya sa sandaling iyon, tapos ipinapasa niya sa pinakamalapit na tao ang obligasyong umintindi.”
Eksaktong-eksakto.
Hindi espesyal si Nadira.
Hindi rin ako.
Kailangan lang ni Arga ng isang taong ililigtas—
at isa pang taong sasalo sa lahat habang ginagawa niya iyon.
Makalipas ang dalawang buwan, nakahanap ako ng sariling maliit na apartment sa Cilandak.
Mas maliit kaysa dati.
Pero akin.
Pumili ako ng kurtina nang walang nagtatanong kung masyadong mahal.
Bumili ako ng maliit na dining table para sa dalawa.
At isang halaman na halos mamatay sa unang linggo dahil nakalimutan kong diligan.
Naging masaya ako.
Hindi biglaan.
Hindi dramatic.
Pero totoong masaya.
Hanggang isang hapon, tumawag ang HR manager namin.
“Alya, may aplikante para sa vendor partnership meeting bukas. Kilala mo yata.”
“Sinong kumpanya?”
Binanggit niya ang pangalan.
Mahendra Creative Studio.
Kompanya ni Arga.
Napatuwid ako sa upuan.
“Bakit?”
“Nagbi-bid sila para sa renovation visualization project natin.”
Napapikit ako.
Trabaho.
Hindi personal.
“Okay.”
Kinabukasan, pumasok si Arga sa conference room kasama ang business partner niya.
At nang makita niya akong nasa kabilang bahagi ng mesa, halatang hindi niya inaasahan.
Hindi ako ang final decision maker.
Pero ako ang procurement coordinator na nakahawak sa compliance documents, pricing matrix, at vendor history.
Professional akong ngumiti.
“Good morning.”
“Morning,” mahina niyang sagot.
Nagsimula ang presentation.
Maayos ang pitch nila.
Competitive ang presyo.
Pero habang nire-review ko ang documents, may napansin ako.
Kulang ang tax clearance nila.
May expired business permit attachment.
At mas malala—
may dalawang past client reference silang nilagay na hindi tugma sa registered company timeline.
Tinuro ko iyon.
“Pakilinaw po kung paano nagkaroon ng project ang Mahendra Creative Studio noong 2022 kung ayon sa legal registration, 2023 pa kayo nagsimula.”
Namula ang business partner ni Arga.
Hindi sumagot si Arga.
“Alya,” mahina niyang sabi.
“Ms. Prameswari po sa meeting.”
Tumahimik ang room.
Hindi ko siya ipinahiya.
Hindi ko siya ginantihan.
Ginawa ko lang ang trabaho ko.
At iyon ang mas masakit para sa kanya.
Dahil wala akong kailangang gawin para pabagsakin siya.
Kailangan ko lang tumigil sa pagsalo.
Pagkatapos ng meeting, hindi sila na-disqualify agad.
Binigyan sila ng tatlong araw para mag-submit ng corrected documents.
Pero sa hallway, hinarang ako ni Arga.
“Alam kong galit ka pa rin, pero huwag mong idamay ang negosyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Excuse me?”
“Alam kong may kulang sa documents, pero pwede mo namang—”
“Pwede kong ano?”
Tumigil siya.
Doon dumating ang boss ko.
“Alya, may problema?”
Bago ako makasagot, nagsalita si Arga.
“Wala. Personal misunderstanding lang.”
Tumingin sa akin ang boss ko.
“Personal?”
Hindi ko alam na ang isang salitang iyon ang magiging simula ng mas malaking problemang hindi na kayang takpan ni Arga.
Dahil kinagabihan, may dumating na anonymous email sa procurement department namin.
May screenshots.
May invoices.
May bank transfers.
At may ebidensiyang ginagamit ng business partner ni Arga ang parehong portfolio para manalo ng contracts sa dalawang magkaibang registered companies.
Sa dulo ng email, may isang pangungusap:
“Kung seryoso kayo sa vendor integrity, tingnan ninyo kung sino talaga ang gumagawa ng trabahong inaangkin ng Mahendra Creative Studio.”
At kinabukasan—
tinawag si Arga sa opisina namin para sa isang formal vendor investigation.
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 4…)