Engagement na Walang Bride
Bahagi 4: Ang Engagement na Walang Bride
Kahit suspendido na sina Rafael at Mariel, hindi pa rin nila agad tinanggap na tapos na ang lahat.
Para sa kanila, ang mundo ay palaging umiikot sa ingay.
Kapag mas malakas silang umiyak, sila ang kawawa.
Kapag mas marami silang tinawagan, sila ang tama.
Kapag mas marami silang pinaniwala, ako ang magiging masama.
Kaya kinabukasan, kumalat agad ang balita.
Sa group chat ng mga kamag-anak, may nagsabing nagbago raw ako mula nang makilala ko ang mayamang tatay ko.
May nagsabing yumabang daw ako.
May nagsabing iniwan ko raw si Rafael dahil nalaman kong mas mataas pala ang estado ko.
May nagsabing kawawa raw si Mariel dahil itinuring lang naman akong kapatid.
Alam ko kung sino ang nagpakalat.
Hindi na ako nagulat nang makita ang mensahe ng nanay ko:
“Kung may hiya ka pa, pumunta ka sa engagement hall bukas at ayusin mo ang gulong ginawa mo.”
Hindi ako sumagot.
Pagkaraan ng ilang minuto, nagpadala siya ulit.
“Lira, huwag mong kalimutan. Kahit sino pa ang tatay mo, ako pa rin ang nanay mo.”
Matagal kong tinitigan ang linyang iyon.
Dati, ang salitang “nanay” ay parang utos na hindi ko puwedeng suwayin.
Ngayon, isa na lang itong salitang kailangan ding patunayan ng gawa.
Sa gabi bago ang dapat sana’y engagement ko, umupo ako sa garden ng villa.
Lumapit ang papa ko dala ang dalawang tasa ng tsaa.
“Iniisip mo ba kung pupunta ka bukas?” tanong niya.
Tumango ako.
“Hindi ko alam kung dapat pa ba.”
“Hindi mo kailangang pumunta kung masyado itong masakit.”
Tumingin ako sa malayo.
“Buong buhay ko, sila ang gumawa ng eksena. Sila ang nagsasalita. Sila ang nagpapaliwanag kung sino ako. Kapag umalis ako nang tahimik, gagawa sila ng bagong kuwento.”
Mahina siyang tumango.
“Ano ang gusto mong gawin?”
Pinisil ko ang tasa.
“Gusto kong matapos ito sa harap ng lahat.”
Hindi ako pinigilan ng papa ko.
Hindi niya sinabi na mahina ako.
Hindi niya sinabi na hindi ko kaya.
Ang sabi lang niya:
“Kung haharap ka sa kanila, hindi ka haharap mag-isa.”
Kinabukasan, dumating ako sa hotel isang oras bago magsimula ang event.
Hindi ako nakasuot ng engagement dress.
Nakasuot ako ng simpleng puting suit.
Malinis.
Tahimik.
Walang lambot na puwedeng tapakan.
Kasama ko ang papa ko, ang legal counsel, at ang manager ng venue.
Pagpasok namin sa private lounge, nandoon na ang nanay ko.
Nang makita niya ako, nanlaki ang mga mata niya.
“Ano ang suot mo? Nasaan ang gown mo?”
“Wala akong isusuot na gown,” sagot ko.
“Lira!” halos pasigaw niyang sabi. “Huwag mo akong ipahiya sa harap ng mga tao.”
Napangiti ako nang mapait.
“Buong buhay mo akong ipinahiya sa harap ng iba. Ngayon ka lang natakot mapahiya?”
Parang nasampal siya.
Bago pa siya makasagot, pumasok si Rafael.
Maayos ang suit niya. Mukha siyang lalaking handa nang gumanap bilang perpektong groom.
Pero nang makita niya ako, gumuho ang expression niya.
“Lira,” sabi niya, pilit na malambing ang boses. “Salamat at dumating ka. Alam kong hindi mo kayang talikuran ang pinagsamahan natin.”
Wala akong sinabi.
Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko.
Umatras ako.
Nakita ng lahat iyon.
Maging si Mariel, na nakatayo sa likod niya, ay hindi naitago ang inis sa mukha.
Nakasuot siya ng light pink dress na mas mukhang pang-bridesmaid kaysa bisita.
O baka iyon talaga ang gusto niya.
Maging bida sa araw na dapat ay akin.
“Lira,” mahina niyang sabi, “huwag na tayong mag-away. Nagsisisi na ako. Hindi ba puwedeng kalimutan na lang natin?”
“Kalimutan?” tanong ko.
Tumango siya, may luha agad sa mata.
“Magkakapamilya naman tayo.”
Sa pagkakataong iyon, hindi ko na siya sinagot.
May mga taong ginagawang armas ang luha.
Kapag pinatulan mo, ikaw pa ang magmumukhang malupit.
Dumating ang oras ng ceremony.
Puno ang hall.
Mga kamag-anak.
Business partners.
Kapitbahay.
Kaibigan.
Lahat sila ay nag-uusap-usap, halatang nakarinig na ng kung anu-anong bersyon ng kuwento.
Nang tumunog ang musika, tumayo si Rafael sa entablado.
Si Mariel ay nasa gilid, hawak ang maliit na kahon na tila bahagi ng dekorasyon.
Alam ko kung ano ang laman niyon.
Iyon ang kahon ng mga ipis na plano nilang gamitin para ipahiya ako.
Kahit pagkatapos ng lahat, itinuloy pa rin nila.
Siguro iniisip nilang kapag nasindak ako sa harap ng lahat, babalik ako sa dati.
Si Lira na nanginginig.
Si Lira na walang boses.
Si Lira na madaling sisihin.
Sumenyas ang papa ko sa manager ng venue.
Tahimik itong lumapit kay Mariel.
Sa sandaling akmang bubuksan na niya ang kahon at magpapanggap na nagulat, kinuha iyon ng manager mula sa kamay niya.
Nagulat si Mariel.
“Anong ginagawa mo?”
Hindi sumagot ang manager.
Umakyat siya sa entablado dala ang kahon.
Biglang tumigil ang musika.
Nagbulungan ang mga tao.
Namumutla si Rafael.
“Ano ito?” tanong niya sa mikropono, pilit na tumatawa. “May kaunting aberya lang po.”
Pero hindi siya pinansin ng manager.
Binuksan nito ang mikropono at kalmadong sinabi:
“Paumanhin po sa lahat. Bago magsimula ang programa, may mahalagang pahayag mula kay Miss Lira Santos.”
Napalingon ang lahat.
Doon ako lumakad papasok.
Hindi bilang bride.
Hindi bilang babaeng kailangang iligtas.
Kundi bilang sarili ko.
Bawat hakbang ko ay naririnig ko.
Dati, nanginginig ako kapag maraming nakatingin.
Ngayon, oo, mabilis pa rin ang tibok ng puso ko.
Pero hindi na ako umatras.
Umakyat ako sa entablado at kinuha ang mikropono.
Tumingin ako sa mga mukha sa ibaba.
May nanghuhusga.
May nagtataka.
May naaawa.
May naghihintay ng iskandalo.
Kaya ibinigay ko sa kanila ang katotohanan.
“Salamat sa pagpunta ninyo,” simula ko. “Dapat sana, engagement ceremony ko ito kay Rafael. Pero bago tayo magpatuloy, gusto kong linawin ang isang bagay.”
Tiningnan ko si Rafael.
“Hindi ako ikakasal sa lalaking nakipagsabwatan para sirain ang trabaho ko.”
Lumakas ang bulungan.
Namula ang mukha ni Rafael.
“Lira, huwag dito—”
“Dito mismo,” putol ko. “Dahil dito rin ninyo balak akong ipahiya.”
Tumango ang manager at inilagay ang kahon sa mesa.
May ilang taong napasigaw nang makita ang laman.
Mga buhay na ipis.
Nagulo ang hall.
May mga bisitang napaatras.
May mga kamag-anak na napatingin kay Mariel nang may takot at disgusto.
Namumutla si Mariel habang umiiyak.
“Hindi iyon sa akin! Hindi ko alam kung paano napunta iyon diyan!”
Lumabas sa screen ang CCTV clip.
Sa video, malinaw na kita si Mariel na iniabot ang kahon sa staff entrance.
Kasunod ni Rafael, na tumingin pa sa paligid bago tumango.
Wala nang maitatanggi.
Ang mga luha ni Mariel ay tumigil.
Ang mukha ni Rafael ay parang nabasag na salamin.
Tumingin ako sa nanay ko.
Nakaupo siya sa unang hanay, nanginginig ang labi.
“Alam mo ito,” sabi ko sa mikropono.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Alam mo. Pero sinabi mong mabuti ito para sa akin.”
Nagkaroon ng katahimikan.
At sa katahimikang iyon, mas malakas pa sa sigaw ang katotohanan.
Lumapit ang papa ko sa entablado.
Hindi niya kinuha ang eksena mula sa akin.
Tumayo lang siya sa tabi ko.
At iyon ang unang beses sa buhay ko na may tumayo sa tabi ko nang hindi ako itinutulak pasulong para pagtawanan.
Hinarap niya ang mga bisita.
“Bilang chairman ng kumpanyang pinagtatrabahuhan nina Rafael at Mariel, kinukumpirma ko na may kasalukuyang imbestigasyon sa kanilang misconduct. Ang anumang pahayag na sinisiraan si Lira ay haharapin din nang legal kung kinakailangan.”
Biglang nag-iba ang mukha ng mga tao.
Ang mga nanghusga kanina, umiwas ng tingin.
Ang mga bumulong, tumahimik.
Si Rafael ay bumaba mula sa entablado at lumapit sa akin.
“Lira, pakiusap. Nagkamali ako. Pero mahal kita. Huwag mong tapusin nang ganito.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ko tinatapos ito nang ganito.”
Hinubad ko ang singsing at inilagay sa palad niya.
“Ikaw ang nagtapos nito matagal na.”
Pagkatapos, tumalikod ako.
Sa likuran ko, narinig ko ang paghikbi ni Mariel, ang galit na tawag ng nanay ko, at ang naguguluhang boses ni Rafael.
Pero hindi na ako lumingon.
Sa labas ng hall, sinalubong ako ng liwanag ng hapon.
At sa unang pagkakataon, hindi ako nagmukhang tumakas.
Naglakad ako palayo na parang isang taong sa wakas ay nakalaya.