TAONG NASA LABAS NG PINTO

BAHAGI 3: ANG TAONG NASA LABAS NG PINTO

Nakatitig ako sa mensahe habang nanginginig ang kamay ko.

“Huwag mong buksan ang pinto.”

Paulit-ulit itong umuukit sa isip ko.

Sa monitor ng security camera, nakatayo pa rin ang matandang lalaki.

Siya ang mukha ng aking ama.

Parehong mga mata.

Parehong tindig.

Parehong boses nang marahan siyang magsalita.

“Angela… anak… buksan mo ang pinto.”

Napaatras ako.

Tatlong taon na ang nakalipas nang ihatid namin siya sa huling hantungan.

Ako mismo ang umiyak sa kanyang libing.

Ako mismo ang naglagay ng puting rosas sa kanyang larawan.

Kung gayon, sino ang taong nasa labas?

At bakit may nagsasabing huwag ko siyang papasukin?

Biglang tumunog ang telepono ko.

Ang anonymous na numero.

Agad ko itong sinagot.

“Makinig kang mabuti,” sabi ng isang lalaki.

“Kung gusto mong mabuhay, huwag mong pagbubuksan ang matandang nasa labas.”

“Bakit?”

“Dahil hindi siya ang ama mo.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Imposible.”

“May oras ka bang makinig sa buong kuwento?”

Tahimik ako.

Pagkatapos ng ilang segundo, nagsalita muli siya.

“Ako si Attorney Ramon Castillo. Ako ang dating abogado ng iyong ama.”

Biglang bumalik sa alaala ko ang pangalan.

Oo.

May abogado ngang ganoon noong buhay pa si Papa.

“Kung buhay pa siya, nasaan siya?”

“Hindi ko alam.”

“Pero alam kong may malaking sindikato na gustong makuha ang lahat ng iniwan niyang ari-arian.”

“Kasama roon ang asawa mo.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Daniel?”

“Oo.”

“Matagal ka nang ginagamit ni Daniel upang makontrol ang mga patent at negosyo ng pamilya mo.”

Napakagat ako sa labi.

Biglang tumunog ulit ang doorbell.

Mas malakas.

Mas agresibo.

“Angela!”

sigaw ng matandang nasa labas.

“Anak! Ako ito!”

“Buksan mo ang pinto!”

Napalunok ako.

Ngunit hindi ako gumalaw.

Makalipas ang ilang minuto, biglang may ilaw ng sasakyan sa labas ng bahay.

Dalawang itim na sasakyan ang huminto.

At mula rito ay bumaba si Daniel.

Kasama ang tatlong lalaki.

Nakita ko sa monitor kung paano namutla ang matandang nasa labas nang makita sila.

Bigla siyang tumakbo.

“Tumakas siya!” sigaw ng isa sa mga lalaki.

Agad nilang hinabol ang matanda.

Napatayo ako.

Ano ang nangyayari?

At bakit parang ayaw nilang mahuli ko ang katotohanan?

Makalipas ang ilang segundo, muling tumawag si Attorney Castillo.

“Ngayon naniniwala ka na ba?”

“Nasaan ka?” tanong ko.

“Sa ligtas na lugar.”

“May kailangan akong ibigay sa iyo.”

“Katibayan laban kay Daniel.”

“Paano kita mahahanap?”

Nagbigay siya ng lokasyon.

Pagkatapos ay pinatay ang tawag.

Kinabukasan, bago sumikat ang araw, nagmaneho ako patungo sa lugar na sinabi niya.

Isa itong lumang resort na matagal nang sarado.

Tahimik.

Walang tao.

Ngunit sa loob ng isa sa mga cottage ay naghihintay nga si Attorney Castillo.

Mas matanda na siya kaysa sa naaalala ko.

Ngunit malinaw na siya iyon.

Pagkaupo ko pa lamang ay inilapag niya ang isang makapal na folder.

“At narito ang dahilan kung bakit ka nila niloloko.”

Binuksan ko ito.

At muli akong natigilan.

Mga larawan.

Mga bank record.

Mga kontrata.

Mga lihim na kasunduan.

Ipinakita ng lahat ng ito na si Daniel ay sistematikong naglipat ng pera sa iba’t ibang kumpanya sa loob ng maraming taon.

Hindi lamang pera mula sa aking mga patent.

Kundi pati na rin ang perang naiwan ng aking ama.

“Hindi siya nag-iisa,” sabi ng abogado.

“Kasama niya si Vanessa.”

“At marami pang iba.”

“Plano nilang kunin ang lahat bago ka tuluyang alisin sa kumpanya.”

“Alisin?”

Tumango siya.

“Sa loob ng isang buwan, ipapapirma nila sa iyo ang huling dokumento.”

“Kapag napirmahan mo iyon, mawawala ang lahat ng legal mong karapatan.”

Napakuyom ako ng kamao.

Hindi na ako papayag.

Hindi na muli.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman kong hindi ako biktima.

Kundi isang taong handang lumaban.

At doon nagsimula ang plano naming ibagsak si Daniel.