Lihim na Hindi Na Maitago
Part 2: Ang Lihim na Hindi Na Maitago
“Ano ba talaga ang itinatago ninyo sa akin?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Ang kamay ni Gabriel na nakahawak sa akin ay hindi bumitaw. Sa halip, lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakahawak, na para bang kung bibitaw siya, tuluyan na akong mawawala sa kanya.
“Mama…”
Nais kong magpaliwanag, pero paglabas ng boses ko, nanginginig ito.
Nakatayo si Mama sa dulo ng hallway, hawak ang dibdib, maputla ang mukha. Ang bag niyang nahulog sa sahig ay nakabukas, nagkalat ang maliit niyang wallet, panyo, at lipstick. Pero wala siyang pakialam doon.
Ang mga mata niya ay nakapako lang sa amin.
Sa kamay namin.
Sa distansya ng katawan namin.
Sa itsura ni Gabriel na kitang-kitang hindi lamang isang kuya ang tingin sa akin.
“Mama,” mahinang sabi ni Gabriel. “Uwi muna tayo. Doon tayo mag-usap.”
Napangiti si Mama nang mapait.
“Uuwi? Para saan? Para doon ninyo ipagpatuloy ang pagsisinungaling?”
Parang may matalim na bagay na tumusok sa dibdib ko.
“Hindi po namin sinasadya na lokohin kayo.”
“Hindi sinasadya?” Napailing si Mama. “Ilang taon? Gaano katagal ninyo akong ginawang tanga?”
Hindi ako nakasagot.
Tahimik si Gabriel ng ilang segundo, saka marahang sinabi:
“Dalawang taon kaming nagmahalan noon.”
Napasinghap ako.
Hindi ko inasahang sasabihin niya iyon nang direkta.
Lalong namutla si Mama.
“Dalawang taon?”
“Mama, hindi po kami magkadugo,” mabilis kong dagdag. “Alam kong mali sa paningin ng iba, alam kong mahirap tanggapin, pero hindi po kami—”
“Tumahimik ka muna.”
Hindi malakas ang boses ni Mama, pero sapat iyon para mapahinto ako.
Lumapit siya sa amin nang mabagal. Bawat hakbang niya ay parang bumibigat sa sahig.
“Nang magpakasal ako sa ama ni Gabriel, ang akala ko, magkakaroon ka ng kuya. Isang taong aalalay sa’yo. Isang taong magbabantay sa’yo kapag wala ako.”
Tumingin siya kay Gabriel.
“At ikaw, Gabriel, ipinagkatiwala ko sa’yo ang anak ko.”
Pumikit ako.
Ang pinakakinatatakutan kong salita ay narinig ko rin sa wakas.
Ipinagkatiwala.
Parang kasalanan ang lahat.
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Hindi ko po siya niloko. Hindi ko po siya pinilit. At hindi ko po kailanman sinamantala ang tiwala ninyo.”
Tumigas ang panga ni Mama.
“Pero itinago ninyo sa akin.”
“Ako ang tumakas,” mabilis kong sabi. “Ako ang nakipaghiwalay. Ako ang nagpalit ng number. Ako ang umalis. Hindi po siya.”
Lumingon sa akin si Gabriel, bahagyang kumunot ang noo.
“Hindi mo kailangang akuin lahat.”
“Pero totoo naman.” Pinilit kong pigilan ang luha. “Natakot ako, Mama. Natakot akong masira ang pamilya natin. Natakot akong kapag nalaman mo, iisipin mong pinagtaksilan kita. Kaya umalis ako.”
Tahimik si Mama.
Sa unang pagkakataon, hindi niya ako pinagalitan agad.
Pero mas masakit ang katahimikan niya.
Niyuko niya ang ulo, pinulot ang bag, saka dumiretso palabas.
“Mama!”
Sinundan ko siya, pero hindi niya ako nilingon.
Pagdating namin sa parking area, sumakay siya sa kotse nang walang imik. Buong biyahe pauwi, walang nagsalita.
Nakaupo ako sa likod, si Gabriel ang nagmamaneho, si Mama naman ay nasa passenger seat. Sa labas, maingay ang lungsod. May mga bus, motor, tindahan, at mga taong abala sa sariling buhay.
Pero sa loob ng kotse, para kaming tatlong taong nakulong sa isang lihim na biglang sumabog.
Pagdating sa bahay, pumasok si Mama sa kuwarto niya at isinara ang pinto.
Hindi kalabog.
Hindi sigaw.
Isang tahimik na pagsasara lang.
Pero iyon ang mas nakakatakot.
Tumayo ako sa harap ng pinto niya, nanginginig ang kamay habang kumakatok.
“Mama, pakinggan mo muna ako.”
Walang sagot.
“Mama, kahit pagalitan mo ako. Kahit ano sabihin mo. Huwag ka lang manahimik nang ganito.”
Wala pa ring sagot.
May mainit na kamay na dumampi sa balikat ko.
Si Gabriel.
“Hayaan muna natin siyang huminga.”
Tinabig ko ang kamay niya.
“Kung hindi ka sana sumama kanina, hindi mangyayari ito.”
Napatigil siya.
Alam kong masakit ang sinabi ko.
Pero mas masakit ang takot ko.
“Kung hindi ako sumama, makikipag-date ka ba talaga sa kanya?” tanong niya.
Hindi ako nakasagot.
Lumalim ang tingin niya.
“Sofia, hindi ko na kayang panoorin kang itulak sa ibang tao habang nagpapanggap akong kuya mo lang.”
“Pero ngayon nakita mo na? Nasaktan si Mama.”
“Alam ko.”
“Hindi mo alam!” Napaiyak na ako. “Si Mama ang tanging meron ako noong bata pa ako. Ilang taon siyang nagtrabaho mag-isa para buhayin ako. Nang ikasal siya ulit, ngayon ko lang siya nakitang naging masaya. Ayokong ako ang dahilan para masira ulit iyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi mo kailangang pumili sa pagitan namin.”
“Madali mong sabihin.”
“Hindi madali.” Bumaba ang boses niya. “Sa loob ng tatlong taon, araw-araw kong tinanong ang sarili ko kung dapat ba kitang habulin. Pero tuwing maiisip ko si Mama, tuwing maiisip ko ang pamilya, pinipigilan ko ang sarili ko. Akala ko kaya ko. Akala ko habang masaya ka, tatanggapin ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero hindi ka masaya.”
Napatigil ako.
“Hindi rin ako masaya.”
Tahimik na dumaloy ang luha ko.
Gusto kong sabihing mali siya.
Pero paano ko sasabihin iyon kung gabi-gabi ko siyang naaalala? Kung bawat tawag ni Mama tungkol sa kanya ay kailangan kong magkunwaring walang pakialam? Kung kahit tumakas ako sa ibang lungsod, hindi ko naman natakasan ang sarili kong puso?
Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto ng kuwarto ni Mama.
Nakatayo siya roon.
Namumula ang mga mata.
“Sofia, pumasok ka.”
Napatingin ako kay Gabriel.
“Mag-isa,” dagdag ni Mama.
Kumalas ako sa tabi niya at pumasok sa kuwarto.
Pagkasara ng pinto, para akong bumalik sa pagiging bata. Si Mama ay nakaupo sa kama, hawak ang lumang photo album namin.
May litrato ako noong bata pa ako. May litrato ni Mama sa palengke. May litrato noong unang beses kaming lumipat sa bahay na ito. At may litrato noong unang family dinner namin kasama si Gabriel at ang ama niya.
Itinuro ni Mama ang litrato.
“Noong araw na ito, naisip ko, sa wakas, magkakaroon ka ng pamilyang buo.”
Bumagsak ang luha ko.
“Mama, sorry.”
“Minahal mo ba talaga siya?”
Napakababa ng boses niya.
Tumango ako.
“Hanggang ngayon?”
Hindi ako agad nakasagot.
Pero ang katahimikan ko ay sapat na.
Napapikit si Mama, parang pinipigilan ang panibagong sakit.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Natakot po ako na kamuhian mo ako.”
Dahan-dahan niyang iminulat ang mata.
“Sofia, anak kita. Kahit gaano ako magalit, hindi kita kayang kamuhian.”
Mas lalo akong umiyak.
Lumapit ako at lumuhod sa harap niya.
“Hindi ko po sinasadya. Ayokong saktan ka. Ayokong isipin mong wala akong utang na loob.”
Hinawakan niya ang mukha ko. Nanginginig ang mga daliri niya.
“Mas masakit sa akin na nagdusa ka mag-isa.”
Napatigil ang pag-iyak ko.
“Akala mo ba hindi ko napansin? Tuwing uuwi ka, lagi kang umiiwas sa kanya. Tuwing nababanggit ang pangalan niya, nagpapanggap kang abala. Akala ko may alitan lang kayong magkapatid. Hindi ko alam na ganito pala kalalim.”
“Mama…”
“Hindi ko pa kayang tanggapin agad.” Pinahid niya ang luha ko. “Pero gusto kong marinig ang lahat. Wala nang kasinungalingan.”
Tumango ako nang paulit-ulit.
Kinuwento ko sa kanya ang lahat.
Kung paano nagsimula. Kung paano kami nag-ingat. Kung paano ako unang umamin. Kung paano niya ako tinanggap. Kung paano kami nangarap, at kung paano ko rin sinira iyon dahil sa takot.
Pagkatapos kong magsalita, matagal na tahimik si Mama.
Sa labas ng pinto, alam kong naroon si Gabriel.
Naghihintay.
Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nanatili roon. Pero nang tumayo si Mama at buksan ang pinto, nakita kong nakatayo pa rin siya sa hallway.
Tumingin si Mama sa kanya.
“Gabriel.”
Tumuwid siya.
“Opo.”
“Bukas, kausapin mo ako. Ikaw lang.”
Kinabahan ako.
Pero hindi tumanggi si Gabriel.
“Opo, Mama.”
Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Alas tres ng madaling-araw, lumabas ako para uminom ng tubig. Nadaanan ko ang salas at nakita ko si Gabriel na nakaupo sa dilim.
Hindi siya natutulog.
Nang maramdaman niya ako, tumingin siya.
“Hindi ka rin makatulog?”
Umiling ako.
Lumapit ako at umupo sa kabilang dulo ng sofa.
Sa pagitan namin ay may isang unan, isang katahimikan, at tatlong taon ng pananabik.
“Galit ka ba sa akin?” tanong ko.
“Hindi.”
“Pero sinisi kita kanina.”
“Alam ko.”
“Nasaktan ka?”
“Mas nasaktan ako noong nawala ka.”
Napakababa ng boses niya.
Hindi ako makatingin sa kanya.
“Sofia,” tawag niya.
“Hmm?”
“Kung sabihin ni Mama na hindi niya matatanggap, aalis ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Hindi kita pipilitin. Hindi ko sisirain ang relasyon mo sa kanya. Kung kailangan kong lumayo para hindi ka mahirapan, gagawin ko.”
Biglang kumirot ang dibdib ko.
“Bakit ngayon mo sinasabi iyan?”
“Dahil noon, iniwan mo ako nang hindi ako tinatanong. Ngayon, gusto kong malaman mo na kahit mahal kita, hindi kita ikukulong.”
Tumulo ang luha ko.
Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.
“Paano kung ayokong umalis ka?”
Nanigas siya.
Itinaas niya ang tingin.
Sa dilim, kumikislap ang mga mata niya.
“Then give me a reason to stay.”
Matagal kaming nagkatitigan.
Sa unang pagkakataon pagkatapos ng tatlong taon, hindi ako tumakbo.
Inabot ko ang kamay niya.
At marahan kong hinawakan iyon.