Lalaking Hindi Dapat Pagkatiwalaan
Bahagi 2: Ang Lalaking Hindi Dapat Pagkatiwalaan
“Huwag mong pagkatiwalaan ang lalaking nasa harap mo. Ngayong gabi, hindi siya ang lalaking iniligtas mo noon.”
Ilang segundo akong nakatitig lang sa screen ng cellphone ko.
Parang biglang lumayo ang lahat ng ingay sa rooftop restaurant. Ang tawanan ng mga kasamahan ko, ang tunog ng baso, ang musika sa paligid—lahat iyon ay naging malabo, para bang nasa ilalim ako ng tubig.
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko kay Rafael.
Nakasandal pa rin siya sa upuan. Tahimik. Kalmado. Pero ngayon, ang lamig sa mga mata niya ay hindi na lang basta yabang o distansya. May kung anong bagay roon na hindi ko mabasa.
“May problema ba?” tanong niya.
Napakapit ako sa cellphone ko.
“Wala.”
Sinubukan kong ngumiti, pero pakiramdam ko hindi iyon umabot sa mga mata ko.
Tumayo si Marco sa likuran ni Rafael. Nakatingin siya sa akin, tila alam niyang may nangyari. Pero bago pa siya makalapit, biglang tumayo si Rafael.
“Dahil binayaran ko na ang bill mo,” sabi niya, “may karapatan akong humingi ng kapalit.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Sumama ka sa akin.”
Halos mapasigaw ako. “Hindi ako bayad sa utang.”
Bahagyang tumaas ang kilay niya. “Hindi ko sinabing ganoon.”
“E ano?”
Lumapit siya nang kalahating hakbang. Hindi siya nakakatakot sa paraang maingay. Nakakatakot siya dahil napakatahimik niya, para bang sanay siyang masunod nang hindi kailangang magtaas ng boses.
“Gusto kong malaman kung bakit may mga bagay kang alam tungkol sa akin na ako mismo ay hindi ko maalala.”
Natigilan ako.
Nang sandaling iyon, bumalik sa isip ko ang tatlong buwan na sinasabi ko. Ang unang beses na tinawagan ako ni Marco, halos magmakaawa siya sa kabilang linya.
“Miss Lianne, pasensya na po. Wala na po kaming ibang matawagan. Ayaw niyang sumama kahit kanino. Pero noong nakita ka niya kanina, kumalma siya.”
Noong una, akala ko kalokohan iyon. Sino ba naman ang maniniwala na isang estranghero ang kailangang tawagin para pauwiin ang isang lasing na lalaki? Pero nang makita ko si Rafael noon, nakatayo siya sa labas ng bar, duguan ang kamao, habang may tatlong bodyguard na hindi makalapit.
At nang makita niya ako, tumigil siya.
Tinitigan niya ako nang matagal. Tapos, sa garalgal na boses, sinabi niya, “Dumating ka.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa bawat pagkakataong tinatawag ako ni Marco, ganoon lagi ang nangyayari. Magulo si Rafael. Galit. Lasing. Wasak. Pero sa sandaling makita niya ako, para siyang batang nahanap ang daan pauwi.
Kaya bakit ngayon, hindi niya ako kilala?
At bakit may nagbabala na hindi siya ang lalaking iniligtas ko noon?
“Miss Lianne?” bulong ni Marco.
Napapitlag ako.
Tumingin ako sa kanya. “Kilala mo ba ang numerong ito?”
Ipinakita ko sa kanya ang mensahe.
Biglang nagbago ang mukha niya.
Hindi siya namutla nang kaunti. Talagang nawala ang kulay sa mukha niya.
Agad niyang inagaw ang cellphone ko at tiningnan ang numero. “Saan mo nakuha ito?”
“Ano bang nangyayari?”
Hindi siya sumagot. Sa halip, tumingin siya kay Rafael.
“Sir, kailangan na nating umalis.”
Naningkit ang mga mata ni Rafael. “Bakit?”
“Ngayon na po.”
Biglang naramdaman kong may ibang presensya sa paligid. Sa gilid ng restaurant, may dalawang lalaking kanina pa tila walang pakialam sa paligid. Pero ngayon, nakatingin sila sa amin. Hindi sila mukhang bisita. Hindi rin sila mukhang staff.
Tumayo ang balahibo ko sa batok.
Kinuha ni Marco ang bag ko mula sa upuan ko nang hindi na nagpaalam. “Miss Lianne, sumama na po kayo.”
“Sandali! Nandoon ang mga kasamahan ko—”
“Ako na ang bahala sa kanila,” sagot niya.
Bago pa ako makapagsalita, hinawakan ni Rafael ang pulso ko.
Hindi madiin. Hindi masakit. Pero sapat para maramdaman kong seryoso siya.
“Kung ayaw mong sumama sa akin,” sabi niya sa mababang boses, “sumama ka kay Marco. Pero huwag kang manatili rito.”
Napasulyap ako muli sa dalawang lalaki sa gilid.
Isa sa kanila ang biglang nagsalita sa earpiece niya.
Doon ko naintindihan.
Hindi ito simpleng utang sa bill. Hindi ito simpleng lalaking hindi ako maalala.
May hinahabol sila. O may tinatakasan.
Hinila ako ni Rafael palabas ng rooftop. Si Marco ang nauuna, mabilis ngunit maingat ang kilos. Dumaan kami sa service hallway sa halip na sa main entrance. Rinig ko ang kabog ng takong ko sa sahig, kasabay ng mabilis na tibok ng puso ko.
Pagdating namin sa elevator, akmang pipindutin ni Marco ang basement nang biglang bumukas ang pinto mula sa loob.
Nandoon ang isa sa mga lalaking nakita ko kanina.
Ngumiti siya.
“Good evening, Sir Rafael.”
Sa isang iglap, hinila ako ni Rafael sa likod niya.
Hindi ko nakita nang malinaw kung paano nangyari. Ang alam ko lang, biglang sumabog ang gulo. Sumugod ang lalaki, pero mas mabilis si Marco. Natamaan niya ito sa braso, habang si Rafael naman ay itinulak ako papunta sa emergency stairs.
“Takbo,” utos niya.
“Ano?!”
“Takbo, Lianne!”
Sa unang pagkakataon, tinawag niya ang pangalan ko.
At hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong kirot sa dibdib ko nang marinig iyon mula sa kanya.
Tumakbo ako pababa ng hagdan. Sumunod si Rafael sa likod ko. Sa bawat palapag, mas lalo kong naririnig ang kaguluhan sa itaas. Mga yabag. Sigaw. Tunog ng nabasag na salamin.
“Bakit nila tayo hinahabol?” hingal kong tanong.
“Hindi ko alam.”
“Paano mong hindi alam?!”
Dumating kami sa isang madilim na palapag ng parking. Walang tao. Halos lahat ng ilaw ay patay.
Hinawakan niya ang kamay ko at dinala ako sa likod ng isang van.
Doon siya huminto.
Sa dilim, narinig ko ang paghinga niya. Mabigat. Pigil. Para bang may sakit siyang ayaw ipahalata.
“Rafael…”
Hindi siya sumagot.
Nang lumingon siya sa akin, napaatras ako.
May dugo sa gilid ng labi niya.
“Nasaktan ka?”
Pinahid niya iyon gamit ang likod ng kamay niya. “Hindi ito bago.”
Lumapit ako. “Ano bang nangyayari sa’yo?”
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos, sa boses na halos bulong, sinabi niya, “May mga gabing nawawala ang alaala ko. Kapag nagigising ako, may mga sugat ako, may mga taong galit sa akin, at may mga kasalanang sinasabing ginawa ko pero hindi ko maalala.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“At ngayong gabi?” tanong ko.
Pumikit siya saglit.
“Natatakot akong malaman kung sino ako kapag hindi ako ang gising.”
Bago pa ako makasagot, tumunog ang cellphone ko muli.
Isa pang mensahe mula sa parehong numero.
“Kung gusto mong mabuhay, iwan mo siya ngayon. Siya ang dahilan kung bakit namatay ang kapatid mo.”
Napatigil ang paghinga ko.
Kapatid ko?
Hindi ko kailanman sinabi kay Rafael na may kapatid akong nawala dalawang taon na ang nakalipas.
At higit sa lahat…
Wala ring ibang nakakaalam na hindi ako naniwalang aksidente ang pagkamatay niya.
Dahan-dahan akong napatingin kay Rafael.
At sa unang pagkakataon, ang lalaking nasa harap ko—ang lalaking minsan kong hinila pauwi nang paulit-ulit—ay naging estrangherong kinatatakutan ko.
“Lianne,” bulong niya.
Pero umatras ako.
“Sabihin mo sa akin,” nanginginig kong sabi. “Kilala mo ba ang kapatid ko?”
Hindi agad siya sumagot.
At sa katahimikang iyon, naramdaman kong gumuho ang mundo ko.