mga taong nasa likod ng pinto
Bahagi 2: Ang mga taong nasa likod ng pinto
Nanatili akong nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang telepono, habang ang boses ni Gabriel ay patuloy na umaalingawngaw sa kabilang linya.
“Kung hindi mo ibabalik ang anak ko, huwag mo akong sisihin kung habang-buhay mo na siyang hindi muling makikita.”
Sa parehong sandali, muling kumatok nang malakas ang mga tao sa labas.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Parang bawat katok ay direktang tumatama sa dibdib ko.
Si Elena ay nakatayo sa tabi ng pinto, putlang-putla ang mukha. Nanginginig ang kamay niya habang nakahawak sa gilid ng dingding.
“Ate Sofia…” mahina niyang sabi. “Tatlong lalaki. May kasama silang babae. Mukha silang abogado o kinatawan.”
Hindi ako agad sumagot.
Sa loob ng silid, mahimbing pa ring natutulog si Maya. Ang maliit niyang katawan ay nakabalot sa manipis na kumot, walang kamalay-malay na sa labas ng pintong iyon, may mga taong gustong agawin siya sa akin.
Pinatay ko ang tawag ni Gabriel.
Pagkapindot ko sa end call, muli siyang tumawag.
Hindi ko sinagot.
Tinignan ako ni Mama. Kalmado ang mukha niya, ngunit ang mga mata niya ay malamig na malamig.
“Buksan mo,” sabi niya kay Elena.
Napatingin ako sa kanya.
“Ma…”
“Hindi tayo magtatago, Sofia.” Dahan-dahan siyang tumayo. “Kung gusto nilang pumasok sa buhay mo, haharapin natin sila nang harapan.”
Huminga ako nang malalim.
Tama si Mama.
Buong apat na taon akong tumahimik. Buong apat na taon akong umatras para hindi lumaki ang gulo. Buong apat na taon kong pinili ang kapayapaan, kahit kapalit noon ay ang unti-unting pagkawasak ng sarili ko.
Pero hindi na ngayon.
Hindi na kapag si Maya ang pinag-uusapan.
Tumango ako kay Elena.
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.
Sa labas, tatlong lalaki nga ang nakatayo. Nakasuot sila ng maayos na polo at jacket, ngunit ang kilos nila ay hindi magalang. Sa gitna nila, may isang babaeng nasa edad singkwenta, may hawak na folder at nakataas ang baba, na para bang siya ang may-ari ng lugar na iyon.
“Sino ang hinahanap ninyo?” malamig na tanong ni Mama.
Tumikhim ang babae.
“Kami ay kumakatawan sa pamilya ni Ginoong Gabriel Villanueva. Nandito kami para kausapin si Ginang Sofia Villanueva tungkol sa batang si Maya.”
Hindi ko napigilan ang mapait na ngiti.
Ginang Sofia Villanueva.
Kay bilis nilang gamitin ang apelyidong iyon kapag may kailangan sila. Pero noong sinampal ako ni Gabriel sa harap ng maraming tao, walang kahit isa sa kanila ang nakaalala na ako ang asawa niya.
Lumapit ako sa pinto.
“Ako si Sofia.”
Agad akong pinagmasdan ng babae mula ulo hanggang paa. Tumigil ang tingin niya sa pisngi kong may bahid pa rin ng pamumula. May sandali ng pag-aalinlangan sa mukha niya, ngunit mabilis niya iyong itinago.
“Ginoong Gabriel ay labis na nag-aalala sa anak niya,” sabi niya. “Bigla mo raw kinuha ang bata nang walang pahintulot niya. Hinihiling naming ibalik mo agad si Maya sa bahay ng ama niya.”
“Bahay ng ama niya?” tanong ko. “Aling bahay? Iyong bahay kung saan sinampal ako ng asawa ko bago ako umalis? O iyong bahay kung saan araw-araw kong kailangang magpanggap na hindi ko nakikita ang ibang babae sa pagitan naming mag-asawa?”
Sumikip ang mukha ng babae.
“Ginang Sofia, personal na usapin ninyo iyan ng asawa mo. Ang mahalaga ngayon ay kapakanan ng bata.”
“Eksakto.” Lumapit si Mama. “Kaya hindi namin siya ibabalik sa lalaking marahas, mapanlinlang, at gumagamit ng banta para kontrolin ang asawa niya.”
Isa sa mga lalaki ang sumingit.
“Ma’am, mag-ingat po tayo sa mga paratang. Maaaring kasuhan kayo ng defamation kung wala kayong ebidensya.”
Napatawa ako.
Hindi malakas.
Hindi rin masaya.
Isang malamig na tawa lamang.
“Ebidensya?”
Tiningnan ko si Elena.
Agad niyang naintindihan. Kinuha niya ang tablet mula sa mesa at binuksan ang isang folder. Ilang segundo lang, lumitaw sa screen ang video mula sa restoran.
Sa video, kitang-kita si Gabriel na nakatayo sa harap ko.
Kitang-kita ang galit niya.
Kitang-kita ang kamay niyang umangat.
At kitang-kita rin ang sandaling tumama iyon sa mukha ko.
Biglang natahimik ang apat na taong nasa labas.
Ang babaeng may hawak na folder ay napaatras nang bahagya.
Hindi ko pinatay ang video. Hinayaan kong matapos ito hanggang sa marinig sa recording ang boses ni Gabriel.
“Kung hindi ka gumawa ng eksena sa harap ng lahat, kailangan ko pa bang gawin iyon?”
Nang matapos ang video, saka ko lang ibinaba ang tablet.
“Iyan ba ang personal na usapin na sinasabi ninyo?”
Walang nakasagot.
Huminga nang malalim ang babae, pilit ibinabalik ang kumpiyansa sa mukha.
“Maaaring nadala lang sa emosyon si Ginoong Gabriel. Hindi sapat iyan para ilayo ang isang ama sa kanyang anak.”
Nanigas ang panga ko.
“Nadala sa emosyon?” ulit ko. “Kung bukas palang natutong mangatwiran ang anak ko, at may lalaking manakit sa kanya, sasabihin ko rin ba na nadala lang iyon sa emosyon?”
Natahimik siya.
Sumingit si Mama, mas mababa ngunit mas matalim ang boses.
“Umalis na kayo. Sabihin ninyo kay Gabriel, kung gusto niyang kausapin ang anak ko, dumaan siya sa abogado. At kung gusto niyang gamitin ang media, gamitin niya. Hindi kami takot.”
“Tandaan ninyo,” sabi ng babae bago tumalikod. “Malakas ang pamilya ni Ginoong Gabriel. Marami siyang koneksyon. Hindi ninyo ito maipapanalo nang basta-basta.”
Sa pagkakataong iyon, ako mismo ang ngumiti.
“Sabihin mo sa kanya, hindi ko kailangan manalo nang basta-basta. Kailangan ko lang manalo nang tama.”
Hindi na sila sumagot.
Isa-isa silang bumaba sa pasilyo hanggang tuluyang mawala sa elevator.
Nang magsara ang pinto, saka ko lang naramdaman na nanginginig pala ang mga daliri ko.
Hindi dahil natatakot ako.
Kundi dahil sa galit.
Tahimik na lumapit si Mama at hinawakan ang kamay ko.
“Simula ngayon, hindi ka na lalaban mag-isa.”
Napatingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako, halos bumigay ang lakas ng loob ko.
“Ma, paano kung makuha niya si Maya?”
Matagal akong tiningnan ni Mama.
Pagkatapos, marahan niyang hinaplos ang likod ng kamay ko.
“Hindi niya makukuha ang batang iyon. Hindi habang buhay pa ako.”
Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Nakaupo lang ako sa tabi ng kama ni Maya, pinagmamasdan ang mahimbing niyang mukha. Minsan ay gumagalaw siya, minsan ay humihinga nang malalim, minsan ay hinahanap ang kamay ko kahit natutulog.
Hinawakan ko ang maliliit niyang daliri.
“Maya,” bulong ko. “Patawad kung ngayon lang naging matapang si Mama.”
Napuno ng luha ang mga mata ko, ngunit pinigilan kong tumulo.
Hindi na ako iiyak dahil kay Gabriel.
Kung iiyak man ako, iyon ay dahil sa anak ko. Dahil sa sarili ko. Dahil sa mga taon na nawala, at sa mga taon na kailangan kong bawiin.
Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, dumating na ang abogado ni Mama.
Si Attorney Reyes ay isang babaeng nasa apatnapung taong gulang, tahimik, maayos, at may matang tila kayang basahin ang kasinungalingan ng kahit sino.
Inilatag niya sa mesa ang mga dokumento.
“Unang hakbang,” sabi niya, “maghahain tayo ng protection order. Ikalawa, ihahanda natin ang petisyon para sa kustodiya. Ikatlo, kailangan natin ng lahat ng ebidensya ng pang-aabuso, pagbabanta, kapabayaan, at anumang relasyon niya kay Camille na makakaapekto sa moral standing niya bilang ama.”
Tahimik akong nakinig.
“May video ng sampal,” sabi ni Elena. “May recordings din ng tawag kagabi.”
Tumango si Attorney Reyes. “Mahalaga iyon. Pero kailangan pa natin ng mas malakas.”
Dahan-dahan kong iniangat ang tingin ko.
“Mayroon pa.”
Lahat sila ay napatingin sa akin.
Tumayo ako at pumunta sa maliit kong bag. Mula roon, kinuha ko ang isang lumang memory card na ilang buwan kong itinago.
Noong una, hindi ko iyon balak gamitin.
Dahil kahit nasaktan ako ni Gabriel, may parte sa akin noon na ayaw siyang tuluyang sirain.
Pero pagkatapos ng banta niya kagabi, malinaw na sa akin ang lahat.
Hindi na ito tungkol sa paghihiganti.
Tungkol ito sa pagprotekta kay Maya.
Inilapag ko ang memory card sa mesa.
“Nandito ang mga recording ng security camera sa bahay. Mga gabing sinisigawan niya ako. Mga araw na umuuwi siyang lasing. Mga video na dinadala niya si Camille sa bahay habang wala ako. May kopya rin ako ng bank transfers niya sa pangalan ni Camille.”
Namilog ang mata ni Elena.
“Sofia… matagal mo na palang alam?”
Ngumiti ako nang mapait.
“Hindi ako tanga, Elena. Pinili ko lang manahimik.”
Kinuha ni Attorney Reyes ang memory card.
“Kung totoo ang lahat ng laman nito, malaking laban ito para sa atin.”
Bago pa siya matapos magsalita, muling umilaw ang tablet ni Elena.
May bagong video na kumalat.
Si Camille.
Nakaupo siya sa harap ng camera, umiiyak.
Mahina ang boses niya, nanginginig ang balikat.
“Hindi ko po sinira ang pamilya nila. Mahal ko lang po si Gabriel bilang kaibigan. Si Ate Sofia po ang palaging nagseselos. Sana po ibalik na niya si Maya. Kawawa na po ang bata.”
Ramdam kong nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil naintindihan ko na ang susunod nilang gagawin.
Hindi sapat kay Gabriel na takutin ako.
Gusto niya akong durugin sa harap ng buong mundo.
At gagamitin niya si Camille para gawin iyon.
Tahimik kong tiningnan ang screen.
Pagkatapos, kinuha ko ang telepono.
“Sofia?” tawag ni Mama.
Hindi ako lumingon.
Tinawagan ko ang isang numerong matagal ko nang hindi ginagamit.
Ilang ring lang, may sumagot sa kabilang linya.
“Sofia?” gulat na boses ng lalaki. “Ikaw ba iyan?”
Huminga ako nang malalim.
“Marco, kailangan ko ng tulong mo.”
Tahimik ang kabilang linya nang ilang segundo.
Pagkatapos, seryoso niyang sinabi:
“Sabihin mo kung ano ang kailangan mo.”
Tumingin ako sa video ni Camille na patuloy na kumakalat.
Malamig ang boses ko nang sumagot ako.
“Gusto kong malaman ng lahat ang totoo.”