Matapos Kong Tanggihan ang Buntis Kong Katrabaho na Ihatid sa Ospital
Tiningnan niya ako nang may matinding galit na parang gusto niya akong patayin
At nang gabing iyon, isang screenshot ng chat ang nagpanginig sa buong katawan ko…

Matapos kong ibenta nang palugi ang bagong bili kong Ford Everest sa halagang isang daan at limampung libong piso, halos mabaliw sa pagsisisi ang buntis kong katrabaho.

Pitong araw pa lang mula nang ilabas ko sa casa ang seven-seater SUV na nagkakahalaga ng mahigit dalawang milyong piso, pero ibinenta ko agad ito na parang walang halaga.

Dahil sa nakaraang buhay ko, naging tanga akong ihatid siya sa ospital.

At doon namatay ang sanggol sa loob ng tiyan niya.

Samantalang ako naman… itinuring ng buong lungsod na mamamatay-tao.

“Kuya Duy… sobrang sakit ng tiyan ko…”

Nanginginig na boses ang umalingawngaw sa masikip na opisina sa Makati.

Kasasign ko lang ng papeles ng pagbebenta ng sasakyan nang biglang manlamig ang buong katawan ko.

Pag-angat ko ng ulo—

Nakatayo sa harap ko si Carla Mendoza.

Walong buwan at kalahating buntis.

Namumutla.

Naliligo sa malamig na pawis.

Eksaktong-eksakto tulad noong nakaraang buhay ko.

Biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko.

Noong nakaraan, sa mismong araw at oras ding ito, umiiyak siyang nagmakaawa sa akin.

“Walang ma-book na taxi…”

“Matatagalan pa ang ambulansya…”

“May kotse ka naman… tulungan mo ako…”

At nagpakatanga akong maawa.

Isang lalaking bente otso anyos na walang asawa tulad ko ay hindi alam ang gagawin kapag may babaeng manganganak sa harap niya.

Kaya pinaharurot ko ang bago kong Everest sa EDSA.

Lumampas sa traffic light.

Umakyat pa sa sidewalk para makaiwas sa trapik.

Dinala ko siya sa St. Luke’s Hospital sa loob lamang ng labingpitong minuto.

Dalawang oras ang lumipas.

Lumabas ang doktor.

“Nakapalupot nang maraming beses ang pusod sa leeg ng bata. Pasensya na po.”

Hindi pa ako nakakarecover sa narinig ko nang biglang sumigaw si Carla:

“Kasalanan mo ito! Dahil sa sobrang lubak ng biyahe kaya namatay ang anak ko!”

Kinabukasan, dumating ang asawa niyang si Jerome kasama ang buong pamilya nila sa harap ng kompanya.

May dala silang malaking banner:

“PABAYANG DRIVER ANG PUMATAY SA ANAK NAMIN!”

May nagli-livestream.

May umiiyak.

May yakap-yakap pang litrato ng patay na sanggol.

Sa loob lang ng isang gabi, kumalat sa buong Facebook Philippines ang video.

Nilabas nila ang buong pangalan ko.

Mga litrato ng pamilya ko.

Pati address namin sa Quezon City.

Libo-libong tao ang nagmura sa akin online.

“Hayop kang mamamatay-tao!”

“May SUV lang akala mo hari ka na ng kalsada!”

“Mamatay ka sana kapalit ng bata!”

Agad akong sinibak ng Ayala Corporation para raw “protektahan ang imahe ng kumpanya.”

Na-stroke ang tatay ko dahil sa stress.

Binato ng bulok na itlog ang nanay ko habang namamalengke.

At sina Carla at Jerome…

Pinilit pa akong magsilbi kay Carla habang nagpapagaling ito matapos manganak.

Araw-araw akong nagluluto.

Naglalaba.

Naglilinis ng ihi at dumi niya.

Hanggang isang buwan ang lumipas…

Aksidente kong nakita ang usapan nila sa cellphone ni Carla.

“Mahina na ang matres.”

“Sabi ng doktor kailangan nang operahan.”

“Pero kapag namatay ang bata habang nanganganak, mas malaki ang makukuha nating pera.”

“Kapag sumikat online, yayaman tayo.”

Nanginig ang kamay ko.

Doon ko lang naintindihan—

Mula pa lang sa umpisa…

May pinili na silang scapegoat.

At ako iyon.

“Kuya Duy… nakikinig ka ba?”

Bumalik ako sa kasalukuyan dahil sa boses ni Carla.

Mahigpit niyang hawak ang manggas ko.

Nakatingin na ang buong opisina sa amin.

“Ang sakit talaga…”

“Walang tumatanggap na Grab…”

“Puwede mo ba akong ihatid…”

Patuloy ang pagtulo ng luha niya.

Parehong-pareho pa rin ang pag-arte niya.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya sa akin.

“Pasensya na.”

“Wala akong sasakyan.”

Biglang natahimik ang buong opisina.

Natigilan si Carla.

“Ha?”

Humigop ako ng kape.

“Naibenta ko na.”

Agad sumimangot ang HR manager.

“Kuya Duy, huwag kang magbiro. Noong isang araw lang dala mo pa ‘yang bagong kotse mo.”

“Totoo.” singit ng isa. “Sino namang magbebenta agad ng sasakyang dalawang milyon?”

Doon tuluyang nagpanic si Carla.

“I-ibinenta mo?”

“Kanino?”

“Bakit?!”

Diretso ko siyang tiningnan.

“Dahil gusto ko.”

Biglang nag-iba ang mukha niya.

Napaupo siya sa sahig habang hawak ang tiyan.

Mukhang totoong masakit na talaga.

“Ang sakit… tulungan niyo ako…”

Nagkagulo ang mga katrabaho namin sa pagtawag ng ambulansya.

May mga tumingin pa sa akin nang masama.

“Buhay ng tao ‘yan!”

“Ang sama mo naman!”

“Mas mabilis sana kung ikaw na lang naghatid!”

Napangiti na lang ako nang malamig.

Sa nakaraang buhay ko, sila rin ang unang nag-share ng paninirang video laban sa akin.

Sila rin ang tumawag sa akin na mamamatay ng bata.

Sila rin ang nagsabing dapat akong makulong.

May isa pang nagmessage sa akin noon:

“Sana mabangga ka na lang at mamatay.”

Tahimik kong pinanood si Carla na nanginginig sa sakit sa sahig.

Isa lang ang nasa isip ko.

Sa pagkakataong ito…

Hindi na ako magpapagamit sa kanila.

Narinig ang tunog ng paparating na ambulansya.

Dali-daling isinakay si Carla sa stretcher.

Pero bago magsara ang elevator, lumingon siya sa akin.

Wala nang pagsusumamo sa mga mata niya.

Puro galit na lang.

Eksaktong parehong tingin bago ako namatay noong nakaraang buhay.

Ngumiti ako nang malamig.

“Carla…”

“Sino naman ang balak mong sirain ngayong wala na ako?”

Unti-unting nagsara ang elevator.

At eksaktong sandaling iyon—

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

May dumating na anonymous message.

Screenshot ito ng usapan nila ng asawa niya.

At malinaw na malinaw ang huling chat:

“Kapag hindi siya pumayag maghatid sa ospital, palitan natin ang plano.”

“Anuman ang mangyari… kailangan nating sirain ang buhay niya.”
…

Nanginginig ang mga daliri ko habang nakatitig sa screenshot ng chat.

Sa loob ng ilang segundo, parang huminto ang buong mundo.

“Kapag hindi siya pumayag maghatid sa ospital, palitan natin ang plano.”

“Anuman ang mangyari… kailangan nating sirain ang buhay niya.”

Malamig na malamig ang likod ko.

Ibig sabihin…

Hindi aksidente ang lahat.

At kahit hindi ako pumayag sa pagkakataong ito, may balak pa rin silang gawin laban sa akin.

Mabilis kong ni-lock ang cellphone at tumingin sa elevator na kasasara lang.

Sa unang pagkakataon matapos akong mabuhay muli…

Nakaramdam ako ng totoong takot.

Kinagabihan, alas diyes na nang makauwi ako sa apartment ko sa Quezon City.

Tahimik ang buong building.

Pero habang naglalakad ako sa hallway, may kakaiba akong naramdaman.

Parang may nakatingin.

Paglingon ko—

May lalaking naka-cap na mabilis na nagtago sa hagdanan.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Dali-dali kong binuksan ang pinto at pumasok.

Agad kong ni-lock nang tatlong beses ang pinto bago ako huminga nang malalim.

Pagkababa ko ng bag…

Tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

Hindi ko sinagot.

Makalipas ang ilang segundo, may dumating na voice message.

Pinindot ko iyon.

At agad kong narinig ang boses ni Jerome.

“Magtatago ka ba habambuhay, Raymond?”

“Maliit lang ang Pilipinas.”

“Makukuha rin namin ang gusto namin.”

Kasunod noon ay mahina ngunit nakakatakot na tawa.

Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Alam nila kung saan ako nakatira.

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Kinabukasan, dumiretso ako sa isang abogado.

Si Attorney Sofia Ramos.

Dating kaklase ng pinsan ko sa UP Law.

Tahimik niyang binasa ang screenshots at pinakinggan ang voice message.

Pagkatapos noon, tinaas niya ang tingin sa akin.

“Mr. Duy… hindi ito simpleng pananakot.”

“Premeditated extortion ito.”

“May ebidensya ka bang nangyari rin ito dati?”

Hindi ako puwedeng magsabi ng tungkol sa reincarnation.

Kaya sinabi ko na lang:

“May instinct ako.”

Matagal niya akong tinitigan bago tumango.

“Kailangan nating mauna bago sila umatake.”

Tatlong araw ang lumipas.

Kumalat sa opisina ang balitang patay ang sanggol ni Carla.

Eksaktong tulad ng dati.

At gaya rin ng nakaraan…

Nagsimula ang drama online.

May mga post sa Facebook.

May umiiyak na video.

May litrato ni Carla sa hospital bed habang may oxygen tube.

Caption:

“Isang walang pusong katrabaho ang tumangging tumulong sa isang buntis.”

Sa loob lamang ng ilang oras, nagsimula nang mag-trending ang pangalan ko.

Pero sa pagkakataong ito…

Handa na ako.

Eksaktong alas siyete ng gabi, nag-upload si Attorney Sofia ng isang video statement kasama ang screenshots ng chat nila Carla at Jerome.

Kasama roon ang voice recording ng pagbabanta sa akin.

At higit sa lahat—

Medical records ni Carla.

Nakapaloob doon ang rekomendasyon ng doktor dalawang linggo bago manganak:

“Emergency C-section strongly advised due to severe umbilical cord complications.”

Tahimik ang internet sa loob ng halos sampung minuto.

Pagkatapos—

Biglang sumabog ang social media.

“Grabe… planado pala talaga!”

“Ginawa nilang scapegoat ang lalaki!”

“Mga demonyo!”

“Dapat ikulong ang mag-asawang ‘yan!”

Mas mabilis pa sa apoy ang pagkalat ng balita.

Maging ang mga malalaking news page sa Manila nagsimula nang magbalita.

At doon unang nag-panic sina Carla.

Bandang alas onse ng gabi, biglang dumating si Jerome sa apartment ko.

Lasing.

Sinisipa ang pinto ko habang sumisigaw.

“Lumabas ka diyan!”

“Sinira mo buhay namin!”

“Papatayin kita!”

Buti na lang at kasama ko si Attorney Sofia noon.

Tahimik lang siyang tumawag ng pulis.

Walong minuto lang, dumating agad ang mga pulis.

At sa mismong harap ng apartment ko, posas ang isinabit kay Jerome habang nagwawala siya.

Habang kinakaladkad siya pababa ng hagdan, galit na galit siyang sumigaw:

“Hindi pa tapos ‘to!”

“May babagsak din sa’yo!”

Pero sa unang pagkakataon…

Hindi na ako natakot.

Dahil alam kong hindi na ako mag-isa.

Makalipas ang dalawang linggo, tuluyang bumagsak ang mundo nina Carla at Jerome.

Lumabas pa ang mas maraming ebidensya.

May mga dati pala silang kaso ng online extortion.

May iba pang taong muntik na nilang perahan gamit ang “awa” at “public sympathy.”

Mas lalo pang nagalit ang publiko nang malaman nilang ginagamit nila ang pagkamatay ng sarili nilang anak para kumita.

Tinanggalan ng lisensya si Jerome bilang insurance agent.

Habang si Carla naman ay iniwan maging ng sarili niyang pamilya.

At isang umaga—

Nakatanggap ako ng tawag mula sa ospital.

Humihingi raw ng tawad si Carla at gustong makipagkita.

Ayoko sana.

Pero pumayag ako.

Tahimik ang private ward nang pumasok ako.

Halos hindi ko na makilala si Carla.

Namayat siya.

Namumugto ang mata.

Wala na iyong kayabangang nakita ko noon.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang umiyak.

“Kuya Duy…”

“Sorry…”

Mahina ang boses niya.

“Hindi ko akalaing hahantong sa ganito…”

Tahimik lang akong nakatingin.

Sa totoo lang, matagal ko siyang kinamuhian.

Sa nakaraang buhay ko, dahil sa kanya—

Namatay akong mag-isa.

Nasira pamilya ko.

Nawalan ako ng lahat.

Pero ngayong nakikita ko siya…

Pagod na pagod na rin siyang tao.

“Bakit mo ginawa?” tanong ko.

Humagulgol siya.

“Baon kami sa utang…”

“Sinabi ni Jerome na kapag may nasisi kami, makakakuha kami ng malaking settlement…”

“Akala ko… madali lang…”

Tumawa siya nang mapait.

“Pero namatay anak ko…”

“Iniwan ako ng lahat…”

“At ngayon… kahit sarili ko, galit ako sa sarili ko.”

Matagal akong natahimik.

Pagkatapos ay dahan-dahan kong inilapag ang isang sobre sa tabi niya.

Nakunot noo siya.

“Ano ‘to?”

“Hospital assistance.”

Namula agad mata niya.

“Bakit mo pa ako tinutulungan…”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi para sa’yo.”

“Kundi para matapos na.”

Ayoko nang dalhin pa ang galit ng nakaraan.

Dahil sa pagkakataong ito…

Binigyan ako ng buhay ng pangalawang pagkakataon.

At ayokong sayangin iyon sa poot.

Anim na buwan ang lumipas.

Unti-unting bumalik sa normal ang buhay ko.

Na-clear ang pangalan ko.

Naglabas pa ng public apology ang dati kong kumpanya at inalok akong bumalik.

Pero tumanggi ako.

Sa halip, nagtayo ako ng sarili kong financial consulting firm kasama si Attorney Sofia.

At doon ko unti-unting napansin—

Palagi siyang nasa tabi ko.

Sa bawat hearing.

Sa bawat problema.

Sa bawat gabing hindi ako makatulog.

Hanggang isang gabi sa rooftop ng isang restaurant sa BGC…

Bigla siyang ngumiti habang nakatingin sa city lights.

“Alam mo, Raymond…”

“Napansin kong lagi ka na lang may dalang trauma kapag may buntis na lumalapit.”

Napatawa ako.

“Kasalanan mo rin. Masyado kang magaling mang-imbestiga.”

Ngumiti siya.

Pagkatapos ay dahan-dahang hinawakan ang kamay ko.

“At least ngayon…”

“Hindi ka na nag-iisa.”

Tahimik akong napatingin sa kanya.

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat—

Pakiramdam ko ligtas na ako.

Totoong ligtas.

Isang taon matapos ang eskandalo, muli akong bumili ng sasakyan.

Pero hindi na Everest.

Isang simpleng secondhand pickup truck lang.

Habang palabas ako ng dealership, natawa si Sofia.

“Akala ko ba trauma ka na sa sasakyan?”

Napailing ako.

“Hindi sa sasakyan.”

“Kundi sa maling taong isinakay ko noon.”

Mas lalo siyang natawa.

Pagpasok namin sa sasakyan, tumunog ang radyo.

At sa unang pagkakataon matapos ang dalawang buhay na puno ng bangungot…

Tahimik na akong ngumiti habang nagmamaneho sa kahabaan ng EDSA.

Dahil alam kong sa wakas—

Hindi na ako ang lalaking mamamatay nang mag-isa habang bitbit ang kasalanan ng iba.