akala ko nawala siya sa bagyo, pero ang babaeng dumating sa ospital ay may hawak na singsing na hindi para sa akin
bahagi 2: akala ko nawala siya sa bagyo, pero ang babaeng dumating sa ospital ay may hawak na singsing na hindi para sa akin
Hindi ako nakahinga.
Paulit-ulit kong binasa ang mensahe sa screen.
“Ikaw ang huling taong binanggit niya bago siya mawalan ng kontak.”
Parang may malamig na kamay na dumampi sa batok ko. Sa labas, hinahampas ng hangin ang bubong. Ang ulan ay bumubuhos na parang may pinunit na langit. Sa loob ng sala, nakatayo lang ako, hawak ang lumang rescue whistle ni Gabriel, habang sa telebisyon, paulit-ulit na ipinapakita ang malabong kuha ng dagat na nagngangalit.
“Anak…” mahinang tawag ni Tita Lorna.
Hindi ako sumagot.
Tinawagan ko ang numerong nagpadala ng mensahe. Isang ring. Dalawa. Tatlo.
May sumagot.
“Hello?”
Boses lalaki. Pagod. Paos. Parang galing sa hangin at alat.
“Sino ka?” tanong ko, nanginginig ang boses. “Nasaan si Gabriel?”
Saglit siyang natahimik.
“Ako si Marco. Kasama niya ako sa unit.”
“Kumusta siya? Buhay ba siya?”
Walang sumagot agad.
Doon ako unang nainis. Hindi natakot—nainis. Dahil ang katahimikan sa kabilang linya ay mas malupit kaysa anumang sagot.
“Sabihin mo!” sigaw ko. “Huwag mo akong patahimikin!”
“Hindi pa namin alam,” sabi niya sa wakas. “Nahiwalay ang bangka nila. May tatlo nang nailigtas, pero si team leader Gabriel at isa pang rescuer, wala pa.”
Napaupo ako sa sahig.
Hindi pa patay.
Pero hindi rin ligtas.
“Bakit ako ang tinext mo?”
Huminga siya nang malalim.
“Bago sila mawalan ng signal, sinabi niya sa radyo… kung may mangyari raw sa kanya, hanapin namin ang babaeng may hawak ng whistle.”
Hinawakan ko nang mahigpit ang maliit na bagay sa palad ko. Matigas. Basag. Luma.
“Bakit?”
“Hindi niya nasabi. Naputol ang linya.”
Pagkatapos noon, wala na akong natandaan kundi ang pagtakbo.
Hindi ko alam kung paano ako nakapagpalit ng damit. Hindi ko alam kung paano ako nakalabas habang sumisigaw si Tita Lorna na delikado. Ang alam ko lang, kailangan kong makarating sa rescue center malapit sa pantalan.
Pagdating ko roon, parang buong bayan ay nakapila sa takot.
May mga inang umiiyak. May mga asawang yakap ang anak. May mga lalaking basang-basa, nakatingin sa dagat na parang gusto nilang hilahin pabalik ang mga nawala.
Hinahanap ko si Gabriel sa bawat mukha.
Wala.
Lumapit ako sa mesa ng volunteers.
“Gabriel Reyes,” sabi ko. “Team leader. Nasaan siya?”
Tiningnan ako ng babaeng volunteer. Pagod ang mata niya, ngunit nang makita niya ang whistle sa kamay ko, biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“Ikaw ba si Alina?”
Napaatras ako.
Paano niya alam ang pangalan ko?
“Oo. Bakit?”
Hindi siya nakasagot. Tinawag niya ang isang lalaki sa gilid. Si Marco iyon—nakasuot ng basang rescue jacket, may galos sa pisngi, at halatang ilang oras nang hindi nagpapahinga.
Nang makita niya ako, hindi siya nagulat. Para bang matagal na niyang alam na darating ako.
“Ikaw nga,” bulong niya.
“Nasaan siya?”
“May nakita kaming bahagi ng bangka nila.”
Nanlamig ang tuhod ko.
“At?”
“Walang katawan.”
Gusto kong magalit sa salitang iyon. Katawan. Para bang bagay na lang si Gabriel. Para bang hindi siya ang lalaking nagtulak ng sabaw palapit sa akin, ang lalaking nagtabi ng budget para sa emosyon, ang lalaking nag-iwan ng ginger candy sa bulsa.
“Buhay siya,” sabi ko.
Walang sumagot.
Mas lalo akong nagalit.
“Buhay siya,” ulit ko. “Kaya huwag kayong tumingin sa akin na parang naghahanda na kayo ng lamay.”
Napayuko si Marco.
“Alina… may kailangan kang malaman.”
Ayokong makinig. Pero naramdaman kong may paparating na mas masakit kaysa balita ng pagkawala niya.
“Kagabi, bago siya umalis, iniwan niya sa locker niya ang isang sobre. May pangalan mo.”
Mula sa loob ng basang bag, inilabas niya ang isang plastic envelope. Nakatupi sa loob ang puting sobre. Sa harap, nakasulat ang pangalan ko sa sulat-kamay na tuwid at maayos.
Alina.
Hindi ko agad binuksan.
Parang kapag binuksan ko iyon, aaminin kong may posibilidad na hindi na niya mismo masasabi ang laman.
“Bakit may sulat siya sa akin?” tanong ko.
“Hindi ko alam.”
Pero ang mata ni Marco ay umiwas.
Nakita ko iyon.
“Alam mo,” sabi ko. “May tinatago kayo.”
Wala siyang sinabi.
Binuksan ko ang sobre.
Sa loob, may lumang litrato.
Ako.
Labindalawang taong gulang. Nakasuot ng basang damit. Nakaupo sa gilid ng covered court, nakayakap sa tuhod, mugto ang mata. Sa likod ng litrato, may nakasulat:
“Kung makita ko ulit siya, sasabihin ko sa kanya na hindi niya kasalanan.”
Naramdaman kong huminto ang mundo.
Hindi niya kasalanan?
Kanino?
Sa akin?
Nang araw na namatay si Papa, akala ko ako ang dahilan.
Dahil ako ang batang naiwan sa bahay na nilamon ng baha. Ako ang batang binalikan ng tatay ko. Ako ang batang nailabas niya, bago siya lamunin ng tubig.
Labindalawang taon kong dinala iyon sa dibdib ko.
Labindalawang taon kong inisip na kung hindi dahil sa akin, buhay pa sana si Papa.
Nanginginig ang kamay kong kinuha ang kasunod na papel.
Ngunit bago ko pa mabasa ang unang linya, nagkagulo sa pintuan.
May ambulansyang dumating.
Lahat ng tao tumakbo palabas. Ako rin.
Sa gitna ng ulan, bumukas ang pinto ng ambulansya. May inilabas na stretcher. Basang kumot. Putik. Dugo. Isang braso na may suot na rescue band.
Hindi ko makita ang mukha.
“Gabriel!” sigaw ko.
Tumakbo ako papalapit, pero hinarang ako ng dalawang volunteer.
“Ma’am, bawal po!”
“Bitawan ninyo ako!”
Doon ko nakita ang kamay niya.
May galos. May benda. Ngunit kilala ko ang kamay na iyon. Ang kamay na nag-abot ng jacket. Ang kamay na naglagay ng whistle sa palad ko.
Buhay siya.
Buhay si Gabriel.
Napahagulgol ako sa ginhawa.
Pero bago pa ako tuluyang makalapit, may babaeng sumugod mula sa kabilang gilid.
Maganda siya. Basang-basa ang buhok, suot ang mamahaling kapote, at may hawak na maliit na kahon na pelus. Sumigaw siya sa mga nurse:
“Ako ang fiancee niya! Ako ang may karapatang sumama sa kanya!”
Parang may sumabog sa tenga ko.
Fiancee?
Hindi ako nakakilos.
Tumingin sa akin si Marco, namutla.
Ang babae ay lumingon. Nakita niya ako. Pagkatapos, nakita niya ang whistle sa kamay ko.
Biglang nanigas ang mukha niya.
Lumapit siya nang dahan-dahan, mata sa mata, at bumulong sa paraang ako lang ang makaririnig:
“Kung ikaw si Alina, dapat noon ka pa namatay sa baha.”
Bago ko pa maunawaan ang sinabi niya, may nahulog mula sa sobre na hawak ko.
Isang pangalawang litrato.
Sa litrato, naroon ang tatay ko.
At katabi niya ang babaeng nasa harap ko.
Mas bata. Nakangiti.
Sa likod ng larawan, may nakasulat na isang pangungusap:
“Kapag nalaman ni Alina ang totoo, ilayo mo siya kay Celeste.”