Bahagi 3 — Ang Isang Bentahan, Isang Pekeng Lagda, at Ang Kasalang Hindi Natuloy
Bahagi 3 — Ang Isang Bentahan, Isang Pekeng Lagda, at Ang Kasalang Hindi Natuloy
Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ng umaga ay gising na si Lourdes.
Narinig ko siyang nag-uutos sa kasambahay na ilipat ang ilang kahon mula sa hallway papunta sa office ko.
Hindi ko siya pinigilan.
Sa katunayan, hinayaan ko siyang buksan ang cabinet at sukatin ang espasyo para sa mga damit niya.
Hinanap pa niya ang extension cord para sa maliit niyang altar.
Habang ginagawa niya iyon, nasa kusina ako at umiinom ng kape.
Tahimik.
Eksaktong alas-otso, lumabas si Adrian mula sa guest room.
“Mara, kailangan nating mag-usap tungkol sa wedding.”
“Ako rin.”
Umupo siya sa tapat ko.
“Una, ayokong makarating ito sa mga magulang mo.”
“Alin?”
“Iyong tungkol sa condo.”
“Bakit?”
“Mapapahiya si Mama.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi “mapapahiya ako.”
Hindi “mag-aalala sila sa iyo.”
Ang una niyang problema ay ang kahihiyan ng nanay niya.
“May second request ako,” patuloy niya. “Kung puwede, huwag ka munang gumawa ng legal action. Aayusin natin internally.”
“Bakit mo naisip na gagawa ako ng legal action?”
Napatigil siya.
Isang maliit na pagkakamali.
Hindi ko kailangang magsalita.
Alam niyang maaari siyang kasuhan.
Alam niyang mali ang ginawa niya.
At kaya niya lang gustong “pamilya muna” dahil natatakot siyang harapin ang ginawa niya sa labas ng pamilya.
Bago pa siya makabawi, tumunog ang doorbell.
Si Atty. Regina.
Kasama niya ang isang staff.
May dalang envelope.
Tumayo si Adrian.
“Sino sila?”
“Ito si Atty. Regina Santos.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Lumabas si Lourdes mula sa office.
“Ano’ng abogado?”
Iniabot ng staff ang dalawang envelope.
Isa kay Adrian.
Isa kay Lourdes.
Sa demand letter, malinaw ang hinihingi ko.
Ang kabuuang ₱5.7 milyon na inilabas ko para sa Mandaluyong condo.
Ang dokumentasyong nagpapakita kung saan dinala ang pera.
At ang agarang pagtigil sa anumang karagdagang disposition ng funds habang hinihingi ang legal na pagsusuri sa bentahan.
Pitong araw ang ibinigay namin para sa pormal na tugon.
“Pitong araw?” halos pasigaw na sabi ni Lourdes. “Saan kami kukuha ng ganoong kalaking pera?”
“Kung nasaan iyong perang ibinigay sa inyo.”
“Naipambayad na namin!”
“Saan?”
Tahimik.
“Mrs. Reyes,” sabi ni Atty. Regina, “mas mabuting idaan ninyo na lang sa counsel ang sagot.”
Nag-init ang mukha ni Lourdes.
“Hindi kami kriminal!”
Walang sumagot sa kanya.
Bigla siyang lumapit sa akin.
“Mara, ilang araw na lang kasal ninyo!”
“Dalawang araw.”
“At ginagawa mo ito ngayon?”
“Hindi ako ang nagbenta ng property nang walang pahintulot dalawang araw bago ang kasal.”
“Para sa pamilya iyon!”
“Hindi ninyo ako tinanong.”
“Magiging pamilya ka na!”
“Hindi ninyo ako tinanong.”
“Bakit paulit-ulit ka?”
“Dahil paulit-ulit din ninyong nakakalimutan na tao ako, hindi ATM.”
Sumingit si Adrian.
“Enough.”
Lumapit siya sa akin.
Mahina ang boses niya.
“Cancel the demand.”
“Hindi.”
“Mara.”
“Hindi.”
“Ibabalik namin.”
“Kailan?”
Hindi siya makasagot.
Doon ko kinuha mula sa folder ang certified copy ng SPA.
Inilapag ko sa mesa.
“Ikaw ba ang nagpagawa nito?”
Namutla siya.
“Mara—”
“Simple lang ang tanong.”
Lumapit si Lourdes.
“Anong papel iyan?”
“Pekeng Special Power of Attorney.”
“Hindi peke!” mabilis na sagot ni Adrian.
Napatingin sa kanya si Atty. Regina.
“Kung tunay, kailan ito pinirmahan ni Ms. Villanueva?”
Tahimik siya.
Binasa ko ang petsa.
“July 18.”
Hindi gumalaw si Adrian.
“July 18,” ulit ko. “Nasa Cebu ako.”
“Baka—”
“May boarding pass ako.”
Tumigil siya.
“May hotel record.”
Hindi siya nagsalita.
“May attendance record ako sa conference.”
Tahimik.
“May litrato ako kasama ang mahigit tatlumpung tao sa company dinner nang gabing nakasaad dito na personal daw akong humarap sa notary.”
Parang lumiit ang buong sala.
Si Lourdes ang unang nakabawi.
“Baka clerical error lang!”
Tumingin sa kanya ang abogado ko.
“Ang pirma rin po ba clerical error?”
Doon nagsimulang manginig ang kamay ni Adrian.
Umupo siya.
“Mara, pakinggan mo ako.”
“Limang taon kitang pinakinggan.”
“Hindi ko intensiyong nakawan ka.”
“Pero kinuha mo ang pera ko.”
“I planned to return it.”
“Kailan?”
“Kapag kumikita na ang farm.”
“May kasunduan ba tayo?”
“Wala.”
“May share ba akong nakapangalan sa farm?”
Hindi siya sumagot.
“May kontrata?”
Tahimik.
“May pangalan ko ba kahit sa isang pahina ng investment plan ng nanay mo?”
Wala.
Luminga ako kay Lourdes.
“Huwag ninyo akong sabihan na investment ko iyon kung hindi man lang ninyo ako isinama sa dokumento.”
Bumigat ang mukha niya.
Sa unang pagkakataon, wala siyang maibato pabalik.
Alas-diyes dumating sina Carla at Ernesto.
Kasama ang anak ni Ernesto.
Nang makita sila ni Adrian, tumayo siya.
“Bakit nandito ulit sila?”
Doon ko inilapag ang susi sa mesa.
“Turnover inspection.”
“Ano?”
“Naibenta ko na ang unit.”
Hindi agad naintindihan ni Lourdes.
“Anong unit?”
“Ito.”
Parang may humampas sa kanya.
“Ano?”
“Naibenta ko na ang bahay.”
“Hindi puwede!”
Bigla siyang tumingin sa paligid na para bang puwede niyang pigilan ang transaction sa simpleng pagtitig sa mga dingding.
“Dito tayo titira pagkatapos ng kasal!”
“We?”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ko maalalang inimbitahan ko kayo.”
Namula siya.
Si Adrian naman ay halos hindi makapagsalita.
“You sold this?”
“Yes.”
“Without telling me?”
Doon ako ngumiti.
“Masakit pala?”
Napatigil siya.
“Ito ang property ko, Adrian. Ako ang nasa title. Wala kang piso rito.”
“Pero engaged tayo!”
“Hindi ba sabi mo kapag mag-asawa na, hindi na dapat masyadong nagbibilangan?”
“Exactly!”
“Hindi pa tayo mag-asawa.”
Hindi siya makapaniwala sa narinig.
“Where are we supposed to live after the wedding?”
“Hindi ko alam.”
“Mara!”
“Bakit ako ang tinatanong mo? May ₱11.6 milyon kayong pinaghahatian.”
Biglang sumigaw si Lourdes.
“Bastos ka! Sinadya mo ito para mawalan kami ng bahay!”
Lumingon ako sa kanya.
“Bahay ko ito.”
“Kaya ka pala tahimik!”
“Opo.”
“Inililihim mo?”
“Opo.”
“Niloko mo kami!”
Doon tuluyang natahimik ang lahat.
Pati si Carla ay napabaling sa kanya.
Lumapit ako kay Lourdes.
“Ulitin ninyo.”
Hindi niya ginawa.
“Kayo po ang tumanggap ng perang galing sa condo na may pera ko.”
Hindi siya tumingin.
“Kayo rin ang pumasok sa bahay ko at nagplano kung anong furniture ang papalitan.”
Tahimik.
“At ngayon ninyo ako tatawaging manloloko dahil ibinenta ko ang sarili kong property?”
Napaupo siya sa sofa.
Bandang tanghali, umalis silang mag-ina.
Dinala nila ang dalawang maleta.
Hindi ko sila pinigilan.
Pagkasara ng pinto, naupo ako sa sahig ng sala.
Doon lang ako umiyak.
Hindi dahil nanghinayang ako sa kasal.
Kundi dahil limang taon ng buhay ko ang kailangang ibaon sa loob lamang ng ilang araw.
Pagkatapos ng kalahating oras, pinunasan ko ang mukha ko.
At ginawa ko ang susunod na kailangang gawin.
Tinawagan ko ang wedding coordinator.
“Cancel the wedding.”
Napatahimik siya.
“Ma’am Mara?”
“Cancel everything you can. I-release ang venue kung may waiting list. I-cancel ang flowers. I-stop ang cake delivery. Iyong food, kung non-refundable, ipa-donate natin sa shelter o feeding program.”
“Sigurado po kayo?”
“Oo.”
Kinontak ko ang simbahan.
Ang photographer.
Ang makeup artist.
Ang coordinator.
Ang hotel.
Pagkatapos, gumawa ako ng maikling mensahe para sa immediate family.
Hindi ko inilabas ang detalye.
Sinabi ko lamang na hindi matutuloy ang kasal dahil sa seryosong paglabag sa tiwala at usaping legal na kailangan naming ayusin.
Walang paninira.
Walang screenshot.
Walang pangalan ng ina niya.
Hindi ko kailangan ng social media para makaganti.
May dokumento ako.
May resibo ako.
At higit sa lahat, may pirma akong hindi akin.
Bandang alas-kuwatro, tumawag si Mama.
Hindi niya ako tinanong kung ano ang sasabihin ng mga kamag-anak.
Hindi niya ako tinanong kung magkano ang mawawala.
Ang una niyang sinabi:
“Nasaan ka?”
“Sa condo.”
“Mag-isa ka?”
“Oo.”
“Pupuntahan kita.”
Doon ako muling naiyak.
Kinagabihan, dumating si Mama kasama ang ate ko.
Walang sermon.
Walang “sabi ko sa iyo.”
Nagdala lang sila ng lugaw at dalawang paper bag ng damit.
Habang kumakain kami, nakita ni Mama ang engagement ring sa ibabaw ng mesa.
Hindi niya hinawakan.
“Mahal mo pa?”
Matagal bago ako sumagot.
“Siguro.”
Tumango siya.
“Puwedeng mahal mo pa rin ang tao at sabay mong malaman na hindi ka na ligtas sa kanya.”
Iyon ang pinakamasakit na pangungusap na narinig ko nang gabing iyon.
Pero iyon din ang pinakatama.
Kinabukasan ang dapat sana’y rehearsal namin.
Sa halip, nasa law office ako.
May bagong impormasyon si Atty. Regina.
Nakausap na raw nila ang buyer ng Mandaluyong condo.
Nagulat ang buyer nang malaman niyang kinukuwestiyon ko ang authenticity ng SPA.
Handa itong makipagtulungan dahil ayaw rin nitong madawit sa dispute.
Mas malala pa, may bahagi ng bayad na hindi pa naililipat nang buo.
May natitirang retention amount na ₱900,000 habang hinihintay ang ilang clearance.
Ibig sabihin, hindi pa tuluyang hawak nina Adrian ang buong halaga.
“May chance na ma-preserve pa ang ilang funds,” sabi ng abogado.
“Do it.”
Kinahapunan, nakatanggap ako ng sunod-sunod na tawag mula kay Adrian.
Hindi ko sinagot.
Pagkatapos ay messages.
Mara, please.
Let’s meet.
I’ll return everything.
Don’t file anything yet.
Mama is panicking.
Hindi ako sumagot.
Alas-sais, may bagong message.
You ruined the wedding without even giving me a chance.
Doon ako natigilan.
Ilang minuto kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos ay sumagot ako sa unang pagkakataon.
Hindi ko sinira ang kasal.
Natuklasan ko lang bago ang kasal kung anong klaseng buhay ang naghihintay sa akin pagkatapos nito.
Hindi na siya nagreply.
Pero alas-diyes ng gabi, may tumawag sa akin mula sa hindi ko kilalang numero.
Pinsan daw ni Adrian.
May gusto raw silang “pakiusapan.”
Ang poultry farm na sinasabing bibilhin ni Lourdes?
Hindi pa pala ganap na nabibili.
Nagbigay pa lamang siya ng malaking reservation at partial payment.
At ang lupang iyon, may problema rin sa papeles.
Kung gusto nilang bawiin ang pera ko, kailangan nilang umatras agad bago tuluyang mawala ang malaking bahagi ng ibinayad.
“Sabihin mo kay Tita Lourdes na kausapin ako,” sabi ng pinsan. “Hindi namin alam na may issue pala iyong pera.”
“Hindi ako ang kailangang kausapin niya.”
“Si Adrian?”
“Abogado ko.”
Kinabukasan, araw ng kasal na sana namin.
Alas-siyete ng umaga, nagising ako sa mahigit limampung notifications.
May mga kamag-anak na nagtatanong.
May mga kaibigan na nag-aalala.
May ilan ding taong hindi ko halos kilala na curious lamang.
Hindi ko binuksan ang Facebook.
Hindi ko kailangan.
Bandang alas-nuwebe, may nagpadala sa akin ng litrato.
Si Adrian.
Nasa labas ng simbahan.
Naka-barong.
Kasama ang nanay niya.
Hindi ko alam kung bakit sila pumunta.
Siguro umaasa silang magbabago ang isip ko.
Siguro gusto nilang ipakita sa mga tao na sila ang iniwan.
Siguro hindi lang nila kayang tanggapin na ang isang event na matagal nilang pinlano ay maaari palang mawala sa isang araw.
Tinignan ko ang litrato nang ilang segundo.
Pagkatapos ay nilock ko ang phone.
Alas-onse, nagpunta ako sa bangko.
Inilipat ko ang bahagi ng proceeds mula sa BGC sale sa bagong investment account.
Nagtabi ako ng emergency fund.
Nagbayad ako ng ilang legal expenses.
At bumili ako ng ticket papuntang Iloilo para sa isang linggong bakasyon kasama si Mama.
Akala ko tapos na ang pinakamahirap na bahagi.
Hindi pa pala.
Dahil kinagabihan, tumawag si Atty. Regina.
“Mara, may nakita kami.”
“Ano?”
“May isa pang dokumento si Adrian na kailangan mong makita.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Ano iyon?”
“Affidavit tungkol sa pera mo.”
“Ano’ng nakalagay?”
Sandaling natahimik ang abogado.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangungusap na muling nagpabaligtad sa sikmura ko.
“Nakasaad dito na boluntaryo mo raw ibinigay sa kanya ang ₱5.7 milyon bilang regalo bago ang kasal.”
Hindi ako nakapagsalita.
“May pirma rin?”
“Oo.”
“Pirma ko?”
“Oo.”
Napapikit ako.
“Peke rin.”
“Malaki ang posibilidad.”
Doon ko naunawaan.
Hindi lang niya planong ibenta ang condo.
Pinaghahandaan na rin pala niyang burahin ang karapatan kong bawiin ang pera.
At kung hindi ko nalaman bago kami ikasal, baka isang araw magising na lang ako na wala na ang pera ko, wala na ang bahay ko, at bawat pagtutol ko ay sasagutin lamang nila ng—
“Pamilya naman tayo.”
