Tunay na Laro
Bahagi 3: Ang Tunay na Laro
Nang matapos ang meeting, hindi agad ako nakabalik sa desk ko.
Sinamahan ako ng HR papunta sa isang maliit na conference room.
Doon, pinaupo nila ako at pinakiusapang ikuwento ang lahat mula umpisa.
Noong una, akala ko magiging mahirap magsalita.
Akala ko manginginig ako.
Akala ko malilito ako sa dami ng nangyari.
Pero nang buksan ko ang folder sa laptop ko, saka ko naintindihan kung bakit paulit-ulit na sinabi ni Lolo Benigno na huwag akong magmadali.
Ang bawat email, bawat chat, bawat timestamp, bawat file history, lahat ay parang piraso ng puzzle na unti-unting bumubuo ng isang malinaw na larawan.
Hindi lang simpleng misunderstanding ang nangyari.
May pattern.
Una, ang water dispenser na inilagay sa tabi ng mesa ko para matakpan ang monitor ko sa CCTV.
Pangalawa, ang paulit-ulit na pagkuha ng proyekto ko bago pa man ito matapos.
Pangatlo, ang pagbibigay sa akin ng mga problemadong assignment na walang ibang gustong humawak.
Pang-apat, ang pag-label sa akin bilang empleyadong walang output sa harap ng manager.
At panghuli, ang pagpapalit ng pangalan ko sa proposal na naging susi sa pagbabalik ng malaking kliyente.
Habang nagsasalita ako, tahimik na nagsusulat ang HR officer.
Sa dulo, tinanong niya ako:
“Ms. Santos, bakit ngayon ka lang nagsabi?”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi galit ang boses niya.
Pero masakit pa rin ang tanong.
Dahan-dahan akong ngumiti.
“Dahil po akala ko normal lang iyon. Akala ko dahil bago ako, kailangan kong tiisin lahat.”
Tumigil ang kamay niya sa pagsusulat.
Ilang sandali siyang tumingin sa akin bago marahang tumango.
“Hindi normal iyon.”
Tatlong simpleng salita.
Pero halos mapaiyak ako.
Matapos kong magbigay ng statement, bumalik ako sa desk ko.
Sa pagpasok ko sa operations area, biglang tumahimik ang lahat.
Parang dati, pero iba na ang bigat ng katahimikan ngayon.
Dati, tahimik sila dahil wala silang pakialam.
Ngayon, tahimik sila dahil takot sila.
Si Marco ay nasa mesa niya, nakatungo sa monitor. Si Ms. Reyes naman ay wala sa kanyang puwesto.
Lumapit sa akin ang isang katrabaho kong dati ay mahilig magpatawa tungkol sa pagiging “sobrang sipag” ko.
“Mika…” mahina niyang sabi. “Okay ka lang?”
Tiningnan ko siya.
Kung dati, baka natuwa ako na may nagtanong.
Ngayon, hindi ko na alam kung totoo ba ang malasakit niya o takot lang na madamay.
“Okay lang ako,” sagot ko.
Umupo ako at binuksan ang computer.
May bagong email mula kay Mr. Villanueva.
Subject: Project Lead Assignment.
Sa loob, malinaw na nakasaad na ako ang official project lead para sa chain store account. Naka-CC ang HR, si Ms. Aquino mula sa kliyente, si Mr. Dela Cruz, at ang buong operations department.
Ilang segundo ko lang tinitigan ang email.
Pagkatapos, iprinint ko iyon.
Hindi para magyabang.
Kundi para paalalahanan ang sarili ko na totoo ito.
Hindi panaginip.
Hindi ako tinanggal.
Hindi rin ako nawala.
Nang gabing iyon, pagod na pagod akong bumalik sa drawer sa ilalim ng desk ko.
Pagbukas ko ng maliit na pinto, bumungad sa akin ang pamilyar na amoy ng kahoy, usok, at mainit na tsaa.
Nasa loob si Lolo Benigno, nakaupo sa tabi ng lampara.
Parang hinihintay niya talaga ako.
“Bumalik ka,” sabi niya.
Paglabas ko sa kabilang dulo, hindi ko na napigilang umupo sa sahig.
“Lolo…”
Hindi pa ako tapos magsalita, tumulo na ang luha ko.
Hindi malakas.
Hindi hikbi.
Tahimik lang.
Pero sunod-sunod.
Nilapag ni Lolo Benigno ang hawak niyang tasa.
“Nanalo ka sa unang hakbang.”
Umiling ako.
“Pero bakit parang mas pagod ako kaysa masaya?”
Ngumiti siya.
“Dahil ngayon mo lang naramdaman kung gaano kabigat ang dinadala mo.”
Doon na ako tuluyang napaiyak.
Sinabi ko sa kanya ang lahat.
Ang meeting.
Ang kliyente.
Ang HR.
Ang email ni Mr. Villanueva.
Pati ang pakiramdam na parang hindi ko alam kung sino pa ang mapagkakatiwalaan ko sa opisina.
Tahimik na nakinig si Lolo Benigno.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Sa korte ng hari, kapag bumagsak ang unang maskara, marami pang mukha ang susunod na lilitaw.”
Napatingin ako sa kanya.
“May mas malala pa po ba?”
Hindi siya agad sumagot.
Kinuha niya ang tsaa at inabot sa akin.
“Hindi lahat ng nananakit sa iyo ay kaaway. May ilan na tahimik lang dahil takot. May ilan na nakinabang dahil mahina ang loob. At may ilan na tunay na ahas.”
“Paano ko malalaman kung sino ang alin?”
“Bigyan mo sila ng pagkakataong pumili.”
Hindi ko naintindihan.
Kinabukasan, nalaman ko ang ibig niyang sabihin.
Nagpadala si Mr. Villanueva ng official notice sa department. Habang isinasagawa ang investigation, temporary suspended si Ms. Reyes sa project-related decisions. Si Mr. Dela Cruz naman ay kinakailangang magpaliwanag kung bakit may recommendation siya for termination nang walang proper performance review.
Si Marco, bagama’t hindi pa suspended, ay inalis sa chain store project.
Ako ang naiwan bilang lead.
Sa unang project meeting ko bilang official lead, kakaunti ang nagsalita.
Ang ilan ay halatang ayaw tumingin sa akin.
Pero may isang tahimik na analyst, si Lian, ang nagtaas ng kamay.
“Mikaela,” sabi niya, “may mga lumang customer behavior reports ako na baka makatulong sa proposal mo. Hindi ko lang naisama noon kasi hindi ako tinanong.”
Lumingon ang lahat sa kanya.
Si Lian ang isa sa mga pinakamatahimik sa team.
Hindi siya sumasali sa pang-aasar, pero hindi rin siya tumutulong.
Tiningnan ko siya.
“Puwede mo bang i-send sa akin?”
Tumango siya.
“Na-send ko na. Naka-CC ang team.”
Pagkatapos niya, may isa pang nagsalita.
“Ako rin,” sabi ng isang staff mula logistics. “May delivery cost breakdown ako para sa provincial areas. Baka useful.”
Isa-isa, may mga taong nagsimulang magpadala ng data.
Hindi lahat.
May ilan pa ring tahimik.
May ilan pa ring nakatingin sa akin na para bang kasalanan kong nabisto ang nangyari.
Pero sapat na iyon para malaman ko ang sinabi ni Lolo Benigno.
Kapag binigyan mo ng pagkakataon ang mga tao, may ilan na pipiliing bumawi.
Sa sumunod na mga araw, naging mas mabigat ang trabaho.
Pero iba na ngayon.
Dati, mag-isa akong kumikilos habang kinukuha ng iba ang bunga.
Ngayon, bawat gawain ay may pangalan.
Bawat ambag ay may record.
Bawat meeting ay may minutes.
Bawat desisyon ay ipinapadala sa email.
Hindi ko na hinayaang maging invisible ang kahit anong trabaho.
Isang gabi, habang nirereview ko ang proposal, nakatanggap ako ng message mula kay Marco.
“Mika, sorry.”
Dalawang salita lang.
Tinitigan ko iyon nang matagal.
Pagkatapos, nag-reply ako.
“Sabihin mo ang totoo sa HR.”
Hindi na siya sumagot.
Pero kinabukasan, tinawag siya ng HR.
At nang lumabas siya, namumula ang mga mata niya.
Hindi ko alam kung ano ang sinabi niya.
Pero pagkahapon, kumalat sa office ang balitang inamin ni Marco na si Ms. Reyes ang nag-utos sa kanya na palitan ang pangalan sa file.
Sa unang pagkakataon, hindi na bulong-bulungan lang ang katotohanan.
May umamin na.
At ang ahas na matagal nang nagtatago sa damuhan ay wala nang mapagtataguan.