Habang Tahimik na Nagpaplano si Mang Ernesto ng Mas Malaking Regalo Para sa Pamilya ng Anak, Isang Hindi Inaasahang Tawag ang Muntik Nang Wasakin ang Lahat Bago Pa Man Nila Malaman ang Katotohanan
Bahagi 3 – Habang Tahimik na Nagpaplano si Mang Ernesto ng Mas Malaking Regalo Para sa Pamilya ng Anak, Isang Hindi Inaasahang Tawag ang Muntik Nang Wasakin ang Lahat Bago Pa Man Nila Malaman ang Katotohanan
Paglabas ni Mang Ernesto sa opisina ng broker, mabigat ang kanyang mga hakbang ngunit magaan ang kanyang dibdib.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, pakiramdam niya ay hindi lang siya nagbibigay ng pera.
Nagbibigay siya ng kapanatagan.
Habang naglalakad patungo sa terminal, tumunog ang kanyang telepono.
Si Angela ang tumatawag.
—Pa, nakauwi na ba kayo?
Ngumiti siya.
—Hindi pa, anak. May dinaanan lang akong matandang kaibigan.
—Salamat ulit, Pa. Hindi ko alam kung paano namin kayo mababayaran.
Mahinahon siyang tumawa.
—Hindi kailangang bayaran ng anak ang pagmamahal ng magulang.
Pagkababa ng tawag, muling bumalik sa isip niya ang sinabi ni Nico.
“Hindi ako nag-asawa para magkaroon ng bahay.”
Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa kanyang isipan.
Maraming lalaki ang nagsasabing mahal nila ang asawa nila.
Pero kakaunti ang handang isantabi ang sariling pangalan para sa seguridad ng pamilya.
Lalong tumibay ang kanyang pasya.
Kung kinakailangan niyang ibenta ang maliit na lupang minana pa niya sa Batangas, gagawin niya.
Mas mahalaga ang kinabukasan ng anak at apo kaysa sa lupang matagal nang hindi napapakinabangan.
Samantala, sa apartment nina Angela, tahimik na nakaupo si Nico sa balkonahe.
Napansin ni Angela ang malalim nitong iniisip.
—May problema ba?
Umiling si Nico.
—Iniisip ko lang si Papa.
—Parang gusto niyang ibigay lahat ng ipon niya.
Umupo si Angela sa tabi ng asawa.
—Kilala mo naman si Papa.
—Kapag para sa pamilya, hindi marunong magdamot.
Napabuntong-hininga si Nico.
—Iyon nga ang kinatatakutan ko.
—Ayokong dumating ang araw na siya naman ang mangailangan tapos wala nang matitira sa kanya.
Tahimik na hinawakan ni Angela ang kamay ng asawa.
Lalo niyang napatunayang tama ang pinili niyang makasama habang buhay.
Kinabukasan, muling bumalik si Mang Ernesto sa opisina ni Arturo.
May ilang folder nang nakahanda sa mesa.
—May tatlong bahay akong gustong ipakita sa’yo.
Isa-isang binuksan ni Arturo ang mga larawan.
Ang una ay mura ngunit maliit.
Ang ikalawa ay mas maluwag ngunit malayo sa paaralan ng apo.
Nang ilabas ang ikatlong folder, napahinto si Mang Ernesto.
Isang simpleng townhouse.
May maliit na bakuran.
May espasyo para makapaglaro ang bata.
Tahimik ang paligid.
Malapit sa ospital, paaralan at terminal.
Hindi marangya.
Pero sapat para sa isang pamilyang gustong magsimulang muli.
—Ito ang gusto ko.
Ngumiti si Arturo.
—Maganda ang unit na ito.
—Pero may problema.
Napatingin si Mang Ernesto.
—Ano iyon?
—May isa pang gustong bumili.
—Kung hindi makakapagbigay ng reservation ngayong linggo, maaaring mapunta ito sa iba.
Hindi nagsalita si Mang Ernesto.
Mahigpit niyang hinawakan ang passbook.
Alam niyang kulang pa rin ang hawak niyang pera.
Kailangan na niyang gawin ang pinakamahirap na desisyon sa buong buhay niya.
Ibebenta niya ang lupang iniwan ng kanyang mga magulang.
Habang inaayos niya ang mga dokumento, isang babae ang biglang pumasok sa opisina.
Nasa animnapung taong gulang.
Maayos ang pananamit.
Agad nitong nakilala si Mang Ernesto.
—Kayo po ba ang ama ni Angela?
Nagulat siya.
—Opo… kayo po?
Ngumiti ang babae.
—Ako si Lourdes.
Nanay ni Nico.
Nanlaki ang mata ni Mang Ernesto.
Hindi niya inaasahang magkikita sila roon.
Mas lalong hindi niya inaasahang ang unang sasabihin ng babae ay…
—Pwede po ba tayong mag-usap?
May mahalaga sana akong ipagtapat tungkol sa anak ko.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)