Mukhang Pareho, Ang Pusong Magkaiba
Bahagi 4: Ang Mukhang Pareho, Ang Pusong Magkaiba
“Buksan mo, Lianne. Ako ang tunay na Rafael.”
Ang boses sa labas ng pinto ay eksaktong kapareho ng boses ng lalaking nasa tabi ko.
Hindi ko maipaliwanag ang takot na naramdaman ko. Parang biglang nagkaroon ng bitak ang realidad. Kung hindi ko hawak ang kamay ni Rafael, kung hindi ko nararamdaman ang init ng palad niya at ang bahagyang panginginig nito, baka naniwala akong siya ang nasa labas.
Ngunit naroon siya sa tabi ko.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita ko ang tunay na takot sa mukha niya.
“Rafael…” bulong ko.
Dahan-dahan niyang inilagay ang daliri sa labi niya, sinenyasan akong tumahimik.
Sa labas, muling nagsalita ang lalaki.
“Lianne, niloloko ka niya. Siya ang nagpapatay sa kapatid mo. Buksan mo ang pinto at ililigtas kita.”
Napasandal ako sa pader.
Ang taong nasa labas ay alam ang pangalan ko. Alam niya ang kapatid ko. Alam niya kung anong kahinaan ang pipindutin para magduda ako.
Pero may isang bagay siyang hindi alam.
Ang tunay na Rafael—ang lalaking ilang ulit kong hinatid pauwi—ay hindi kailanman nagsalita sa akin na parang bayani. Hindi niya sinabing ililigtas niya ako. Kapag lasing siya, ang madalas niyang sabihin ay, “Huwag kang aalis.” O kaya, “Pasensya na.” O minsan, “Pagod na akong maging ako.”
Ang lalaking nasa labas, masyadong perpekto ang dating.
Masyadong handang magpanggap na tagapagligtas.
“Hindi siya ikaw,” mahina kong sabi.
Napatingin sa akin si Rafael.
“Paano mo nasabi?”
“Dahil masyado siyang sigurado sa sarili niya.”
Sa kabila ng tensyon, bahagyang gumalaw ang labi ni Rafael, tila gusto niyang ngumiti pero hindi kaya.
Mula sa labas, narinig namin ang yabag ni Marco at ang kaluskos ng pakikipagbuno. May bumagsak sa sahig. May nabasag. Pagkatapos ay narinig ang ungol ni Marco.
“Marco!” sigaw ni Rafael.
Hinawakan ko siya. “Huwag!”
Pero huli na. Binuksan ni Rafael ang pintuan nang biglaan at sumugod palabas.
Sumunod ako, hawak nang mahigpit ang memory card.
Sa hallway, nakita ko si Marco na nakaluhod, may hawak sa tagiliran. Sa dulo ng pasilyo, nakatayo ang isang lalaki.
At nang makita ko ang mukha niya, nanlamig ang buong katawan ko.
Kamukhang-kamukha niya si Rafael.
Parehong taas. Parehong tindig. Parehong hugis ng mukha. Kung titingnan sa malayo, wala kang makikitang pagkakaiba.
Pero iba ang mga mata.
Ang mata ng lalaking kasama ko ay malamig dahil sa pagod at sugat na ayaw niyang ipakita. Ang mata ng lalaking nasa dulo ng hallway ay malamig dahil wala siyang pakialam kung sino ang masaktan.
“Sa wakas,” sabi ng lalaki. “Nagkita rin tayo nang harapan.”
Napako si Rafael sa kinatatayuan niya.
“Sino ka?”
Tumawa ang lalaki.
“Ang taong mas karapat-dapat sa buhay mo.”
Doon namin nalaman ang katotohanan.
Ang pangalan niya ay Raul. Kapatid siya ni Rafael sa ama, ngunit itinago sa labas ng pamilya. Lumaki siyang puno ng galit, naniniwalang ninakaw ni Rafael ang lahat ng dapat sana ay sa kanya—pangalan, kayamanan, respeto, at kinabukasan.
Noong una, gusto lang daw niyang sirain ang reputasyon ni Rafael. Gumamit siya ng mga doktor, gamot, pekeng dokumento, at mga taong nabibili ng pera. Tuwing may mahalagang transaksyon, pinapainom nila si Rafael ng alak na may halong gamot. Kapag nawalan ito ng malay, si Raul ang lalabas na suot ang mukha at pangalan niya.
At si Carlo, ang kapatid ko, ang unang taong nakapansin.
“Bakit mo siya pinatay?” tanong ko, halos hindi na lumabas ang boses ko.
Tumingin sa akin si Raul. Walang pagsisisi sa mukha niya.
“Hindi siya marunong manahimik.”
Para akong sinaksak sa dibdib.
Sumugod ako, pero napigilan ako ni Rafael.
“Lianne, huwag.”
“Pinatay niya si Carlo!”
“Alam ko,” sabi niya, at basag ang boses niya. “Pero kapag sinugod mo siya, ikaw ang mawawala sa akin.”
Napahinto ako.
Mawawala sa kanya?
Hindi iyon ang tamang oras para maramdaman ang init sa dibdib ko, pero naramdaman ko pa rin.
Ngumisi si Raul. “Nakakaantig naman. Ang babaeng ginamit lang sana bilang pain, naging mahalaga pa.”
Nag-angat ng tingin si Rafael.
“Ginamit?”
“Akala mo ba nagkataon na tinatawag siya ni Marco tuwing nawawala ka sa sarili?” Tumawa si Raul. “Siya ang huling taong binanggit ni Carlo sa files niya. Gusto kong lumapit siya sa’yo. Gusto kong madala niya sa akin ang ebidensya. Pero ang hindi ko inasahan…” Napatingin siya sa akin. “Ay masyado kang matigas ang ulo para matakot.”
Hinawakan ko nang mahigpit ang memory card sa palad ko.
“Kung ito ang gusto mo,” sabi ko, “hindi mo ito makukuha.”
Ngumiti siya. “Tingin mo ba may lalabasan kayo?”
Sa likod niya, may ilang lalaki pang lumitaw.
Si Marco, kahit sugatan, pilit na tumayo. “Sir, kunin n’yo si Miss Lianne. Ako na po rito.”
“Hindi,” sabi ni Rafael.
Lumapit siya sa akin, saka mahinang bumulong, “May fire exit sa dulo ng kusina. Kapag sinabi kong takbo, huwag kang lilingon.”
“Hindi kita iiwan.”
“Hindi ito pag-iwan. Ito ang pagtitiwala.”
Tinitigan ko siya.
Sa loob ng tatlong buwan, paulit-ulit ko siyang hinila pauwi. Ngayong gabi, siya naman ang nagtutulak sa akin palayo para mabuhay.
“Rafael…”
“Please, Lianne.”
Sa unang pagkakataon, narinig ko siyang magmakaawa.
Kaya tumango ako.
Sumunod ang lahat nang napakabilis.
Sinugod ni Raul ang direksyon namin. Hinarang siya ni Rafael. Si Marco naman ay nakipagharap sa dalawa pang lalaki. Tumakbo ako papunta sa likod ng apartment, dumaan sa maliit na kusina, at itinulak ang bintana papunta sa fire escape.
Nanginginig ang tuhod ko habang bumababa sa bakal na hagdan. Sa ibaba, may motorsiklong nakaparada. Nakita ko ang susi sa ilalim ng basag na paso—marahil inihanda ni Marco.
Sumakay ako, pero bago ko mapaandar, may humawak sa braso ko.
Napalingon ako, handang sumigaw.
Si Rafael.
May dugo sa noo niya, pero buhay siya.
“Akala ko—”
“Sinabi kong magtiwala ka, hindi ibig sabihin papakamatay ako.”
Sa kabila ng takot, napaluha ako.
Sumakay siya sa likod ko, hinawakan ang bewang ko.
“Marunong kang magmaneho?”
“Hindi masyado.”
“Maganda. Ako rin hindi masyado sa ganitong sitwasyon.”
“Hindi nakakatawa!”
Pero narinig kong mahina siyang tumawa.
Sa unang pagkakataon, hindi malamig ang tunog ng tawa niya.
Umandar ang motorsiklo. Mabilis kaming umalis sa makipot na kalsada, habang sa likod namin ay narinig ang sigaw ni Raul.
Dumiretso kami sa isang lumang simbahan sa gilid ng bayan, kung saan naghihintay ang isang matandang pari na dati palang pinagkakatiwalaan ni Carlo. Doon namin ikinonekta ang memory card sa isang lumang computer, kinopya ang files, at ipinadala sa isang mamamahayag na hindi kayang bilhin.
Pero bago tuluyang ma-upload ang huling video, biglang tumunog ang cellphone ni Rafael.
Mensahe mula kay Raul.
“Kapag inilabas ninyo ang files, mamamatay si Marco.”
Kasunod nito ang isang larawan.
Si Marco, nakagapos, duguan, ngunit buhay pa.
Napahawak ako sa bibig ko.
Napatingin si Rafael sa akin.
Sa mga mata niya, nakita ko ang isang desisyong alam kong maaaring magwasak sa lahat.
“Ililigtas natin siya,” sabi ko bago pa siya makapagsalita.
“Kapag bumalik tayo, baka hindi na tayo makalabas.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Kung hindi tayo babalik, pareho tayong hindi na makakatulog habang buhay.”
At sa unang pagkakataon, siya ang kumapit sa akin na parang ako ang tanging liwanag sa dilim.