LIHIM NA ITINAGO NILA SA LOOB NG DALAWAMPUNG TAON

BAHAGI 3: ANG LIHIM NA ITINAGO NILA SA LOOB NG DALAWAMPUNG TAON

Nanigas ang buong katawan ko.

Paulit-ulit kong tinitigan ang litrato sa cellphone.

Ako iyon.

Walang duda.

Suot ko pa ang parehong damit na suot ko ngayong araw.

At ang anggulo ng pagkakakuha ng larawan ay malinaw na mula sa isang taong matagal nang nagmamasid.

Parang may malamig na kamay na unti-unting pumisil sa puso ko.

— Daniel…

Mahina kong tawag.

Pag-angat ko ng tingin.

Nakita kong lalong sumeryoso ang mukha niya.

Kinuha niya ang cellphone ko.

Tiningnan ang mensahe.

At agad niyang pinatay ang screen.

— Hindi na sila naghihintay.

Bulong niya.

— Ano ang ibig mong sabihin?

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay tumingin siya kay Angela.

Nagkatinginan silang dalawa.

Parang may tahimik silang pag-uusap na ako lang ang hindi nakakaintindi.

Maya-maya.

Huminga nang malalim si Daniel.

— Sofia.

— May isang bagay na kailangan mo nang malaman.

Unti-unti akong kinabahan.

— Ano iyon?

— Ang pamilya mo.

Napakunot-noo ako.

— Anong tungkol sa pamilya ko?

— Hindi sila ang tunay mong pamilya.

Parang may sumabog sa loob ng utak ko.

Hindi ako makahinga.

— Ano?

Natawa ako nang pilit.

— Hindi nakakatawa ang biro na iyan.

Ngunit hindi tumawa si Daniel.

Hindi rin si Angela.

At doon ako tunay na natakot.

Dalawampung minuto ang lumipas.

Nasa loob na kami ng sasakyan.

Mabilis kaming bumabyahe sa kahabaan ng highway.

Tahimik ang lahat.

Ako lamang ang hindi mapakali.

Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ni Daniel.

Hindi tunay na pamilya?

Paanong hindi?

Ako ang nag-iisang anak nina Mama at Papa.

Pinalaki nila ako.

Inalagaan.

Minahal.

Paano magiging hindi ko sila pamilya?

Sa wakas.

Hindi ko na napigilan.

— Daniel.

— Magsalita ka.

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa manibela.

— Dalawampung taon na ang nakalipas.

— Isang batang babae ang nawala sa isang pribadong ospital.

Nanlamig ako.

— At?

— Ang batang iyon ay anak ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.

Tumigil siya sandali.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

— Ikaw ang batang iyon.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong natahimik.

Parang nawalan ng tunog ang buong mundo.

Hindi.

Hindi ito posible.

Isa itong pelikula.

Isang masamang biro.

Hindi ito maaaring mangyari sa totoong buhay.

— Hindi.

Iyon lang ang nasabi ko.

— Imposible.

— May pagkakamali kayo.

Tumango si Angela.

Parang inaasahan na niya ang magiging reaksyon ko.

— Ganiyan din ang reaksyon namin noong una.

May inilabas siyang lumang dokumento mula sa folder.

At iniabot sa akin.

Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan iyon.

Mga lumang record.

Mga litrato.

Mga ulat.

At isang birth certificate.

Unti-unting namilog ang mga mata ko.

Dahil nakasulat doon ang parehong araw ng kapanganakan ko.

Parehong oras.

Ngunit ibang pangalan ng magulang.

Ibang apelyido.

Ibang pamilya.

— Hindi…

Mahina kong bulong.

— Hindi ito totoo.

Biglang tumulo ang luha ko.

Hindi ko namalayan.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Dahil ba sa takot?

Dahil ba sa galit?

O dahil pakiramdam ko ay gumuho ang buong pagkatao ko sa loob lamang ng ilang minuto?

Tahimik na inilagay ni Daniel ang isang kamay sa balikat ko.

— Hindi namin ito sinabi noon dahil hindi pa sigurado ang lahat.

— Ngunit tatlong buwan na ang nakalipas, nakumpirma na.

— DNA test.

Nanlaki ang mga mata ko.

DNA.

Walang maaaring magsinungaling sa resulta ng DNA.

— Kung totoo ito…

Mahina kong tanong.

— Bakit ngayon lang?

Nagkatinginan muli sina Daniel at Angela.

At sa pagkakataong ito.

Si Angela ang sumagot.

— Dahil may mga taong ayaw kang matagpuan.

Nanlamig ako.

— Sino?

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay sinabi niya:

— Ang taong kumuha sa’yo noong sanggol ka pa.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

— Kinuha?

— Oo.

— Hindi ka nawala.

— Kinuha ka.

Tumigil ang paghinga ko.

— Ibig mong sabihin…

— May dumukot sa akin?

Tumango siya.

— At mukhang nalaman na nila na natagpuan ka na namin.

Bigla kong naalala ang litrato.

Ang mensahe.

“Sa wakas, nahanap ka na rin namin.”

Hindi pala iyon simpleng pagbabanta.

Babala iyon.

Makalipas ang isang oras.

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking mansyon.

Napakalawak nito.

May matataas na gate.

Maraming guwardiya.

At tila isang maliit na mundo sa loob ng siyudad.

— Saan tayo pupunta?

Tanong ko.

— Dito nakatira ang biological mong lola.

Sagot ni Daniel.

Muntik akong mawalan ng balanse.

Parang hindi sapat ang mga rebelasyong natanggap ko ngayong gabi.

May lola pa pala akong hindi ko kilala.

Pagpasok namin sa loob.

Agad kaming sinalubong ng mga tao.

Mga abogado.

Mga guwardiya.

Mga kasambahay.

At isang matandang babae na nakaupo sa gitna ng sala.

Nang makita niya ako.

Tumigil siya.

Parang huminto ang oras.

Unti-unti siyang tumayo.

Nanginginig.

At pagkatapos…

Tumulo ang luha niya.

— Sofia…

Mahina niyang tawag.

Parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.

Lumapit siya.

At hinawakan ang mukha ko.

— Apo ko…

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha niya.

— Buhay ka…

— Buhay ka talaga…

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa sandaling iyon.

Parang may bahagi ng puso kong biglang sumakit.

At gusto ko ring umiyak.

Ngunit bago pa man kami makapagsalita nang maayos.

Biglang bumukas ang pinto ng mansyon.

At isang guwardiya ang mabilis na pumasok.

Habol ang hininga.

Maputla ang mukha.

— Ma’am!

Sigaw niya.

— May problema po!

Lahat ay napalingon.

— Ano iyon?

Tanong ng matandang babae.

Lalong namutla ang guwardiya.

At ang sumunod niyang sinabi ay nagpahinto sa tibok ng puso ko.

— Nawala po ang mag-asawang nagpalaki kay Miss Sofia.

— Wala na po sila sa bahay.

— At may iniwan silang sulat.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

— Ano?

Agad akong tumayo.

— Nasaan sila?!

Iniabot ng guwardiya ang isang sobre.

Kinuha iyon ng matandang babae.

Ngunit habang binubuksan niya.

Napansin kong nanginginig ang mga kamay niya.

At nang mabasa niya ang laman.

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

Takot.

Puro takot.

Parang may nakita siyang bangungot.

— Hindi…

Bulong niya.

— Hindi maaari…

Agad kong inagaw ang papel.

At sa mismong sandaling mabasa ko ang nakasulat doon.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo.

Dahil nakalagay lamang ang isang maikling pangungusap.

“Kung gusto ninyong makita silang buhay, ibalik ninyo ang batang babae.”

IPAGPAPATULOY…