Lihim sa Likod ng Labindalawang Gabi
Bahagi 3: Ang Lihim sa Likod ng Labindalawang Gabi
“Lianne, makinig ka muna.”
Iyon ang sinabi ni Rafael habang unti-unti akong umatras mula sa kanya.
Pero paano ako makikinig kung ang bawat tibok ng puso ko ay sumisigaw na tumakbo na ako?
Ang mensahe sa cellphone ko ay parang apoy na nakaukit sa isip ko.
“Siya ang dahilan kung bakit namatay ang kapatid mo.”
Ang kapatid kong si Carlo ang dahilan kung bakit ako nagpatuloy kahit pakiramdam ko noon ay gumuho na ang lahat. Siya ang panganay, ang laging tagapagtanggol ko, ang taong kahit pagod na pagod sa trabaho ay uuwi pa rin na may dalang paborito kong tinapay. Dalawang taon na ang nakalipas nang matagpuan siyang patay sa isang madilim na kalsada. Ayon sa pulis, aksidente raw. Pero alam ko ang kapatid ko. Maingat siya. Hindi siya basta-basta tatawid nang hindi tumitingin. Hindi siya iinom kung siya ang magmamaneho. At higit sa lahat, hindi niya ako iiwan nang walang paliwanag.
“Paano mo siya kilala?” tanong ko kay Rafael.
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Sa parking area na iyon, naririnig ko ang malayong tunog ng sirena mula sa kalsada, ang patak ng tubig mula sa kisame, at ang paghinga naming pareho.
“Hindi ko siya kilala,” sagot niya sa wakas.
Tumawa ako nang mapait. “Sinungaling.”
“Hindi ako nagsisinungaling.”
“Kung hindi mo siya kilala, bakit may taong nagpapadala sa akin ng mensahe tungkol sa kanya? Bakit ako? Bakit ngayon?”
Humakbang siya palapit, pero itinaas ko ang kamay ko para pigilan siya.
“Huwag kang lalapit.”
Natigilan siya.
Sa unang pagkakataon, nakita kong may sakit sa mga mata niya. Hindi galit. Hindi lamig. Sakit.
“Hindi ko alam kung ano ang kinalaman ko sa pagkamatay ng kapatid mo,” sabi niya. “Pero alam kong may bahagi ng buhay ko na ninakaw sa akin.”
“Anong ibig mong sabihin?”
Bago siya makasagot, dumating si Marco, hingal at may sugat sa kilay.
“Sir, kailangan na nating umalis. May dalawang sasakyan sa labas.”
“Marco,” sabi ni Rafael, hindi inaalis ang tingin sa akin. “Sabihin mo sa kanya.”
Nanigas si Marco.
“Sir…”
“Sabihin mo.”
Tumingin sa akin si Marco. Para siyang lalaking pagod nang magdala ng lihim.
“Miss Lianne,” mahinang sabi niya, “hindi po kayo aksidenteng napili para tulungan si Sir Rafael noong unang gabi.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
“Ano?”
“Ang kapatid ninyo po… si Carlo… dati siyang nagtatrabaho sa pamilya ni Sir Rafael.”
Nawala ang lakas sa tuhod ko.
Napahawak ako sa pader.
“Hindi. Imposible. Clerk siya sa isang logistics office.”
“Opo,” sagot ni Marco. “Pero front lang po iyon. May mga dokumentong ipinapadala sa kompanya nila na konektado sa negosyo ng pamilya ni Sir Rafael. Noong may natuklasan si Carlo, sinubukan niya itong isiwalat.”
Pakiramdam ko hindi na ako makahinga.
“Anong natuklasan niya?”
Nagpalitan ng tingin sina Rafael at Marco.
Si Rafael ang sumagot.
“Na may taong gumagamit ng pangalan ko para gumawa ng ilegal na transaksyon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pangalan mo?”
Tumango siya. “Mga pirma. Mga account. Mga utos. Lahat mukhang galing sa akin. Pero may mga gabing wala akong maalala. At sa bawat gabing iyon, may bagong dokumentong lumalabas na may pangalan ko.”
“Gusto mong sabihin… may nagpapanggap na ikaw?”
“Hindi lang nagpapanggap,” sabi ni Marco. “May tao pong gustong sirain siya mula sa loob.”
“Bakit hindi kayo pumunta sa pulis?”
Mapait na ngumiti si Rafael. “Dahil ang ilan sa kanila ay binabayaran ng taong gumagawa nito.”
Tumahimik ako.
Hindi ko alam kung maniniwala ako. Sa isang banda, lahat ng ito ay parang kuwento lang para linisin ang pangalan niya. Sa kabilang banda, may nakita na ako. Ang mga lalaking humabol sa amin. Ang takot sa mukha ni Marco. Ang pagkawala ng alaala ni Rafael. At higit sa lahat, ang koneksyon sa kapatid ko.
“Kung may natuklasan si Carlo,” mahina kong tanong, “bakit siya namatay?”
Pumikit si Marco.
“Dahil may kopya siya ng ebidensya.”
Ang buong katawan ko ay nanginig.
“Nasaan?”
“Hindi namin alam,” sagot ni Rafael. “Pero bago siya namatay, may iniwan siyang mensahe sa isang tao.”
Sa akin.
Alam ko agad kahit hindi nila sabihin.
Biglang bumalik sa isip ko ang huling araw na nakita ko si Carlo. May iniabot siyang maliit na rosaryong kahoy. Sabi niya, “Kapag may nangyaring masama sa akin, huwag mong itapon ito.” Akala ko biro. Akala ko drama lang niya gaya ng dati.
Hanggang ngayon, nasa drawer ko pa rin iyon.
“Nasa akin,” bulong ko.
Napatingin sila pareho sa akin.
“Ano?”
“May iniwan siyang rosaryo. Baka… baka naroon.”
Hindi na kami nag-aksaya ng oras.
Isinama nila ako sa isang sasakyang walang marka. Habang bumabagtas kami sa madilim na kalsada, tahimik lang si Rafael sa tabi ko. Hindi niya ako pinilit magsalita. Hindi rin siya nagpaliwanag nang sobra. Marahil alam niyang puno na ang isip ko.
Pagdating namin sa maliit kong apartment, nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang pinto.
Pumasok kami nang tahimik. Si Marco ang nagbantay sa labas. Si Rafael naman ay nanatili malapit sa pinto, na para bang ayaw niyang takutin ako.
Binuksan ko ang drawer sa kwarto ko.
Naroon pa rin ang rosaryo.
Kinuha ko iyon at pinagmasdan.
Sa unang tingin, ordinaryo lang. Lumang kahoy, maliit na krus, ilang butil na kupas na. Pero nang pisilin ko ang krus, may narinig akong mahinang tunog.
Click.
Nabukas ang likod ng krus.
Sa loob, may napakaliit na memory card.
Napaupo ako sa kama.
“Carlo…” bulong ko.
Lumapit si Rafael, pero hindi niya hinawakan ang card. “Kailangan nating makita ang laman niyan.”
Ginamit ko ang lumang laptop ko. Ilang sandali bago nabasa ang file. Nang bumukas ang folder, sunod-sunod na dokumento, video, at audio recording ang lumitaw.
Isa sa mga video ang pinindot ko.
Lumabas sa screen ang mukha ng kapatid ko.
Mas bata. Pagod. Takot. Pero buhay.
“Lianne,” sabi niya sa video, “kung pinapanood mo ito, ibig sabihin hindi ako nakauwi. Huwag kang magtiwala kahit kanino agad. Pero may isang taong kailangan mong hanapin. Ang lalaking tinatawag nilang Rafael. Hindi siya ang kaaway. Siya ang susi.”
Napahagulhol ako.
Tinakpan ko ang bibig ko para hindi lumakas ang iyak ko.
Sa video, nagpatuloy si Carlo.
“May gumagamit sa kanya. May nagpapainom sa kanya, naglalagay ng gamot sa inumin niya, at gumagamit ng isang taong kamukha niya para gawin ang mga transaksyon. Kapag lumabas ang katotohanan, marami ang babagsak. Pero kapag namatay ako, alam kong ikaw lang ang hindi susuko.”
Biglang nanigas si Rafael sa tabi ko.
“Isang taong kamukha ko…” bulong niya.
Bago namin mapanood ang natitirang bahagi, biglang namatay ang ilaw sa buong apartment.
Sumigaw ako.
Hinawakan ni Rafael ang kamay ko.
Mula sa labas, narinig namin ang boses ni Marco.
“Sir! May tao sa hagdan!”
Sumunod ang malakas na katok sa pinto.
Hindi katok ng bisita.
Katok ng taong papasok kahit hindi pinapayagan.
Hinila ako ni Rafael palayo sa laptop.
“Dalhin mo ang memory card,” sabi niya.
Kinuha ko ito, isinilid sa palad ko.
Pagkatapos, sa likod ng pinto, may boses na nagsalita.
Boses na eksaktong kapareho ng kay Rafael.
“Buksan mo, Lianne. Ako ang tunay na Rafael.”
Napatigil ang hininga ko.
At nang lumingon ako sa lalaking katabi ko, nakita kong pati siya ay namutla.