BAHAGI 2: ANG NAWAWALANG ANAK

Biglang natahimik ang buong restaurant.

Parang maging ang musika sa paligid ay tumigil.

Napatayo ako sa kinauupuan ko.

Tulala si Marco.

Samantalang si Angela ay namutlang parang papel.

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

Dahan-dahang lumapit ang babaeng kararating lamang.

Namumula ang kanyang mga mata.

Patuloy ang pagpatak ng kanyang mga luha.

Nakatingin siya kay Angela na para bang natagpuan niya ang pinakamahalagang bagay na matagal niyang hinanap.

“Anak…”

Mahina niyang sambit.

“Napakatagal kitang hinanap.”

Napaatras si Angela.

“Hindi… imposible…”

Ngunit kasabay nito ay muli kong narinig ang kanyang nasa isip.

“Bakit siya nandito ngayon?”

“Hindi pa dapat ito mangyari.”

“Hindi pa lumalabas ang resulta ng DNA test.”

“Kapag kinilala niya ako ngayon…”

“Hindi ako handa.”

Bigla akong natigilan.

DNA test?

Ano ang ibig niyang sabihin?

May kung anong mali.

Inilabas ng babae ang isang lumang kuwintas.

May maliit na simbolo ng araw ang palawit nito.

Nanginginig ang kanyang boses habang nagsasalita.

“Nagkaroon ng malaking pagkakamali sa ospital maraming taon na ang nakalipas.”

“May isang sanggol na nawala.”

“Dalawampung taon ko siyang hinanap.”

“At kalahating taon na ang nakalipas, sa wakas ay may nakita akong bakas.”

Nagbulungan ang mga tao sa paligid.

Samantala, biglang umiyak si Angela.

Sunod-sunod ang pagtulo ng kanyang mga luha.

“Mula pagkabata…”

“Wala akong pamilya.”

“Araw-araw kong pinapangarap na magkaroon ng ina.”

“Pero hindi ko akalaing mangyayari ito.”

Napatingin si Marco sa kanya nang may awa.

Lumapit siya at marahang hinawakan ang kanyang balikat.

Parang natatakot siyang bumagsak si Angela anumang oras.

Ngunit ang nasa isip ni Angela ay ibang-iba.

“Umiyak ka pa.”

“Mas maaawa sila kapag mas nakakaawa ang itsura mo.”

“Kapag naniwala silang lahat…”

“Walang magdududa.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Biglang tumingin sa akin ang babae.

Matagal niya akong tinitigan.

Parang may kung anong pamilyar siyang nakikita sa mukha ko.

Ngunit mabilis din siyang umiwas ng tingin.

Lumapit si Angela at niyakap siya.

At sa paningin ng lahat…

Parang isang emosyonal na tagpo ng mag-inang muling nagkita matapos ang napakaraming taon.

Ngunit ako lamang ang nakakaalam.

Na sa isip ni Angela ay may ibang laman ang lahat.

“Kapag naging anak ako ng mayamang pamilya…”

“Hindi ko na kailangang mag-livestream.”

“Hindi ko na kailangang maghirap.”

“Magkakaroon ako ng pera.”

“Magkakaroon ako ng pamilya.”

“At makukuha ko rin si Marco.”

Doon ko unang napagtanto.

Hindi pamilya ang tunay niyang hinahanap.

Kundi ang lahat ng benepisyong makukuha niya rito.

Kinabukasan.

Buong paaralan ay pinag-uusapan ang nangyari.

Biglang naging sentro ng atensyon si Angela.

Lahat ay naaawa sa kanya.

Lahat ay humahanga sa kanyang kuwento.

At si Marco.

Halos hindi na humiwalay sa tabi niya.

Nag-post pa siya sa social media.

Sinabi niyang si Angela ang pinakamatapang at pinakamabuting taong nakilala niya.

Samantalang ako…

Muli na namang naging kontrabida sa kuwento nila.

Nang hapon ding iyon.

Tinawagan ako ni Mama.

Pinapauwi niya ako agad.

Pagpasok ko sa bahay.

Nakita ko agad ang babaeng nakita ko kahapon.

Nakaupo siya sa sala katabi ni Mama.

Seryoso ang kanilang pag-uusap.

Pagkakita sa akin ni Mama.

Nagbago ang kanyang ekspresyon.

“Umupo ka muna.”

May kakaibang kaba akong naramdaman.

Matagal akong tinitigan ng babae.

Pagkatapos ay nagtanong siya.

“Kailan ang eksaktong kaarawan mo?”

Sinabi ko ang petsa.

At agad siyang natigilan.

Maging si Mama ay namutla rin.

Biglang bumigat ang hangin sa loob ng silid.

Makalipas ang ilang minuto.

May inilabas na folder ang babae.

Sa wakas ay nagsalita siya.

“Sa tingin ko…”

“Kailangan nating magpa-DNA test.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Tahimik si Mama.

Tahimik din ako.

At walang sinuman ang tumutol.

Tatlong araw ang lumipas.

Dumating ang resulta.

Naroon kaming lahat.

Ako.

Si Mama.

Ang babae.

Si Angela.

At maging si Marco.

Halos umiiyak si Angela mula nang dumating.

Si Marco naman ay nasa tabi niya buong oras.

Sa wakas.

Binuksan ng technician ang dokumento.

Tiningnan niya ito.

Pagkatapos ay napakunot ang noo.

Parang hindi siya makapaniwala.

“Sa tingin ko…”

“Kailangan ninyo itong makita.”

Inilapag niya ang dalawang resulta sa mesa.

Unang dokumento.

DNA Result:

Angela — Walang relasyon sa dugo.

Pangalawang dokumento.

DNA Result:

Samantha — 99.99% biological match.

Biglang tumahimik ang buong silid.

Nalaglag ang baso sa kamay ni Angela.

Napaatras si Marco.

Napatayo si Mama.

Samantalang ang babae ay tuluyang napaluha.

Nanginginig niyang tiningnan ako.

“Ikaw…”

“Ikaw ang anak ko.”

“Ikaw ang matagal kong hinahanap.”

Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla.

Nang muli kong marinig ang nasa isip ni Angela.

At sa pagkakataong ito.

Puno iyon ng matinding takot.

“Imposible!”

“Pinalitan ko ang sample!”

“Nagbayad ako sa empleyado ng laboratoryo!”

“Bakit ganito pa rin ang resulta?!”

Parang nagyelo ang dugo ko.

Pinalitan ang sample?

Ibig sabihin…

Simula pa lamang.

Plano na niya ang lahat.

At doon mismo.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang pulis.

May hawak siyang makapal na folder.

Diretso siyang tumingin kay Angela.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“Miss Angela.”

“Kailangan ninyo pong sumama sa amin.”

“Iniimbestigahan namin kayo kaugnay ng pamemeke ng pagkakakilanlan at panunuhol sa isang empleyado ng laboratoryo.”

Biglang namutla si Angela.

At si Marco…

Sa unang pagkakataon mula nang makilala niya si Angela.

Hindi awa ang nasa kanyang mga mata.

Kundi matinding pagkabigla.

Dahil maaaring ang lahat ng pinaniwalaan niya sa loob ng mahabang panahon…

Ay isa lamang napakalaking kasinungalingan.

ITUTULOY SA BAHAGI 3…