Pag-uwi ng Boyfriend Ko Mula Cebu, May Kunehong Nakabitin sa Cellphone Niya—Isang Resibo ang Nagpatunay Kung Kanino Napunta ang Kapareha at Bakit Hindi Na Siya Nakabalik
Pag-uwi ng boyfriend ko mula sa business trip, may maliit na asul na kunehong nakabitin sa cellphone niya.
Pitong taon ko siyang minahal, kaya alam kong galit na galit siya sa anumang nakasabit sa phone.
Pero nang tanungin ko kung saan galing iyon, ngumiti lang siya.
“Binili ko sa airport. Nainip ako habang naghihintay.”
Ngumiti rin ako.
Dahil sampung minuto bago niya sabihin iyon, nakita ko na ang mensahe ng babaeng may hawak sa pulang kapareha ng kunehong iyon.
Ako si Mara Villanueva, thirty years old.
Pitong taon na kami ni Adrian Cruz.
Tatlong taon na rin siyang nakatira sa condo ko sa BGC—isang unit na iniwan sa akin ng mga magulang ko bago pa kami magkakilala.
Si Adrian ang nagbabayad minsan ng kuryente, internet, at groceries.
Pero dahil matagal na siyang nakatira roon, nasanay siyang tawagin iyon na bahay natin.
Kapag may bisita siyang officemates, siya pa ang nagkukuwento kung bakit ganoon ang sofa, kung saan niya “pinili” ang speaker sa sala, at kung paano niya “inaalagaan” ang mga halaman sa balcony.
Hindi ko iyon pinapansin noon.
Iniisip ko, kapag mahal mo ang tao, natural lang namang maging komportable siya sa tahanan mo.
Pero noong gabing iyon, unang beses kong naramdaman na baka masyado siyang naging komportable.
Kakapasok lang niya nang ibigay niya sa akin ang cellphone niya.
“Three percent na lang. Paki-charge nga.”
Habang isinasaksak ko ang charger, umilaw ang screen.
May Messenger notification.
Jessa — Orion Project
Kilala ko ang pangalan.
Ilang buwan nang paminsan-minsang binabanggit ni Adrian ang bagong project coordinator nila.
“Ang kulit no’n,” reklamo niya dati. “Simpleng format ng report, itatanong pa sa akin.”
Minsan pa nga sinabi niya:
“Napaka-dependent. Parang fresh grad na kailangang hawakan sa kamay palagi.”
Ako pa ang nagtanggol sa babae.
“Bago lang naman siguro. Tulungan mo na lang.”
Ngayon, nakikita ko ang message niya sa screen.
Nakauwi na ba nang safe si Blue Bunny?
Sumunod ang isa pa.
Bawal tanggalin ha. Nakasabit pa rin sa akin si Red Bunny. Iche-check ko bukas. 😂
Nanigas ang kamay ko.
Hindi ko binuksan ang conversation.
Hindi ko kailangan.
Iyon pa lang, sapat na.
Nang lumabas si Adrian mula sa bedroom, nagpapalit na siya ng pambahay.
Inilapag ko ang phone sa mesa.
“Cute ng kuneho.”
Tumingin siya rito.
Natural na natural ang mukha niya.
“Ah, ’yan? Binili ko sa airport. Nainip ako habang naghihintay ng flight.”
Walang pag-aalinlangan.
Walang kaba.
Doon ako mas nasaktan.
Dalawang taon na ang nakaraan, binigyan ko siya ng maliit na lucky charm na galing pa sa Quiapo. Ako mismo ang nagsabit sa cellphone niya.
Kinabukasan, tinanggal niya.
“Ang sagabal. Tumatalbog habang nagta-type ako.”
Hindi na niya iyon ginamit kahit kailan.
Pero ang asul na kuneho ni Jessa?
Halatang ilang araw nang nakakabit.
Medyo gusot na ang tenga.
Mahigpit na mahigpit ang tali.
“Akala ko ba ayaw mo ng nakasabit sa phone?” tanong ko.
Tumawa siya.
“Matagal na ’yang issue mo sa lucky charm? Mara, years ago na ’yon.”
Tinitigan ko siya.
Binigyan ko siya ng huling pagkakataong magsabi ng totoo.
“Sigurado kang ikaw ang bumili?”
Tumigil ang ngiti niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Wala.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Baka mahigpit lang ’yung may-ari ng pulang kuneho. Baka bawal mong tanggalin.”
Nagbago ang mukha niya.
Pero ilang segundo lang.
Pagkatapos, napabuntong-hininga siya na para bang ako pa ang problema.
“Mara, isang keychain lang ’yan.”
Hindi ako nagsalita.
“Napapansin ko lately, sobrang sensitive mo.”
Tahimik pa rin ako.
Pagkatapos ay sinabi niya ang paborito niyang linya tuwing ayaw niyang magpaliwanag.
“Siguro kailangan muna nating mag-space. Maghiwalay muna tayo ng tirahan para makapag-isip ka nang maayos.”
Dati, kinatatakutan ko ang linyang iyon.
Kapag nagagalit kami, siya ang unang lalayo.
At ako ang hahabol.
Ako ang tatawag.
Ako ang unang magsasabi ng sorry kahit pareho kaming may kasalanan.
Alam iyon ni Adrian.
Kaya siguro kampante siyang ganoon ulit ang mangyayari.
Tumango ako.
“Okay.”
Kumuha ako ng maliit niyang maleta.
Inilagay ko sa labas ng pinto.
Pagkatapos, binuksan ko ang digital lock settings.
At sa harap niya, dinelete ko ang fingerprint access niya.
Natigilan siya.
“Mara.”
“Gusto mo ng space, di ba?”
“Hindi ibig sabihin na—”
“Temporary lang naman,” sabi ko. “Makakapag-isip tayo.”
Parang sariling salita niya ang ibinalik ko sa kanya.
Namula ang mukha niya.
Hindi niya kinuha lahat ng gamit niya.
Dalawang polo lang, laptop, charger at toiletries.
Iniwan niya ang sapatos, jackets at halos lahat ng gamit niya.
Sigurado siguro siyang babalik siya kinabukasan.
Bago siya sumakay ng elevator, sinabi niya:
“Kapag kumalma ka na, tawagan mo ako.”
Isinara ko ang pinto.
Hindi ako umiyak.
Hindi pa.
Paglingon ko, nakita ko ang duty-free bag na dala niya para sa akin.
May skincare at pabango sa loob.
Sa ilalim, may lukot na resibo.
Binuklat ko.
COUPLE BUNNY PHONE CHARM SET — BLUE & RED — ₱799
Quantity: 1 pair.
Napaupo ako.
Iisang set.
Dalawang kuneho.
Ang asul ay nasa cellphone ng boyfriend ko.
Ang pula ay nasa isang babaeng ilang buwan niyang tinatawag na “makulit” at “nakakainis.”
Kinagabihan, isa-isa kong inilagay sa kahon ang mga gamit ni Adrian.
Bandang alas-onse, tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
Hindi ko sana sasagutin.
Pero may kung anong nagtulak sa akin.
“Hello?”
Boses ng isang babae ang narinig ko.
Nanginginig.
“Si Mara po ba ito?”
“Oo.”
Tahimik siya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay marahan niyang sinabi:
“Ako po si Jessa.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpabago sa lahat ng inaakala kong alam ko tungkol sa pitong taon namin ni Adrian.
“Ate… girlfriend ka pa rin po ba niya?”
Napapikit ako.
Dahil idinugtong niya—
“Kasi sabi niya sa akin, anim na buwan na raw kayong hiwalay.”
PARTE2
Hindi ako agad nakasagot.
Naririnig ko ang mahina niyang paghinga sa kabilang linya.
“Ano’ng sinabi niya sa ’yo?” tanong ko.
“Na… ex ka na niya.”
Mahina ang boses ni Jessa.
“Na ayaw mo lang daw tanggapin.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Pitong taon.
Pitong taon akong tinawag ni Adrian na girlfriend.
Tatlong taon siyang natulog sa tabi ko gabi-gabi.
Noong nakaraang buwan lang, nagplano pa kami kung saan pupunta sa anniversary namin.
Pero sa ibang babae, isa na pala akong ex na ayaw maka-move on.
“Kailan kayo nagsimula?”
“Hindi ko alam kung ano ang tawag doon,” mabilis niyang sagot. “Three months ago kami naging close. Pero bago ’yon, lagi na niya akong hinahatid pagkatapos ng overtime.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil ilang beses kong tinanong si Adrian kung bakit gabi na siya nakakauwi.
Project deadline.
Traffic.
Client meeting.
Napakaraming kasinungalingang mukhang ordinaryo kapag paisa-isa.
Pero kapag pinagdugtong-dugtong mo, bumubuo pala ng buong buhay na hindi mo alam.
“Alam mo bang may girlfriend siya?”
“Hindi.”
Mabilis ang sagot ni Jessa.
“Kung alam ko lang, hindi ko siya papatulan.”
Tumahimik siya.
“Sorry.”
Hindi ko agad sinabi na okay lang.
Dahil hindi naman okay.
Pero habang nagsasalita siya, naiintindihan kong hindi lang ako ang niloko.
Sinabi raw ni Adrian na matagal na kaming hiwalay pero pinapayagan ko siyang manatili sa condo dahil “complicated” ang arrangement namin.
Mas masakit pa?
Ipinakilala niya ang condo ko na parang siya ang may-ari.
“Sinabi niya…” nag-alangan si Jessa. “Kapag nailipat na raw lahat ng gamit mo, ipapa-renovate niya ’yung balcony.”
Napatingin ako sa balcony.
Sa mga halamang ako ang bumili.
Sa upuang regalo ng nanay ko.
Sa maliit na mesa na inayos namin ng tatay ko bago siya pumanaw.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“May sinabi pa ba siya?”
“Na sa kanya raw ’yung unit.”
Napatawa ako ulit.
Mas malinaw ngayon.
Hindi lang niya inaangkin ang puwang sa bahay ko.
Unti-unti na rin pala niyang inaangkin ang buhay ko sa kuwento niya sa ibang tao.
Tinanong ko si Jessa tungkol sa mga kuneho.
Doon siya tuluyang napaiyak.
Binili raw nila sa souvenir shop sa Cebu pagkatapos ng dinner ng team.
Si Jessa ang pumili.
Gusto raw sana niyang kumuha lang para sa sarili niya, pero si Adrian ang nagsabi:
“Dalawa na. Para pair.”
Si Adrian mismo.
Hindi si Jessa.
Hindi isang babaeng desperadong humahabol.
Ang boyfriend kong kunwari naiirita sa kanya ang kusang bumili ng simbolo para sa kanilang dalawa.
“Pinangako ko lang na hindi namin tatanggalin,” sabi ni Jessa. “Akala ko… sweet.”
“Sweet naman,” sagot ko.
Napahinto siya.
“Sa taong nagsasabi ng totoo.”
Tahimik kaming pareho.
Bago namin ibaba ang tawag, tinanong ko:
“Nasaan si Adrian ngayon?”
“Hindi ko alam.”
Pagkatapos ay nag-atubili siya.
“Pero kanina, nag-message siya sa akin.”
“Ano’ng sabi?”
“Na nagkaroon daw kayo ng away.”
Napapikit ako.
“At?”
“Sinabi niya… ‘Makulit lang ulit ang ex ko. Aayusin ko bukas.’”
Doon ko naramdaman ang pinaka-kakaibang katahimikan.
Wala nang sakit na biglang sumabog.
Wala nang galit na gustong manira ng gamit.
Parang may switch lang na pinatay sa loob ko.
Tapos na.
Kinabukasan, alas-diyes, tumawag ang reception ng condo.
“Nandito po si Sir Adrian. Hindi raw gumagana ang access niya.”
“Alam ko.”
“Papapasukin po ba?”
Tiningnan ko ang dalawang malaking kahon sa sala.
Lahat ng damit niya, sapatos, gadgets, libro at kung anu-anong gamit na iniwan niya.
“Nasa lobby ba siya?”
“Opo.”
“Pakisabi maghintay.”
Bumaba ako.
Nang makita ako ni Adrian, halatang masama ang loob niya.
“Ano ba ’to, Mara?”
Hindi ako sumagot.
Tinuro ko ang dalawang kahong nasa trolley ng staff.
“Gamit mo.”
Napatitig siya.
“Are you serious?”
“Very.”
Lumapit siya.
“Huwag kang gumawa ng permanent decision dahil lang sa selos.”
Dati, sapat ang ganiyang tono para pagdudahan ko ang sarili ko.
Pero ngayon, malinaw na malinaw ang bawat taktika niya.
Maliit na bagay.
Sensitive ka.
Selosa ka.
Nag-o-overreact ka.
Lahat, maliban sa isang simpleng pangungusap:
Nagsinungaling ako.
“Hindi dahil sa keychain,” sabi ko.
“Exactly! Kaya nga—”
“Dahil nagsinungaling ka habang nakatingin sa mata ko.”
Natigil siya.
“Anong—”
“Blue Bunny.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Red Bunny.”
Hindi siya huminga.
“At ’yung message ni Jessa.”
Napaatras siya nang bahagya.
“Mara, pakinggan mo muna ako.”
“Seven years kitang pinakinggan.”
“Walang nangyari sa amin.”
“Talaga?”
“Tropa lang kami. Biro-biro lang ’yung pair.”
“Sinabihan mo siyang hiwalay na tayo.”
Tahimik.
“Sinabi mo ring sa ’yo ang condo.”
“Mara—”
“At sinabi mong aalisin mo ang mga gamit ko para makapag-renovate kayo ng balcony.”
Namula ang mukha niya.
Hindi ko alam kung dahil nahuli siya o dahil pakiramdam niya nawawala na ang kontrol niya.
“Hindi mo naiintindihan ang context.”
Napangiti ako.
Paborito pala talaga ng sinungaling ang salitang context.
“Okay,” sabi ko. “Ipaliwanag mo.”
Nagbukas siya ng bibig.
Pero walang lumabas.
Dahil anong context ang kayang gawing inosente ang tatlong buwang pagsisinungaling?
Anong context ang kayang ipaliwanag kung bakit girlfriend niya ako sa bahay pero ex niya ako sa opisina?
At anong context ang kayang gawing kanya ang bahay na hindi niya kailanman pag-aari?
Sa likod ko, bumukas ang pinto ng lobby.
May pumasok na babae.
Maliit, naka-white blouse at maong.
May dark circles sa ilalim ng mata.
At sa cellphone niyang hawak—
nakasabit ang pulang kuneho.
Nanlaki ang mata ni Adrian.
“Jessa?”
Hindi ko siya pinapunta roon para gumawa ng eksena.
Siya mismo ang nagtanong kung maaari siyang dumaan.
Gusto raw niyang marinig kung pareho pa rin ang kuwento ni Adrian kapag nasa harap kaming dalawa.
“Bakit ka nandito?” matigas niyang tanong.
Ngumiti si Jessa nang mapait.
“Akala ko ba ex mo na siya?”
“Jessa, hindi ito ang tamang lugar—”
“Three months, Adrian.”
Nanginginig ang boses niya.
“Three months mong sinasabing malaya ka.”
Tumingin siya sa akin.
“At seven years mong sinasabing mahal mo siya.”
Bumaling muli siya kay Adrian.
“Kanino ka ba talaga nagsasabi ng totoo?”
Hindi sumagot si Adrian.
Dahil wala siyang maisasagot.
Huminga nang malalim si Jessa.
Pagkatapos, tinanggal niya ang pulang kuneho sa cellphone niya.
Inilapag niya iyon sa ibabaw ng kahon ni Adrian.
“Sa ’yo na.”
Lumapit ako.
Tinanggal ko rin mula sa cellphone ni Adrian ang asul na kunehong matagal ko nang gustong alisin.
Hindi siya nakagalaw sa gulat.
Inilagay ko iyon katabi ng pula.
“Kompleto na ulit ang pares mo.”
“Mara…”
“Umalis ka na.”
Sinubukan niyang hawakan ang braso ko.
Umatras ako.
“Mara, seven years tayo.”
“Oo.”
“Ganito mo lang itatapon?”
Doon ako tuluyang napangiti.
“Hindi ako ang nagtapon ng pitong taon natin.”
Napatingin ako sa dalawang kuneho.
“Ikaw.”
Wala nang sinabi si Jessa.
Tumalikod siya at lumabas.
Ako naman, bumalik sa elevator.
Pero bago magsara ang pinto, sumigaw si Adrian:
“Tumira ako rito nang tatlong taon! Hindi mo puwedeng basta ako palayasin!”
Pinindot ko ang button ng floor ko.
“At nakatira ka rito dahil pinayagan kita.”
Nagsimulang magsara ang elevator.
“Hindi dahil pag-aari mo ito.”
Iyon ang huling beses na nakita ko siyang nakatayo sa lobby na parang may karapatan pa siyang bumalik.
Sa mga sumunod na linggo, maraming beses siyang tumawag.
Minsan galit.
Minsan malambing.
Minsan lasing.
“Mara, nagkamali lang ako.”
“Mara, wala naman talagang nangyari.”
“Mara, hindi ba puwedeng magsimula ulit?”
Hindi ako sumagot.
Isang gabi, nag-text siya:
Talaga bang sisirain mo ang pitong taon dahil lang sa dalawang keychain?
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos, iyon lang ang isinagot ko:
Hindi dahil sa dalawang kuneho.
Dahil nang tanungin kita, binigyan kita ng pagkakataong piliin ang katotohanan.
Pinili mong magsinungaling.
Hindi na siya sumagot.
Makalipas ang halos dalawang buwan, nakita ko sa social media na lumipat na si Jessa ng project team.
Hindi kami naging magkaibigan.
Hindi rin namin kailangang maging magkaibigan.
Pareho lang kaming natutong huwag pag-awayan ang lalaking gumawa ng magkaibang bersyon ng katotohanan para makuha ang gusto niya.
Ako naman, inayos ko ang condo.
Hindi malaking renovation.
Nagpalit lang ako ng kurtina.
Nag-ayos ng mga halaman sa balcony.
Inalis ko ang upuang laging ginagamit ni Adrian at bumili ng isang maliit na reading chair para sa sarili ko.
Noong unang gabi kong umupo roon, umuulan sa BGC.
May kape sa kamay ko.
Tahimik ang bahay.
Dati, akala ko ang katahimikan pagkatapos ng paghihiwalay ang pinakamasakit na bagay sa mundo.
Hindi pala.
Mas masakit palang manatili sa tabi ng isang taong unti-unti kang tinuturuan na huwag pagkatiwalaan ang sarili mong mata, pakiramdam, at isip.
At mas payapa palang mag-isa kaysa laging nagtatanong kung alin sa mga salita ng taong mahal mo ang totoo.
Minsan, maliit lang ang bagay na naglalantad ng malaking katotohanan.
Isang notification.
Isang gusot na resibo.
Isang murang pares ng kuneho.
Hindi talaga ang bagay ang sumisira sa relasyon.
Ang sumisira rito ay ang kasinungalingang pinipili ng isang tao kahit binibigyan na siya ng pagkakataong maging tapat.
Mensahe
Huwag mong ipagkamali ang pagmamahal sa obligasyong magtiis. Kapag paulit-ulit kang pinagdududahan sa sarili mong nararamdaman para lamang maprotektahan ng isang tao ang kanyang kasinungalingan, hindi mo kailangang maghabol para patunayan ang halaga mo.
Minsan, ang pinakamapangahas na paraan ng pagmamahal sa sarili ay hindi ang pagsigaw o paghihiganti.
Kundi ang tahimik na pagbukas ng pinto, pagbawi ng susi—at pagtanggap na may mga taong mas mabuting hayaang tuluyang lumabas sa buhay mo.
