Bahagi 3: Sa Harap ng Keyk, Nagbalik ang Babaeng Inakala Niyang Hindi na Magsasalita
Bahagi 3: Sa Harap ng Keyk, Nagbalik ang Babaeng Inakala Niyang Hindi na Magsasalita
Kinabukasan, nakipagkita ako kay Monica sa isang maliit na coffee shop malapit sa simbahan sa Valenzuela.
Dumating siya nang halos dalawampung minutong maaga.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo. Halata sa kaniyang mukha na ilang gabi na rin siyang hindi nakakatulog nang maayos.
May dala siyang lumang brown envelope.
“Ma’am, hindi ko po alam kung mapapatawad ninyo ako.”
Hindi ako agad sumagot.
Umupo ako sa tapat niya.
“Sabihin mo muna ang totoo.”
Dahan-dahan niyang inilabas ang ilang kopya ng mga invoice, email, at isang handwritten note.
“Labing-apat na buwan na po nilang ginagawa ito.”
Ayon kay Monica, nagsimula ang lahat nang kunin ni Gabriel ang North Quay Solutions bilang supplier para sa maintenance at cold storage equipment.
Sa una, may mga totoong piyesang binili at serbisyong ginawa.
Ngunit kalaunan, nagsimulang dumating ang mga invoice para sa trabahong hindi naman naisagawa.
May mga halaga ring mas mataas kaysa sa aktuwal na presyo.
Kapag nagtatanong si Monica, sinasabi ni Dennis na direktang utos iyon ni Gabriel.
“Sinabihan po akong huwag nang magtanong dahil baka mawalan ako ng trabaho.”
“At bakit hindi ka nagsabi sa akin?”
Napayuko siya.
“Dahil sinabi nilang kayo po mismo ang pumapayag.”
Masakit iyon.
Hindi dahil naniwala si Monica.
Kundi dahil napakadali palang gamitin ni Gabriel ang pangalan ko upang patahimikin ang mga taong pinagkakatiwalaan ko.
Ipinakita niya ang isang orihinal na purchasing authorization na nilagdaan ko halos dalawang taon na ang nakararaan.
Totoo ang pirma ko.
Ngunit para iyon sa pagbili ng refrigeration equipment na nagkakahalaga ng walong daang libong piso.
May iba pang bersiyon ang dokumentong iyon sa accounting archive.
Pareho ang aking pirma, ngunit ibang vendor at ibang halaga ang nakalagay.
Umabot iyon sa tatlong milyon at dalawang daang libong piso.
“May nakita po akong scanned copy na ginamit nilang pagkunan ng pirma ninyo,” paliwanag ni Monica.
“Ito po ang dahilan kung bakit ako nagsimulang magtago ng mga rekord.”
Ipinakita niya ang mga petsa ng email, dating bersiyon ng mga dokumento, at mga entry na binago matapos ang orihinal na approval.
Hindi iyon sapat para awtomatikong patunayan ang lahat ng krimen.
Ngunit sapat iyon para malaman naming may kailangang seryosong imbestigahan.
May isa pang pangalan sa mga email.
Si Dennis.
Ang taong palaging nakangiti sa akin tuwing may company dinner.
Ang taong tinulungan kong bayaran ang pagpapagamot ng kaniyang ama noong nakaraang taon.
Siya pala ang katuwang ni Gabriel sa paglikha ng mga huwad na papeles.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Alam mo ba kung saan napunta ang pera?”
Umiling si Monica.
“Hindi po lahat. Pero may nakita akong bayad para sa isang condominium unit sa Pasig.”
“Kanino nakapangalan?”
“Sa isang kumpanyang konektado kay Bianca.”
Biglang luminaw ang mga alaala.
Ang mamahaling relos ni Gabriel na biglang nawala.
Ang mga biyahe niyang sinasabing para sa mga client.
Ang resort sa Batangas.
Ang bagong condominium na minsang nakita kong nasa screen ng kaniyang telepono.
Akala ko nag-iipon siya ng puhunan para sa expansion.
Hindi pala.
Ginagamit niya ang perang pinaghirapan ng aming mga empleyado upang pondohan ang buhay na gusto niyang ibigay sa ibang babae.
Ngunit may tanong pa rin akong kailangang sagutin.
“Bakit ka biglang umalis?”
Namula ang mga mata ni Monica.
“Dahil pinapirma nila ako sa isang certification na kumpleto raw ang mga supporting document.”
“At?”
“Hindi ko po kayang gawin iyon. Lalo na nang malaman kong may isang refrigerated truck na pinayagang bumiyahe kahit may problema ang cooling system.”
Napatayo ako.
“Ano?”
“May reklamo po ang maintenance team. Pero ipinakita sa kanila na napalitan na raw ang piyesa.”
Hindi lamang pera ang pinaglaruan ni Gabriel.
Pati kaligtasan ng mga produktong ipinagkatiwala ng mga customer sa amin ay maaari niyang ilagay sa panganib.
Agad kong ipinatawag ang independent maintenance contractor upang masuri ang mga sasakyan at ang mga delivery record.
May mga shipment kaming kailangang pansamantalang ihinto habang nagsasagawa ng pagsusuri.
Malaking gastos iyon.
Ngunit mas malaking kasalanan ang magpatuloy na parang walang nangyari.
Habang inaayos namin ang mga ebidensiya, pinili kong bumalik sa bahay namin ni Gabriel.
Hindi dahil nagbago ang isip ko.
Kundi dahil ayokong malaman niyang nakikita ko na ang mga galaw niya.
Pagdating ko, nakaupo siya sa sala.
May dalawang basong alak sa mesa.
Nang makita niya ako, agad siyang lumapit.
“Saan ka galing, mahal? Nag-alala ako.”
“Galing ako kina Mama.”
Hinawakan niya ang balikat ko.
“May problema ba?”
Tinitigan ko siya.
Sampung taon akong naniwala na kaya kong basahin ang mukha ng lalaking ito.
Ngunit ngayon, kahit ang pag-aalala niya ay parang bahagi na lamang ng isang pagtatanghal.
“Wala naman. Napagod lang ako.”
Hinalikan niya ang noo ko.
“Mabuti kung ganoon. Kailangan nating maging maayos. Maraming bagong oportunidad ang paparating.”
Nais kong itanong kung kasama ba sa oportunidad na iyon ang pagkasira ng pangalan ko.
Ngunit ngumiti lamang ako.
“Tama ka.”
Lumuwag ang mukha niya.
Pagkatapos ay may inilabas siyang brochure ng isang bagong bahay sa Tagaytay.
“Kapag natapos ang expansion, bibili tayo rito. Tahimik. Malayo sa stress.”
Nakatitig ako sa larawan ng bahay habang naiisip ang minanang bodega ni Papa.
Gusto niyang magkaroon kami ng bagong bahay.
Samantalang palihim niyang sinusubukang gamitin ang nag-iisang ari-ariang iniwan sa akin ng aking ama.
Kinagabihan, tinawagan ako ni Attorney Celina.
May magandang balita.
Nakatanggap na ang bangko ng pormal naming pagtutol sa aplikasyon.
Wala pang naaprubahang mortgage sa bodega.
Kailangan pa nilang tiyakin ang pagkakakilanlan at pahintulot ng may-ari, at pinahinto ang pagproseso habang sinusuri ang reklamo.
Ngunit may mas malaking bagay kaming natuklasan.
Sa mga rekord ng kompanya, limampu’t dalawang porsiyento ng shares ay nakapangalan sa akin.
Tatlumpu’t walong porsiyento kay Gabriel.
Ang natitirang sampung porsiyento ay pag-aari ng aming investor na si Ruben Chua.
May mga papeles na inihahanda upang palabasing pumayag akong ilipat ang malaking bahagi ng shares ko.
“Kung maipapasok nila ito sa corporate records nang hindi ninyo nalalaman, maaari silang lumikha ng napakalaking problema,” paliwanag ng abogado.
“Hindi ba puwedeng sabihin ko na lang na peke ang pirma?”
“Puwede. Pero kailangang suportahan natin iyon ng orihinal na mga dokumento at tamang proseso. Huwag mong hayaang mauna silang magtanim ng maling kuwento.”
Doon ko naisip ang kaarawan ni Gabriel.
Dalawang linggo na lamang.
May nakaplano na siyang private celebration kasama ang pamilya, mga manager, at ilang business partners.
Siya mismo ang nagsabing gusto niyang maging memorable iyon.
Napaisip ako.
Kung gusto niyang maging espesyal ang kaarawan niya, baka panahon nang ibigay ang isang regalong hinding-hindi niya malilimutan.
Ngunit may isa pa akong kailangang makausap.
Si Bianca Arceo.
Nakuha ni Attorney Celina ang contact information ng kaniyang legal representative sa pamamagitan ng mga dokumentong may kaugnayan sa supplier.
Hindi ko siya tinawagang umiiyak o nagmamakaawa.
Nagpadala ako ng maikling mensahe.
May mga invoice na may pangalan mo. Kailangan nating pag-usapan ang North Quay Solutions. Maaari kang magsama ng abogado.
Lumipas ang dalawang araw bago siya sumagot.
Alam ko kung sino ka. Hindi ko gustong makipag-away.
Sumagot ako.
Hindi rin ako nakikipag-away. Naghahanap ako ng katotohanan.
Nagkita kami sa opisina ni Attorney Celina.
Mas bata siya sa akin nang halos pitong taon.
Maayos ang buhok niya. Simple ang damit. Ngunit nanginginig ang mga kamay niya habang inilalapag ang bag sa tabi ng upuan.
Matagal niya akong hindi matingnan.
“Ate Nina, alam kong galit kayo sa akin.”
“Hindi kita ipinatawag para pag-usapan kung sino ang mas mahal ni Gabriel.”
Napatingin siya sa akin.
“Gusto kong malaman kung ano ang alam mo tungkol sa mga invoice.”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Sinabi niya bang ako ang gumawa?”
Hindi ako sumagot.
Napatawa siya nang mapait.
“Ganoon pala.”
Inilabas niya ang kaniyang telepono.
Ayon sa kaniya, nakilala niya si Gabriel sa isang logistics conference sa Cebu.
Alam niyang may asawa ito.
Sa simula, sinabi nitong matagal nang hindi masaya ang kanilang pagsasama.
Kalaunan, nangako itong hihiwalay kapag maayos na ang mga usapin sa kompanya.
Hindi niya itinangging may kasalanan siya.
“Hindi ako inosente, Ate Nina. Alam kong may asawa siya. Pero naniwala akong may hangganan ang paghihintay ko.”
Tatlong taon ang lumipas.
Wala pa ring nangyayari.
Nang humingi siya ng malinaw na desisyon, pinili raw ni Gabriel na tapusin ang relasyon.
Ngunit bago iyon, pinagamit nito ang kaniyang koneksiyon sa North Quay Solutions para sa mga transaksiyong sinabing lehitimo.
“Pumirma ako sa ilang invoice,” pag-amin niya.
“Alam mo bang may mga piyesang hindi dumating?”
“May mga kahina-hinala akong napansin. Pero sinabi niyang problema iyon ng accounting.”
Hindi ko siya pinatawad dahil lamang nagsabi siya ng totoo.
May pananagutan din siya sa mga dokumentong pinirmahan niya.
At alam niya iyon.
Ngunit may dala siyang mga email at mensahe mula kay Gabriel na hindi nakita sa accounting archive.
Sa isa sa mga mensahe, malinaw na inutusan siya ni Gabriel na huwag munang ipadala ang supporting documents.
Sa isa pa, pinag-uusapan nila ang paghahati ng kita mula sa mga inflated invoice.
At may isang mensaheng halos hindi ko maatim basahin.
Kapag natapos ang audit, ilalagay natin kay Nina ang mga approval. Hindi tayo puwedeng masira dahil sa kaniya.
Doon tumulo ang una kong luha sa harapan ni Bianca.
Hindi dahil masakit na mahal niya ang asawa ko.
Kundi dahil pagkatapos ng lahat ng isinakripisyo ko, balak pala akong gawing panangga sa kasalanan nilang dalawa.
Huminga nang malalim si Bianca.
“May isa pa akong gustong sabihin.”
Naghintay ako.
“Sinabi niya sa akin na kapag nawala kayo sa kompanya, magiging malaya na siyang ayusin ang buhay niya.”
“Kasama ka?”
Umiling siya.
“Hindi na. Noong nalaman kong gusto niyang ilagay sa pangalan ko ang buong kasalanan sa North Quay, doon ko naintindihan na kaya niya ring gawin sa akin ang ginagawa niya sa inyo.”
Tinanong siya ni Attorney Celina kung handa siyang magbigay ng pormal na salaysay.
Matagal siyang nag-isip.
Pagkatapos ay tumango.
“Handa akong panagutan ang ginawa ko. Pero ayokong gamitin pa niya ang pangalan namin para makapanloko.”
Tatlong araw bago ang kaarawan ni Gabriel, kumpleto na ang unang bungkos ng mga ebidensiyang kailangan para sa pormal na imbestigasyon.
Hindi pa tapos ang laban.
Ngunit may plano na kami.
Dumating ang gabi ng kaniyang kaarawan.
Sa isang function room sa Quezon City, nakahanda ang mga lamesang may puting mantel.
May mga bulaklak, buffet, at malaking chocolate cake.
Nandoon ang kaniyang ina, mga kapatid, ilang kaibigan, at mga kasosyo sa negosyo.
Dumating din si Ruben Chua, ang investor na personal kong inimbitahan.
Bago magsimula ang programa, kinausap ko siya nang pribado tungkol sa kahilingang magkaroon ng independent audit at pormal na board meeting.
Hindi ko ginawang pampublikong palabas ang buong financial investigation.
Ngunit may mga bagay na kailangang marinig mismo ng pamilya ko.
Bandang alas-siyete, dumating si Gabriel.
“SURPRISE!” sigaw ng mga bisita.
Tumawa siya.
Ngunit nawala ang ngiti nang makita si Bianca sa tabi ko.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
Tahimik ang buong silid.
Hinawakan ko ang sobre.
“Happy birthday, Gabriel.”
“Nina, anong kalokohan ito?”
“Alam kong matagal mo siyang hinanap pagkatapos niyang umalis. Kaya inimbitahan ko siya.”
Namula ang mukha niya.
Lumapit ang kaniyang ina.
“Nina, nakakahiya ang ginagawa mo! Kaarawan ng asawa mo!”
Tiningnan ko siya.
“Tita Lourdes, sampung taon akong nanahimik para huwag mapahiya ang anak ninyo. Ngayong araw, may karapatan naman akong magsalita.”
Inilapag ko ang dalawang folder sa mesa.
“Isa rito ang tungkol sa pagtataksil. Ang isa ay tungkol sa mga dokumentong hindi ko pinirmahan.”
Biglang kumilos si Gabriel.
Kinuha niya ang isang folder mula sa kaniyang bag.
“Huwag kayong maniwala sa kaniya! May mga approval siyang pinirmahan. Siya mismo ang may alam sa mga transaksiyon!”
Inilapag niya ang isang dokumento sa tabi ng keyk.
Kitang-kita ang pirma ko sa huling pahina.
Sandali akong natigilan.
Dahil totoo iyon.
Tunay ang pirma ko.
Ngunit alam kong hindi ko kailanman pinahintulutan ang transaksiyong nakasulat sa itaas nito.
At nang makita kong hawak ni Gabriel ang mismong dokumentong matagal nang nawawala sa aming opisina, naunawaan kong hindi simpleng pamemeke ang ginawa niya.
May ginamit siyang mas mapanganib.
Isang orihinal na papel na ako mismo ang lumagda noon.
Ngayon, sa harap ng lahat, ipinapakita niya iyon bilang ebidensiya laban sa akin.
At buong tapang niyang sinabi:
“Kung may magnanakaw dito, Nina, ikaw iyon. May sarili kang pirma. Hindi mo puwedeng itanggi.”
