Habang Pilit Siyang Umiiyak sa Harap ng Lahat, Isang Tawag Lang ang Kailangan Para Mabiyak ang Unang Kasinungalingan at Magsimulang Gumuho ang Perpektong Mukha ng Stepmother Ko
Bahagi 2 — Habang Pilit Siyang Umiiyak sa Harap ng Lahat, Isang Tawag Lang ang Kailangan Para Mabiyak ang Unang Kasinungalingan at Magsimulang Gumuho ang Perpektong Mukha ng Stepmother Ko
Tahimik ang buong sala.
Walang sinuman ang nagsalita matapos kong banggitin ang CCTV at ang rekord ng courier.
Unti-unting nawala ang pag-iyak ni Tita Lorena.
Parang may pumisil sa lalamunan niya.
Nakita iyon ni Tito Ben.
Mahigit limampung taon na siyang nagtatrabaho bilang branch manager ng isang bangko. Sanay siyang magbasa ng mukha ng tao.
Dahan-dahan niyang inilapag ang baso.
“Lorena.”
Hindi na “Lorena, kumain ka muna.”
Hindi na “Lorena, huwag kang mag-alala.”
Kundi isang malamig na pagtawag sa pangalan.
“Simple lang naman ang usapan.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Kung totoong inilagay mo ang sulat sa kuwarto ni Isla, wala kang dapat ikatakot.”
Tumango si Tita Alma.
“Tama.”
“Isang tawag lang sa courier ang katapat niyan.”
Napakagat sa labi si Marielle.
Samantalang si Papa ay tila hindi pa rin makapagpasya kung sino ang paniniwalaan.
“Kuya Ben…” mahinang sabi ni Tita Lorena. “Pamilya tayo. Kailangan pa ba nating palakihin ito?”
Sumagot si Tito Ben nang hindi nagtaas ng boses.
“Ikaw ang nagpalaki nito.”
“Mula pa noong sinabi mong bumagsak si Isla.”
Natahimik muli ang lahat.
Biglang nagsalita si Papa.
“Tama na.”
Tumayo siya.
“Pag-uusapan natin ito bilang pamilya.”
Ngunit bago pa siya makalapit sa akin, inilabas ni Tita Alma ang cellphone niya.
“Mas mabilis kung tatawag na tayo ngayon.”
Nanlaki ang mata ni Tita Lorena.
“Ate Alma, huwag na—”
Pero huli na.
Tinawagan na ni Tita Alma ang courier company na nakalagay sa delivery slip.
Ilang segundo lamang ang lumipas.
May sumagot.
Ipinakilala ni Tita Alma ang sarili niya at ipinaliwanag ang sitwasyon.
Habang nakikinig siya sa kabilang linya, unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
Pagkatapos ay inilagay niya ang tawag sa speaker.
Isang mahinahong boses ng customer service ang narinig.
“Confirmed po sa aming system na na-deliver ang parcel noong July 14, alas-dos y medya ng hapon.”
“Ang tumanggap po ay isang babaeng nagpakilalang nanay ng recipient.”
“Lumagda rin po siya sa electronic acknowledgment.”
Parang may bumagsak na mabigat na bato sa gitna ng sala.
Napayuko si Marielle.
Napahigpit ang hawak ni Tita Lorena sa upuan.
Ngunit hindi pa rin siya sumuko.
“Mali lang siguro ang pagkakaintindi.”
“Baka may ibang parcel iyon.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay sinabi ko ang isang bagay na hindi niya inaasahan.
“Tita…”
“Naalala n’yo ba ang sinabi n’yo sa akin apat na araw na ang nakalipas?”
Hindi siya sumagot.
“Kinaumagahan pagkatapos dumating ang courier.”
“Tinanong ko kayo kung may sulat ba para sa akin.”
Unti-unting kumunot ang noo ng mga kamag-anak.
“At ang sagot n’yo…”
Huminga ako nang malalim.
“‘Wala. Kapag wala kang natanggap, ibig sabihin hindi ka pumasa. Tigilan mo na ang pag-aasa.'”
Napatingin ang lahat kay Tita Lorena.
Hindi na niya maitanggi.
Dahil eksaktong iyon ang sinabi niya.
Maging si Papa ay dahan-dahang napaupo.
Para bang ngayon lang niya unti-unting pinagdudugtong ang lahat.
Biglang nagsalita si Lola Naty.
“Lorena.”
“Totoo ba iyon?”
Walang sagot.
“Lorena!”
Mas malakas na ang boses niya.
Sa wakas ay napaiyak si Tita Lorena.
Ngayon, may tunay nang luha.
“Hindi ko sinasadya…”
Mahina ang boses niya.
“Natakot lang ako.”
“Natakot?”
ulit ni Tito Ben.
“Opo.”
“Natatakot akong kung parehong mag-aaral sa unibersidad sina Isla at Marielle, hindi kakayanin ni Renato ang gastos.”
Tumayo si Marielle.
“Mommy…”
Ngunit pinigilan siya ng ina.
“Kaya naisip ko…”
Huminto siya.
“…na baka mas mabuting magtrabaho muna si Isla.”
Napakuyom ang kamao ko.
Hanggang ngayon.
Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya inaaming itinapon niya ang sulat.
Ginagawa pa rin niya itong parang sakripisyo.
Parang ginawa niya iyon para sa pamilya.
Hindi para sa sariling anak.
Tahimik na tumingin sa kanya si Papa.
“Lorena.”
“Ito lang ba ang itinago mo?”
Isang segundo.
Dalawang segundo.
Tatlong segundo.
Hindi siya sumagot.
Ngunit nakita kong bahagyang namutla si Marielle.
At doon ako lalo pang nakasiguro.
Hindi lang admission letter ang nawala.
May iba pa.
May mas mahalaga pa.
Unti-unti kong inilabas ang isa pang litrato sa cellphone ko.
Hindi pa iyon ipinapakita ng kahit kanino.
Isang screenshot.
Galing sa email ng University admissions office.
Tatlong araw na ang nakalipas pa nila ipinadala sa akin.
Paulit-ulit silang nagtatanong kung bakit hindi ko pa kinukumpirma ang scholarship.
Nakasaad din doon ang isang linyang nagpahinto sa paghinga ko noong una ko itong mabasa.
“Kapag hindi nakumpirma bago ang deadline bukas ng alas-singko ng hapon, awtomatikong mapupunta ang buong scholarship sa susunod na aplikante.”
Tahimik kong inilapag ang cellphone sa mesa.
“Alam ba ninyo kung anong oras na ngayon?”
Napatingin silang lahat sa wall clock.
Alas-kuwatro at sampung minuto ng hapon.
Limampung minuto na lang.
Kapag lumampas ang oras na iyon…
Hindi lang admission letter ang mawawala.
Pati ang buong scholarship na ilang taon kong pinaghirapan.
At ang mas nakakagulat…
Habang nakatitig kaming lahat sa screen ng cellphone, biglang nag-vibrate ito.
Isang tawag mula sa admissions office ng unibersidad.
Kasabay noon, may isa pang notification na pumasok.
“Your designated emergency contact has requested cancellation of your enrollment confirmation.”
Unti-unti kong inangat ang tingin ko.
Dahan-dahan kong tiningnan si Tita Lorena.
Siya lamang ang taong alam kong may access sa lahat ng personal records ko sa bahay.
At sa pagkakataong iyon…
Hindi na lamang pagtatago ng sulat ang usapan.
May isang taong sinusubukan mismong burahin ang pangalan ko sa listahan ng mga papasok sa unibersidad.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)