BAHAGI 4: ANG BAGONG SIMULA

Lumipas ang ilang buwan.

Nasa huling taon na kami sa paaralan.

Samantala, patuloy ang kaso laban kay Angela.

Sa panahon ng imbestigasyon, natuklasan ng mga eksperto ang isang bagay na hindi inaasahan.

Walang espesyal na kapangyarihan si Angela.

Wala siyang kakayahang magpadinig ng iniisip sa ibang tao.

Sa halip…

May malubha siyang kondisyon sa pag-iisip.

Matagal na pala siyang naniniwalang biktima siya ng mundo.

At sa sobrang paniniwala niya rito, nagagawa niyang kumbinsihin ang mga tao sa paligid niya.

Lalo na ang mga taong nais siyang protektahan.

At si Marco ang pinakamalaking biktima nito.

Hindi dahil may mahika.

Hindi dahil may kapangyarihan.

Kundi dahil pinili niyang maniwala sa gusto niyang paniwalaan.

Mas madaling paniwalaan ang isang taong umiiyak.

Kaysa sa isang taong tahimik na nasasaktan.

Nang maunawaan ko iyon, nawala rin ang galit ko.

Hindi ko man napatawad si Angela sa lahat.

Ngunit hindi ko na rin hinayaang kontrolin niya ang buhay ko.

Samantala, unti-unti kong nakilala ang aking tunay na ina.

Marami kaming nawalang taon.

Maraming alaalang hindi na mababalikan.

Ngunit araw-araw naming sinusubukang bumawi.

Sabay kaming kumakain.

Sabay kaming namamasyal.

At unti-unti kong naramdaman na mayroon pala akong tahanan na matagal nang naghihintay sa akin.

Dumating din ang araw ng pagtatapos.

Punong-puno ng tao ang auditorium.

Masaya ang lahat.

Habang hinihintay kong tawagin ang pangalan ko, may isang taong lumapit.

Si Marco.

Ngunit iba na siya ngayon.

Mas mahinahon.

Mas mature.

At mas malungkot.

Iniabot niya sa akin ang isang folder.

Nang buksan ko iyon, natigilan ako.

Ito ang scholarship application na minsan niyang pinunit.

Kompleto.

Maayos.

At mas maganda pa kaysa dati.

Matagal niya pala iyong inayos.

Isa-isa niyang hinanap ang lahat ng dokumentong kailangan.

Naglaan siya ng maraming buwan para buuin muli iyon.

“Samantha.”

“Hindi ko inaasahang patawarin mo ako.”

“At hindi ko rin hinihiling na bumalik ka.”

“Pero gusto kong ibalik ang pangarap na sinira ko.”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Kaya ngumiti na lamang ako.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

Ngumiti rin siya.

Pagkaraan ng ilang linggo.

Natanggap ako sa isa sa pinakamagandang unibersidad sa ibang bansa.

Nagkaroon ako ng bagong buhay.

Bagong pamilya.

Bagong mga kaibigan.

At bagong mga pangarap.

Bago ako umalis, muling nagkita kami ni Marco.

Sa pagkakataong iyon.

Wala nang galit.

Wala nang sama ng loob.

Tanging pasasalamat na lamang.

“Goodbye, Samantha.”

Ngumiti ako.

At umiling.

“Hindi goodbye.”

“See you someday.”

Tumawa siya.

At tumango.

Habang papalayo ang sasakyan papuntang airport, tumingin ako sa bintana.

Naalala ko ang lahat ng sakit.

Lahat ng luha.

Lahat ng pagtataksil.

Ngunit naalala ko rin ang isang mahalagang bagay.

Minsan, may mga taong mawawala sa buhay natin.

May mga pangarap na masisira.

May mga panahong iisipin nating tapos na ang lahat.

Pero kung magpapatuloy lang tayo.

May mas magandang kabanata palang naghihintay sa dulo.

At sa wakas…

Natagpuan ko rin ang pamilya ko.

Natagpuan ko rin ang sarili ko.

At natutunan kong ang tunay na kaligayahan ay hindi nagmumula sa mga taong nanakit sa atin.

Kundi sa tapang nating magsimula muli.

WAKAS