Bahagi 3 – Isang Kasunduan, Isang Resibo, at Ang Lihim na Gastusing Ipinasa sa Amin
Bahagi 3 – Isang Kasunduan, Isang Resibo, at Ang Lihim na Gastusing Ipinasa sa Amin
Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo.
Si Mama ang unang bumawi.
“Camille, anak, hindi namin ibinigay ang condo.”
Mahina ang boses niya pero malinaw.
“Kay Mara at Gabriel iyon.”
Parang biglang nawala ang kulay sa mukha ni Camille.
Lumingon siya kay Enzo.
“Alam mo ba?”
Napakamot si Enzo sa batok.
“Alam kong kanila ang unit. Pero sabi ni Papa, okay na raw sa kanila na gamitin natin.”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Mas tumalim ang tono ni Camille.
“Alam mo bang sinabi sa amin na parang wedding gift iyon?”
Hindi makatingin sa kanya si Enzo.
Doon ko naintindihan na hindi inosente ang pinsan ko.
Hindi man siya ang gumawa ng kasinungalingan, pinili niyang huwag itama iyon.
Tumayo si Tito Ramon.
“Grabe naman kayo. Pinapalaki ninyo.”
Hindi ako sumigaw.
“Hindi ko ito pinalaki, Tito. Ikaw ang nagdagdag mula twenty days naging thirty days. Ikaw ang nag-request ng RFID. Ikaw ang nag-request ng bagong door code. Ikaw ang nagsabi sa ibang pamilya na parang wedding gift namin ang property.”
“Hindi ko naman inaangkin!”
“Pero ginagamit mo ang condo namin para magmukhang may property ang anak mo.”
Tinamaan siya roon.
“Pamilya tayo.”
“Exactly. Kaya mas dapat sinabi mo ang totoo.”
Tumayo rin si Papa.
“Ramon, hindi tama iyon.”
Napalingon ako sa kanya.
Iyon ang unang pagkakataon mula nang magsimula ang usapan na malinaw siyang kumampi sa akin.
Pero mabilis pa ring bumawi si Tito.
“Fine. Mali ang wording ko. Pero ano ba ang pinakamalaking risk? Twenty days, thirty days, pareho lang. Mag-asawa naman sila. Hindi naman mga squatter ang anak ko.”
Huminga nang malalim si Gabe nang ikuwento ko sa kanya ang nangyari.
Dumiretso siya sa bahay namin matapos ang trabaho.
Hindi siya palasigaw.
Iyon marahil ang dahilan kung bakit mas nakakailang kapag seryoso siya.
Inilabas niya ang laptop niya at gumawa ng isang simpleng dokumento.
“Kung gusto pa rin nating magbigay ng option,” sabi niya, “ito ang conditions.”
Binasa niya isa-isa.
Maximum twenty days.
Si Enzo at Camille lang ang registered occupants.
Walang bridal entourage.
Walang pictorial.
Walang reception preparation.
Walang overnight guests.
Walang pagpapalit ng lock, digital code o RFID registration bilang resident.
Walang delivery ng malalaking furniture at appliances.
Sila ang magbabayad ng kuryente, tubig, association move-in fees, professional cleaning pagkatapos ng stay, at anumang damage.
At dahil bago ang unit at may wedding items kami roon, kailangan ng ₱120,000 refundable security deposit.
Halos mapatalon si Tito Ramon.
“Isang daan at dalawampung libo? Kamag-anak mo kami!”
Tahimik na sumagot si Gabe.
“Refundable.”
“Hindi hotel ang bahay ninyo!”
“Tama. Mas importante nga sa amin kaysa hotel.”
Namula ang mukha ni Tito.
“Para ninyo naman kaming magnanakaw.”
Umiling ako.
“Hindi. Nililinaw lang namin ang responsibilidad.”
“Ano bang damage ang iniisip ninyo?”
“Kahit wala. Kaya nga refundable.”
Hindi niya matanggap iyon.
Para sa kanya, ang pagtitiwala ay dapat nangangahulugang walang kondisyon.
Pero kakaiba.
Kapag siya ang nangangailangan ng bahay, pamilya raw kami.
Kapag hinihingi naming protektahan ang property namin, parang bastos kami.
Pagkatapos ng halos isang oras, pinunit niya ang printed copy ng agreement na ginawa ni Gabe.
“Forget it.”
Tumayo siya.
“Hindi na kailangan ng anak ko ang bahay ninyo.”
Bago lumabas, tumingin siya kay Mama.
“Ate, hindi ko akalaing darating sa puntong para sa pera at papel, ipapahiya ninyo ang pamilya.”
Hindi nakasagot si Mama.
Pero nang sumara ang pinto, pinulot niya ang punit na papel mula sa sahig.
At sa unang pagkakataon, siya mismo ang nagsabi:
“Hindi siya dapat nag-file ng move-in nang wala kang permiso.”
Hindi iyon malaking apology.
Pero simula iyon.
Akala ko tapos na.
Hindi pala.
Kinagabihan, sumabog ang family group chat.
May mensahe si Tito Ramon.
Hindi niya ako pinangalanan, pero halatang ako ang tinutukoy.
“Lesson learned: minsan kahit dugo mo, mas mahal pa rin sa kanila ang bakanteng unit kaysa relasyon.”
May sumagot na tiyahin namin.
“Ano nangyari?”
Sinundan ni Tito ng:
“May pinsang ikakasal. Humingi lang ng ilang araw na matutuluyan. Ginawang parang commercial rental. May six-digit deposit pa.”
Ilang pinsan ang nagpadala ng shocked emoji.
May nagtanong kung totoo raw ba.
Hindi ko agad sinagot.
Si Gabe ang pumigil sa akin.
“Kung magsasalita ka, facts lang.”
Kaya isang mensahe lang ang ipinadala ko.
“Para malinaw: walang approved na stay. May na-file na thirty-day move-in request, resident RFID, lock-code change at furniture deliveries nang hindi kami pumapayag. Hindi ko na palalawakin dito. Sana huwag ding alisin ang details kapag kinukuwento.”
Iyon lang.
Hindi ako nag-post ng screenshots.
Hindi ko ipinahiya si Tito.
Pero matapos noon, tumigil ang mga reaksyon.
Makalipas ang sampung minuto, dinelete niya ang una niyang post.
Kinabukasan, tumawag sa akin si Enzo.
Hindi ko sana sasagutin.
Pero ginawa ko rin.
“Ate Mara, sorry.”
Tahimik ako.
“May hindi pa ako nasabi.”
Napaupo ako.
“Ano?”
“May na-book sana akong serviced apartment sa Ortigas.”
Napakunot ang noo ko.
“Kailan?”
“Two months ago.”
“Anong nangyari?”
“Kinansela ni Papa.”
“Bakit?”
“Sayang daw ang pera dahil puwede naman iyong condo ninyo.”
Napapikit ako.
“Magkano ang booking?”
“Thirty-eight thousand for the first ten nights. May option to extend.”
“So may solution kayo.”
“Meron.”
“Pero pinili ninyong kanselahin.”
Hindi siya agad sumagot.
“Si Papa ang nag-insist.”
“Pero pumayag ka.”
“Oo.”
Sa puntong iyon, hindi ko na kayang isisi lahat kay Tito.
Matanda na si Enzo.
Dalawampu’t siyam na taong gulang.
May trabaho.
Ikakasal.
Kung gusto niyang magsimula ng sariling pamilya, kailangan din niyang matutong magsabi ng hindi sa sarili niyang ama.
“Enzo,” sabi ko, “ang problema rito hindi lang bahay.”
“Alam ko.”
“Hindi. Sa tingin ko ngayon mo pa lang talaga naiintindihan.”
Tahimik siya.
“Kung hindi ka kayang magsabi ng totoo kay Camille tungkol sa tirahan ninyo, paano kapag pera na? Utang? Anak? Trabaho? Magulang?”
Wala siyang sagot.
Bago kami magbaba, sinabi niyang aayusin niya.
Akala ko iyon na talaga ang katapusan.
Tatlong araw bago ang kasal nila, alas-siyete y medya ng umaga, tumawag ang guard ng condo.
“Ma’am Mara, may delivery truck po rito for Unit 18B.”
Napatalon ako sa kama.
“Ano?”
“May refrigerator, TV console, vanity table at boxes. Kasama po si Mr. Ramon Villanueva.”
Agad kong tinawagan si Gabe.
Labinlimang minuto lang, papunta na kami sa Mandaluyong.
Pagdating namin, nasa lobby si Tito Ramon.
Kasama niya ang dalawang delivery staff, si Enzo, isang stylist, at tatlong babae mula sa entourage ni Camille.
Nasa tabi ang malaking truck.
Halos hindi ako makapaniwala.
“Tito.”
Lumingon siya.
“O, nandito ka. Buti.”
“Anong ginagawa ninyo?”
“Wedding gifts lang. Ilalagay muna.”
“Hindi tayo pumayag.”
Napatingin sa amin ang guard.
Bumaba ang boses ni Tito.
“Huwag ka nang gumawa ng eksena.”
Napatawa ako sa sobrang inis.
“Ako ang gumagawa?”
Dumating si Ms. Dizon mula sa admin office.
“Ma’am Mara, hindi po namin pinapasok dahil wala kaming written authorization.”
“Thank you.”
Napabuntong-hininga si Tito.
“Mara, regalo na ang mga gamit. Saan namin ilalagay?”
“Hindi sa bahay namin.”
“Mabigat ibalik!”
“Hindi ko problema iyon.”
Saka dumating ang isang puting SUV.
Bumaba si Camille.
Kasunod ang mga magulang niya.
Hindi ko inaasahan iyon.
Mukhang mas galit ang ama niyang si Mr. Nestor de la Cruz kaysa kahit sino sa amin.
Diretso siyang lumapit kay Tito Ramon.
“Ramon, bakit ayaw papasukin ang delivery?”
Tumahimik si Tito.
Lumingon sa akin si Mr. de la Cruz.
“Ikaw si Mara?”
Tumango ako.
“May problema ba sa renovation?”
“Renovation?”
Nagkatinginan kami ni Gabe.
Binuksan ni Mr. de la Cruz ang phone niya.
“Hindi ba dito ilalagay iyong appliances na binili namin?”
“Wala po kaming pinayagang renovation.”
Namutla si Camille.
“Papa…”
Pero hindi siya pinansin ng ama niya.
Ipinakita niya sa akin ang bank transaction.
Isang transfer.
₱180,000.
Recipient:
RAMON VILLANUEVA.
Memo:
Condo furnishing – Enzo & Camille.
Tumingin sa akin si Mr. de la Cruz.
“Kung hindi sa kanila ang unit…”
Saka niya hinarap si Tito Ramon.
“…bakit nagpadala kami sa iyo ng isang daan at walumpung libo para ipaayos ang condo ng anak namin?”
Walang nakasagot.
Maging si Tito Ramon.
At doon tuluyang nabuksan ang kasinungalingang akala niya ay matatakpan ng dalawampung araw.
