Recording sa Gabing Maulan
Bahagi 2: Ang Recording sa Gabing Maulan
Nakatitig ako sa cellphone na nasa sahig.
Sa maliit na screen, malinaw na malinaw ang pangalan ng file.
“Ang Gabing Maulan.”
Parang huminto ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng aircon sa opisina, ang mahinang bulungan ng mga katrabaho, maging ang tunog ng ulan sa salaming bintana—lahat iyon ay biglang lumayo.
Ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong paghinga.
Mabigat.
Putol-putol.
Masakit.
Si Rafael ang unang yumuko para damputin ang cellphone, pero mas mabilis si Gabriel. Kinuha niya iyon mula sa sahig at iniabot sa pulis.
“Hindi dapat galawin ng kahit sino,” mahinahon niyang sabi.
Namula ang mata ni Rafael.
“Wala kayong karapatan—”
“Mayroon kami,” putol ng pulis. “May reklamo na po laban sa inyo, at may bagong ebidensya na ipinadala mismo sa numerong ito. Mas mabuting sa presinto na ninyo ipaliwanag.”
Tumingin sa akin si Rafael.
Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami, wala akong nakitang yabang sa mukha niya. Wala ring lamig. Wala ring kumpiyansa.
Takot.
Iyon ang nakita ko.
“Camille,” tawag niya sa akin, halos pabulong. “Hindi ganito ang iniisip mo.”
Napatawa ako, pero walang saya sa tunog niyon.
“Talaga? Kung hindi ganito, ano dapat ang isipin ko?”
Hindi siya nakasagot.
Palagi naman siyang ganoon. Kapag may kasinungalingang hindi na niya kayang takpan, tatahimik siya at hihintaying ako ang mag-alinlangan sa sarili ko.
Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako ang babaeng madaling maawa.
Hindi na ako ang Camille na isang yakap lang niya ay matatahimik na.
Ang pulis ay lumapit sa akin.
“Ma’am, kailangan po naming makuha ang pahayag ninyo ulit. At kung kaya ninyo, pakinggan po natin ang recording sa presinto.”
Tumango ako.
Akala ko, wala na akong iluluha.
Pero nang lumakad kami palabas ng opisina at naramdaman kong nakasunod ang tingin ni Rafael sa likod ko, biglang kumirot ang dibdib ko.
Hindi dahil nanghihinayang ako sa kanya.
Kundi dahil naawa ako sa dating sarili ko.
Sa batang babaeng naniwala sa lahat ng pangako niya.
Sa babaeng paulit-ulit na humingi ng tawad kahit siya ang nasasaktan.
Sa babaeng muntik nang mamatay sa takot, pero inisip pa rin kung baka abala lang ang taong mahal niya.
Pagdating namin sa presinto, dinala kami sa isang maliit na silid. Nandoon si Rafael, nakaupo sa kabilang dulo ng mesa. Nasa tabi niya ang isang abogado na tila minadaling tawagin. Ilang minuto pa lang ang lumipas, dumating din si Andrea.
Nakasuot siya ng puting blusa, nakalugay ang buhok, at namumula ang mga mata.
Noon, kapag nakikita ko siyang umiiyak, may bahagi sa akin na nakakaramdam ng awa.
Ngayon, wala.
Dahil nakita ko na kung paano ginagamit ng ilang tao ang luha bilang kutsilyo.
Umupo ako sa tapat nila. Si Gabriel ay nanatili sa labas ng silid, pero bago ako pumasok, sinabi niya:
“Kung kailangan mo ng saksi, nandito lang ako.”
Hindi siya nagtanong kung kaya ko ba.
Hindi niya ako pinilit maging matapang.
Sinabi lang niya na naroon siya.
At sa kakaibang paraan, sapat na iyon para hindi ako tuluyang gumuho.
Pinindot ng pulis ang play button.
Una, puro tunog ng ulan.
Malakas. Sunod-sunod ang hampas sa bubong.
Pagkatapos, narinig ang boses ni Andrea.
“Sigurado ka bang gagana ito?”
Sumunod ang boses ni Rafael.
Hindi ko kailangang makita ang mukha niya para malaman kong siya iyon.
“Gagana. Kilala ko si Camille. Kapag natakot siya, ako ang una niyang tatawagan.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Nagpatuloy ang recording.
“Pero paano kung totoong masaktan siya?” tanong ni Andrea.
“Hindi siya masasaktan,” sagot ni Rafael. “Sinabi ko na kay Nestor, takutin lang. Kalikutin ang kandado, gumawa ng ingay, tapos aalis din. Kailangan lang niyang maramdaman na delikado kapag wala ako.”
Nestor.
Hindi ko kilala ang pangalang iyon.
Pero sa sandaling narinig ko iyon, biglang bumalik sa alaala ko ang paos na pagmumura ng lalaki sa labas ng pinto.
Ang tunog ng bakal sa kandado.
Ang paghinga kong pigil na pigil sa dilim.
“Bakit kailangan mo pang gawin ito?” tanong ni Andrea sa recording.
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos, narinig ang boses ni Rafael, mas mababa, mas malamig.
“Dahil gusto na niyang lumayo. Napapansin ko. Hindi na siya tulad dati. Kapag natakot siya, babalik siya sa akin.”
Pakiramdam ko, may kung anong nabasag sa loob ko.
Hindi lang puso.
Kundi ang huling piraso ng ilusyon.
Hindi pala aksidente ang gabing iyon.
Hindi pala simpleng kapabayaan lang.
Pinlano niya.
Pinlano niyang takutin ako para kumapit ulit ako sa kanya.
Tumingin ako kay Rafael.
Hindi na siya makatingin sa akin.
Si Andrea naman ay umiiyak na.
“Camille, hindi ko alam na ganoon kalala ang mangyayari. Akala ko simpleng drama lang para magkaayos kayo. Hindi ko akalain na matatakot ka nang ganoon.”
Napatitig ako sa kanya.
“Hindi mo akalain?”
Tumawa ako nang mahina.
“May taong kumakalikot sa pinto ko sa gitna ng bagyo. Mag-isa ako. Madilim. At sinasabi mong hindi mo akalain na matatakot ako?”
Napalunok siya.
“Hindi ko sinasadya.”
“Pero ginawa mo.”
Tumahimik siya.
Rafael biglang nagtaas ng ulo.
“Ako ang may kasalanan. Ako ang nagplano. Huwag mo siyang idamay.”
Kahit sa sandaling iyon, kahit nabubunyag na ang lahat, siya pa rin ang una niyang pinoprotektahan.
Noon, masasaktan ako.
Ngayon, malinaw na lang sa akin ang lahat.
Tumayo ako.
“Officer, handa akong magsampa ng kaso.”
Bumaling sa akin si Rafael, nanlaki ang mga mata.
“Camille, hindi mo kailangang gawin ito.”
“Tama ka,” sabi ko. “Hindi ko kailangang gawin ito.”
Lumapit ako nang bahagya, sapat para marinig niya ang bawat salita.
“Pero gusto kong gawin ito. Para sa sarili ko. Para sa gabing kinuha mo sa akin. Para sa takot na ginawa mong laruan.”
Nang lumabas ako ng silid, doon ko lang napansin na nanginginig pa rin pala ang tuhod ko.
Halos madapa ako sa pasilyo.
Isang kamay ang umalalay sa akin.
Si Gabriel.
Hindi niya ako hinawakan nang mahigpit. Inalalayan lang niya ako sapat para hindi ako bumagsak.
“Ayos ka lang?” tanong niya.
Matagal bago ako nakasagot.
“Hindi.”
Tumango siya, na para bang iyon ang pinakatanggap-tanggap na sagot sa mundo.
“Okay lang na hindi ka okay ngayon.”
Sa simpleng pangungusap na iyon, biglang napuno ng luha ang mga mata ko.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong umiyak sa pasilyo ng presinto. Ang alam ko lang, hindi ako iniwan ni Gabriel. Tahimik siyang nakatayo sa tabi ko, hawak ang isang basong tubig na hindi niya ipinilit sa akin, pero laging nandoon kapag handa na akong tanggapin.
Kinagabihan, bumalik ako sa maliit na kuwartong inuupahan ko malapit sa opisina.
Hindi pa rin ako makatulog.
Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, naririnig ko ang boses ni Rafael.
“Kapag natakot siya, babalik siya sa akin.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
Ganoon pala ang tingin niya sa akin.
Hindi kasintahan.
Hindi minamahal.
Isang taong madaling takutin. Isang taong madaling hilahin pabalik.
Kinuha ko ang notebook sa mesa at nagsimulang magsulat.
Hindi liham para kay Rafael.
Hindi paliwanag para sa ibang tao.
Para sa akin.
Isinulat ko ang lahat ng bagay na matagal kong pinalampas.
Ang gabing may sakit ako at siya ay nasa tabi ni Andrea.
Ang mga pagkakataong tinawag niya akong selosa kapag nahuhuli ko siyang nagsisinungaling.
Ang mga araw na siya ang nanakit, pero ako ang humingi ng tawad.
Habang sinusulat ko iyon, unti-unti kong naramdaman ang bigat na bumababa mula sa dibdib ko papunta sa papel.
Bandang alas-dose ng gabi, may kumatok sa pinto.
Nanigas ang buong katawan ko.
Hindi ako gumalaw.
Muling kumatok.
Mahina lang.
Pagkatapos, narinig ko ang boses ng landlady sa labas.
“Ma’am Camille? May iniwan pong pagkain sa baba. Galing daw kay Sir Gabriel. Sabi niya huwag ka raw munang bumaba kung hindi ka komportable. Ipinaiwan lang niya sa akin.”
Dahan-dahan akong lumapit at binuksan ang pinto.
Iniabot sa akin ng landlady ang isang paper bag.
Sa loob ay mainit na sopas, tinapay, at isang maliit na sticky note.
Walong salita lang ang nakasulat.
“Kumain ka kahit kaunti. Bukas na ang ibang laban.”
Tinignan ko ang note nang matagal.
At sa unang pagkakataon matapos ang gabing iyon, hindi takot ang naramdaman ko habang umuulan sa labas.
Kundi isang munting katiyakan.
May mga taong hindi malakas mangako.
Pero marunong dumating.