Habang Akala Ko Problema Lang sa Paaralan ang Haharapin Ko, Isang Mas Malaking Katotohanan ang Unti-Unting Lumabas sa Harap Naming Mag-asawa
BAHAGI 2 – Habang Akala Ko Problema Lang sa Paaralan ang Haharapin Ko, Isang Mas Malaking Katotohanan ang Unti-Unting Lumabas sa Harap Naming Mag-asawa
Hindi ko na hinintay pang matapos ang almusal.
Mabilis kong kinuha ang susi ng motorsiklo habang si Joel naman ang naiwan sa grocery upang asikasuhin ang sandamakmak na kahong halos wala nang mapaglagyan.
Buong biyahe papunta sa paaralan, iba’t ibang posibilidad ang pumapasok sa isip ko.
Baka nakipag-away na naman si Nathan.
Baka may nasirang gamit.
O baka naman tumakas lang sa klase.
Pero pagdating ko sa opisina ng guidance counselor, agad kong naramdaman na mas mabigat ang sitwasyon.
Nandoon ang adviser niya.
Nandoon din ang principal.
At sa isang sulok, nakaupo si Nathan.
Hindi siya umiiyak.
Hindi rin siya mukhang kinakabahan.
Parang wala lang nangyari.
Tahimik siyang naglalaro ng bolpen sa ibabaw ng mesa.
Huminga nang malalim ang principal bago nagsalita.
— Mrs. Santos, may ipinakita sa amin ang isa sa mga estudyante.
Inilapag niya ang isang cellphone sa mesa.
Pinindot ang play.
Video iyon.
Si Nathan mismo ang nagsasalita habang napapaligiran ng ilang kaklase.
— Tingnan ninyo.
Isang pindot lang sa cellphone ng nanay ko, daan-daang kahon agad ang nabili.
Kapag ayaw ibigay ng magulang ang gusto ninyo, turuan lang ninyo ng leksiyon.
Narinig ang tawanan ng ibang bata.
May isa pang boses.
— Totoo ba ‘yan?
Ngumisi si Nathan sa video.
— Siyempre.
Takot lang sila sa akin.
Hindi nila ako kayang parusahan.
Pakiramdam ko, unti-unting bumigat ang dibdib ko.
Hindi dahil sa hiya.
Kundi dahil ngayon ko lang napagtanto na hindi na simpleng pagiging matigas ang ulo ang problema.
May mga batang nagsisimula nang humanga sa maling ginagawa niya.
Pinatay ng principal ang video.
— Mrs. Santos, may dalawang magulang na ang tumawag sa amin ngayong umaga. Natatakot silang gayahin ito ng kanilang mga anak.
Tahimik akong tumango.
Wala akong maipagtatanggol.
Lumapit ako kay Nathan.
— Anak, naiintindihan mo ba ang ginawa mo?
Kibit-balikat lang ang isinagot niya.
— Video lang naman iyon.
Bakit sila galit?
Hindi ko na siya pinagalitan doon.
Humingi ako ng paumanhin sa paaralan.
Nangako akong aayusin namin ang sitwasyon.
Paglabas namin ng opisina, saka lang nagsalita si Nathan.
— Ang OA talaga nila.
Hindi ko siya sinagot.
Diretso kaming umuwi.
Pagdating sa grocery, halos mapuno na ang harapan ng tindahan.
May mga delivery pa ring dumarating.
May ilang kahon na inilagay na namin sa garahe ng kapitbahay matapos kaming pakiusapan ng may-ari ng inuupahang puwesto na huwag harangan ang daan.
Nakita ni Nathan ang ama niya.
Basang-basa ng pawis.
Nagbubuhat ng mabibigat na karton.
Hindi siya pinansin ni Joel.
Tahimik lang itong nagtatrabaho.
Lumapit ako.
— Nathan.
Tulungan mo ang papa mo.
Tumawa siya.
— Hindi ko trabaho iyan.
Umakyat siya sa ikalawang palapag at isinara ang pinto ng kuwarto.
Hindi nagsalita si Joel.
Mas lalo lang niyang binilisan ang pagbubuhat.
Pagsapit ng gabi, halos hindi na siya makalakad sa pagod.
Habang nilalagyan ko siya ng liniment sa balikat, mahina siyang nagsalita.
— Alam mo…
Mas nasasaktan ako na nakikita kong wala siyang kahit kaunting konsensiya.
Hindi ko alam ang isasagot.
Dahil ganoon din ang nararamdaman ko.
Kinabukasan, maaga kaming nagbukas ng tindahan.
May isang matandang suki ang lumapit.
— Ate Mia, bakit parang ang dami ninyong stock?
Ngumiti lang ako.
— May maling order po.
Napailing siya.
— Sayang naman.
Narinig iyon ni Nathan mula sa pintuan.
Bigla siyang sumingit.
— Hindi maling order.
Pinagawa ko iyan.
Kasalanan nila.
Hindi nila ako binilhan ng gusto ko.
Biglang natahimik ang matanda.
Matagal niyang tiningnan ang anak ko.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita.
— Iho… ang magulang mo ang nagtatrabaho para sa kinabukasan mo.
Huwag mong gawin silang kalaban.
Hindi sumagot si Nathan.
Tinalikuran lang niya ang matanda.
Pag-alis ng aming suki, tumunog ang cellphone ko.
Bangko ang tumatawag.
Kailangan naming magbayad ng malaking halaga sa loob ng limang araw.
Kung hindi…
Mapipilitan silang i-freeze ang credit line ng grocery.
Tahimik akong naupo.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…
Naisip kong baka tuluyan nang magsara ang maliit naming tindahan.
At habang iniisip ko kung paano namin ililigtas ang negosyo…
May narinig kaming malakas na sigaw mula sa labas.
— Ate Mia!
Lumabas kami agad.
Dalawang lalaki ang nakatayo sa harap ng grocery.
May hawak silang ilang lata ng energy drink.
Mahigpit ang pagkakahawak nila sa resibo.
At ang unang sinabi ng isa sa kanila ang dahilan kung bakit lalo pang lumala ang problema.
— Kayo ba ang may-ari nito?
May kailangan kaming itanong tungkol sa anak ninyo… dahil may ginawa siyang hindi lang dito sa tindahan ninyo.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)