Hawla na Nasunog
Bahagi 3: Ang Hawla na Nasunog
Kinabukasan, hindi kami bumalik sa kahoy na bahay.
Sa tulong ni Tita Rosa, lumipat kami sa maliit na kuwarto sa itaas ng restaurant, kung saan tanaw ang buong kalsada papasok sa resort. May lumang mesa, dalawang upuan, at bintanang may kurtinang puti.
Doon ko inayos ang lahat.
Hindi ako natulog.
Si Mariel naman ay tahimik na nakaupo sa tabi ko, paminsan-minsang inaabutan ako ng kape o tinapay. Hindi na siya umiiyak. Matapos ang takot noong nakaraang araw, may ibang uri ng liwanag sa mga mata niya.
Galit.
At lakas.
“Sigurado ka bang gagawin natin ito?” tanong niya.
Tiningnan ko ang screen ng laptop.
Nandoon ang folder na pinangalanan kong “Insurance.”
Anim na taon kong hindi binuksan nang buo ang laman nito.
Noong una, inakala kong ginagawa ko lang iyon para protektahan ang sarili ko. Bawat utos ni Andres na may bahid ng pananakot. Bawat email na nagpapalipat ng sisi sa ibang tao. Bawat transaksyong ipinagawa niya sa akin para takpan ang kasalanan ng kanyang mga kasosyo.
Tinago ko lahat.
Hindi dahil mabuti akong tao.
Kundi dahil sa tabi ng isang lalaking walang puso, kailangan mong matutong gumawa ng sarili mong sandata.
“Sigurado ako,” sabi ko.
Tumango si Mariel.
“Ako rin.”
Inilabas niya ang sariling telepono. Nandoon ang mga mensahe ni Mateo. Mga voice recording noong mga gabing lasing siya at nagbabantang sisirain ang career niya kapag umalis siya. Mga litrato ng mga bodyguard na sumusunod sa kanya. Mga kontratang pinapirmahan sa kanya na halos ginawa siyang pag-aari.
Pinagsama namin ang ebidensya.
Hindi namin agad ipinadala sa media. Hindi iyon ang unang hakbang.
Una, ipinadala ko ang ilang piling files sa abogado na dati kong nakatrabaho sa isang corporate case. Hindi siya kaibigan, pero kilala niya ako bilang taong hindi nagsasalita nang walang hawak na patunay.
Pagkalipas ng isang oras, tumawag siya.
“Alina,” seryoso ang boses niya, “alam mo ba kung gaano kabigat ang hawak mo?”
“Oo.”
“Kung lalabas ito, hindi lang personal na iskandalo ang mangyayari. Puwedeng maimbestigahan ang kompanya nila. Puwedeng madamay ang pamilya Villamor.”
“Iyon ang gusto kong maintindihan niya.”
Tumahimik ang abogado.
“Nasaan ka ngayon?”
“Sa ligtas na lugar.”
“Huwag kang aalis nang mag-isa. Ipapasa ko ito sa tamang opisina kung papayag ka. Pero kailangan mong maging handa. Lalaban sila.”
Napatingin ako sa dagat sa labas ng bintana.
Sa malayo, umaalon ang tubig sa ilalim ng makulimlim na langit. Hindi kalmado ang dagat. Pero hindi rin ito sumusuko sa bagyo.
“Matagal na akong lumalaban,” sabi ko. “Ngayon lang ako lalaban nang lantaran.”
Pagkababa ng tawag, dumating ang mensahe ni Andres.
【Nasa isla na ako.】
Walang kaba sa dibdib ko.
Wala na iyong lamig na gumagapang sa likod ko.
Binasa ko lang ang mensahe nang tahimik.
Sumunod ang isa pa.
【Makipagkita ka sa akin. Sampung minuto lang. Pagkatapos noon, kung gusto mo pa ring umalis, hindi na kita pipigilan.】
Halos matawa ako.
Ang mga lalaking tulad ni Andres ay laging naniniwalang sapat ang sampung minuto para ibalik ang mundo sa dati nitong ayos.
Sapat ang isang tingin.
Isang hawak sa pulso.
Isang pangakong huli na.
Nag-type ako.
【Sa harap ng resort restaurant. Maraming tao. Alas tres.】
Agad siyang sumagot.
【Sige.】
Tiningnan ako ni Mariel na parang hindi makapaniwala.
“Makikipagkita ka talaga?”
“Oo.”
“Alina…”
“Hindi ako mag-iisa.”
Eksaktong alas tres, bumaba ako sa restaurant.
Nakaupo si Tita Rosa sa counter. Sa mesa malapit sa pinto, may dalawang lalaking nakapambahay pero halatang tauhan ng lokal na awtoridad. Sa kabilang sulok, nakaupo ang abogado ko kasama ang isang babaeng may hawak na folder.
At sa labas, huminto ang isang itim na sasakyan.
Lumabas si Andres.
Hindi siya katulad ng lalaking iniwan ko sa marangyang silid ng hotel.
Magulo ang buhok niya. May anino sa ilalim ng mata. Ang puting polo niya ay bahagyang lukot, at ang panga niya ay mahigpit na nakakuyom.
Pero kahit ganoon, dala pa rin niya ang bigat ng isang lalaking sanay na sinusunod ng mundo.
Pagpasok niya, tumahimik ang ilang tao.
Hindi dahil kilala nila siya.
Kundi dahil may mga taong pagpasok pa lang sa isang lugar, dala na ang unos.
Napatigil ang tingin niya sa akin.
“Alina.”
Mahina ang boses niya.
Parang sa isang iglap, nawala ang lahat ng galit niya at naiwan ang pagod.
Pero hindi na ako ang babaeng matitinag sa maliit na bitak sa maskara niya.
“Sir Andres.”
Kumunot ang noo niya sa tawag ko.
“Huwag mo akong tawaging ganyan.”
“Bakit? Iyon naman talaga ang relasyon natin, hindi ba? Amo at empleyado. Tagapagbigay at tumatanggap. Hawla at ibon.”
Namula ang mata niya.
“Hindi ganoon sa akin.”
“Pero ganoon ang trato mo.”
Parang may tumama sa kanya.
Umupo siya sa tapat ko. Hindi niya inalis ang tingin sa mukha ko.
“Kinansela ko ang kasal.”
“Hindi iyon ang hinihingi ko.”
“Ibibigay ko ang lahat ng gusto mo.”
“Hindi ako bumalik para tumanggap.”
“Kung galit ka, saktan mo ako. Sigawan mo ako. Pero huwag kang mawala.”
Napatingin ako sa kamay niya sa mesa. Mahigpit itong nakakuyom, halos mamuti ang mga daliri.
Noon, ang kamay na iyon ang pumipirma sa mga kontrata, nagbibigay ng utos, humahawak sa baba ko para pilitin akong tumingin sa kanya.
Ngayon, nanginginig ito.
May bahagi sa akin na minsan ay maaaring lumambot.
Pero ang bahaging iyon ay matagal nang namatay sa gabing tinawag niya akong isang ibong madaling palitan.
Inilapag ko ang isang folder sa mesa.
Dahan-dahan niyang tiningnan iyon.
“Ano ito?”
“Ang dahilan kung bakit hindi mo na ako puwedeng piliting bumalik.”
Binuksan niya ang folder.
Habang binabasa niya ang unang pahina, unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
“Alina.”
Sa unang pagkakataon, narinig ko sa boses niya ang tunay na takot.
“Hindi mo ito naiintindihan.”
“Naiintindihan ko. Ako ang nag-ayos ng karamihan sa mga dokumentong iyan para sa iyo.”
“Kung ilalabas mo ito, madadamay ka.”
“Handa ako.”
“Madadamay ang kompanya.”
“Iyon ang dapat mangyari.”
“Madadamay ako.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Ikaw ang gumawa nito.”
Tahimik siyang napasandal sa upuan.
Sa loob ng ilang segundo, wala siyang sinabi.
Pagkatapos, mahina siyang tumawa. Hindi iyon nakakatakot tulad kahapon. Hindi rin malamig tulad dati.
Basag iyon.
“Anim na taon kitang katabi,” sabi niya. “Hindi ko man lang alam na kaya mo akong pabagsakin.”
“Hindi mo kasi ako tiningnan bilang tao.”
Napaangat ang tingin niya.
Tumama ang mga salita ko sa kanya, mas malalim kaysa sa anumang sigaw.
“Para sa iyo, ako ang taong laging naghahanda ng kape mo. Ang taong sumasalo ng galit mo. Ang taong puwede mong tawagin kahit anong oras. Ang taong hindi aalis kahit gaano mo maliitin. Hindi mo naisip na may sarili akong isip, sariling plano, sariling hangganan.”
“Alina…”
“Hindi ako bumalik para makipag-ayos. Bumalik ako para sabihin ito nang harapan.”
Kinuha ko ang telepono at inilagay sa mesa.
“Naka-record ang usapang ito. Nasa abogado ko ang kopya ng lahat. Kapag may nangyari sa akin, kay Mariel, kay Tita Rosa, o kahit kanino rito, lalabas lahat sa media at sa awtoridad.”
Nilingon ni Andres ang mga taong nasa paligid.
Noon niya napansin na hindi siya ang may kontrol sa lugar na iyon.
Sa kauna-unahang pagkakataon, siya ang nakaupo sa loob ng hawla.
At ako ang may hawak ng susi.
Mahaba ang katahimikan.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinaba ang folder.
“Ano ang gusto mo?”
“Kalayaan.”
“Iyon lang?”
“Hindi. Gusto ko ring pumirma ka sa legal agreement na hindi mo ako lalapitan, susundan, tatawagan, o gagamitin ang sinuman para hanapin ako. Ganoon din si Mateo kay Mariel.”
Nanigas ang panga niya.
“Hindi ko kontrolado si Mateo.”
“Kontrolado mo ang sarili mong impluwensya. Gamitin mo iyon sa tamang paraan kahit ngayon lang.”
Pinikit niya ang mga mata.
Nang muli niya itong buksan, pagod na pagod siya.
“Kung pumirma ako…”
“Hindi ibig sabihin pinatawad na kita.”
“Alam ko.”
“Hindi rin ibig sabihin may babalikan tayo.”
Mas matagal siyang natahimik.
Pagkatapos, marahan siyang tumango.
“Alam ko.”
Dumating ang abogado dala ang mga dokumento.
Pumirma si Andres.
Bawat pirma niya ay parang isang piraso ng bakal na natatanggal sa paligid ng dibdib ko.
Makalipas ang kalahating oras, natapos ang lahat.
Tumayo siya.
Akala ko aalis na siya nang walang sasabihin.
Pero huminto siya sa tabi ko.
“Minahal ba kita?” mahina niyang tanong, halos sa sarili lang.
Hindi ako sumagot.
Dahil hindi na mahalaga kung ano ang tawag niya sa naramdaman niya.
Ang pag-ibig na walang respeto ay isa lang magandang pangalan para sa pagmamay-ari.
Lumakad siya palabas.
Sa labas, umuulan pa rin.
Bago siya tuluyang sumakay sa kotse, lumingon siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang isang amo.
Hindi ko rin nakita ang isang hari.
Nakita ko lang ang isang lalaking huli nang natutong mawalan.
At sa likod ko, hinawakan ni Mariel ang kamay ko.
“Tapos na ba?” bulong niya.
Tiningnan ko ang papel na may pirma.
Hindi pa tapos ang lahat.
Pero sa wakas, nagsimula na ang wakas ng dati naming buhay.