Dugong Hindi Na Maitatago
Bahagi 2: Ang Dugong Hindi Na Maitatago
“Tumawag kayo ng emergency!”
“Dumudugo si Doktora!”
Ang sigaw ng head nurse ang unang bumasag sa katahimikan ng buong opisina.
Sa sandaling iyon, parang tumigil ang oras.
Yakap ko ang tiyan ko habang ramdam kong unti-unting nauubos ang lakas sa mga tuhod ko. Malamig ang pawis na dumadaloy mula sa noo ko pababa sa leeg. Ang sakit sa ibabang bahagi ng tiyan ko ay paulit-ulit na humahapdi, parang may kamay na mahigpit na pumipiga sa loob ko.
Pero ang mas masakit kaysa roon ay ang tingin ni Rafael sa akin.
Hindi pag-aalala.
Hindi takot.
Hindi pagsisisi.
Kundi pagdududa.
Para bang ako pa rin ang may kasalanan.
Para bang ang dugong nasa sahig ay isang eksenang sinadya kong gawin para mapahiya siya.
“Rafael…” mahina kong tawag.
Lumapit ang head nurse at inalalayan ako, nanginginig ang mga kamay niya.
“Doktora, huwag po kayong gumalaw. Ambulance na po ang tinawag namin.”
Si Andrea naman ay nakatayo sa likod ni Rafael, namumutla ang mukha pero hindi maitago ang kaba sa mga mata. Hindi na siya kasing kalmado gaya kanina. Siguro ngayon lang niya naisip na ang simpleng pagtulak na ginamit niya para takutin ako ay maaaring humantong sa bagay na hindi na niya kayang kontrolin.
Pero kahit ganoon, mabilis pa rin siyang umarte.
“Hindi ko po sinasadya…” nanginginig niyang sabi. “Nadulas lang talaga ako. Si Ate Maya po ang biglang nagtaas ng kamay, natakot ako kaya umatras ako…”
Tumingin sa akin si Rafael.
“Maya, sabihin mong hindi mo siya sinaktan.”
Napatawa ako nang mahina.
Kahit sa ganitong oras, iyon pa rin ang una niyang inalala.
Hindi kung kumusta ako.
Hindi kung ligtas ba ang anak namin.
Kundi kung nasaktan ko ba ang babaeng nasa likod niya.
“Rafael,” sabi ng head nurse, hindi na napigilan ang galit, “doktor din po kayo. Hindi ba ninyo nakikita? Dumudugo siya!”
Doon lang tila natauhan si Rafael.
Bumaba ang tingin niya sa sahig.
Nang makita niya ang dugo, bahagyang nagbago ang mukha niya.
“Maya…”
Tinangka niyang lumapit, pero umatras ako kahit hirap na hirap.
“Huwag.”
Isang salita lang, pero sapat para tumigil siya.
Dumating ang mga nurse at stretcher. Maingat nila akong inilipat habang ang buong departamento ay nakamasid. May mga matang namumula. May mga matang galit. May mga matang puno ng takot.
Habang itinutulak ako palabas ng opisina, narinig kong bumulong ang isang doktor.
“May CCTV sa hallway at sa loob ng opisina, di ba?”
Biglang nanigas si Andrea.
Saglit kong nakita ang kulay ng mukha niya na nawala.
Oo.
May CCTV.
Noong una, ipinalagay iyon ni Rafael para bantayan ang mga staff, para maiwasan daw ang paglabag sa protocol.
Hindi niya naisip na isang araw, iyon mismo ang magiging saksi laban sa babaeng pinoprotektahan niya.
Sa emergency room, inilagay ako sa kama. Nagmamadaling kumilos ang mga doktor. May kumuha ng dugo, may naglagay ng IV line, may tumawag sa OB specialist.
Naririnig ko ang bawat tunog.
Ang mabilis na yabag.
Ang bukas-sara ng pinto.
Ang utos ng doktor.
Ang tibok ng monitor.
Pero ang pinakamatindi kong naririnig ay ang sariling tibok ng puso ko.
Mabilis.
Magulo.
Takot na takot.
“Doktora Maya,” sabi ng OB specialist habang sinusuri ako, “kailangan po nating maging maingat. May threatened miscarriage signs po kayo. Kailangan kayong i-confine at obserbahan.”
“Ang bata…” mahina kong tanong.
Tumahimik siya sandali.
Ang katahimikang iyon ay halos pumatay sa akin.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang sinabi, “May heartbeat pa po. Pero kailangan po ninyong magpahinga. Mahigpit. Walang stress. Walang pisikal na pagod.”
Napapikit ako.
May heartbeat pa.
Buhay pa ang anak ko.
Sa unang pagkakataon simula nang matanggap ko ang abiso, tuluyang bumuhos ang luha ko.
Hindi dahil kay Rafael.
Hindi dahil sa posisyon.
Hindi dahil sa ospital.
Kundi dahil muntik ko nang mawala ang munting buhay na hindi ko pa man nakikita, pero mahal ko na.
Pagkalipas ng ilang oras, inilipat ako sa private room.
Nasa tabi ko ang head nurse. Siya ang nag-asikaso ng gamit ko. Siya rin ang tumawag sa pamilya ko at sa bagong ospital.
“Doktora,” mahina niyang sabi, “huwag po kayong mag-alala. Naka-save ang CCTV footage. May kopya rin ang security.”
Tumingin ako sa kanya.
“Baka burahin nila.”
“Hindi po.” Umiling siya. “May isang junior doctor na kumuha agad ng backup bago pa makarating ang admin.”
Tahimik akong napangiti.
Sa ospital na iyon, akala ni Rafael kontrolado niya ang lahat.
Pero nakalimutan niya.
Ang respeto ay hindi nakukuha sa titulo.
Nakukuha iyon sa kung ilang tao ang handang tumayo para sa iyo kapag wala ka nang kayang ipagtanggol ang sarili mo.
Kinagabihan, dumating si Rafael.
Nasa pintuan pa lang siya, naamoy ko na ang malamig na pabango niya. Dati, iyon ang amoy ng tahanan para sa akin. Ngayon, para na lang itong amoy ng isang silid na matagal nang walang buhay.
“Maya,” sabi niya.
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya sa kama, mabigat ang mukha.
“Nakausap ko na si Andrea. Sinabi niyang aksidente lang iyon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pumunta ka rito para sabihin sa akin iyan?”
Napayuko siya sandali.
“Hindi. Gusto kong malaman kung kumusta ka.”
“Ngayon mo lang naalala?”
Nanahimik siya.
Hinawakan niya sana ang kamay ko, pero inalis ko iyon bago pa niya mahawakan.
“Rafael, gusto kong maging malinaw tayo.”
Tumigas ang mukha niya.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Maghahain ako ng reklamo.”
Kumunot ang noo niya.
“Laban kay Andrea?”
“Laban sa kanya. At laban sa ospital.”
“Maya, huwag mong palakihin ito. Buntis ka. Kailangan mong magpahinga. Kung may reklamo kang ihahain, lalo ka lang mai-stress.”
Napangiti ako nang malamig.
“Kapag ako ang nawalan ng posisyon, sinasabi mong para ito sa hospital resources.”
“Kapag ako ang tinulak at muntik mawalan ng anak, sinasabi mong huwag palakihin.”
“Rafael, kailan naging maliit ang buhay ko sa paningin mo?”
Natigilan siya.
“Maya, hindi ganoon—”
“Ganoon mismo.”
Bumukas ang pinto bago pa siya makapagsalita.
Pumasok ang isang babaeng naka-formal suit. Kasunod niya ang dalawang tauhan. Ipinakilala niya ang sarili bilang kinatawan ng bagong ospital.
“Doktora Maya,” magalang niyang sabi, “ipinadala kami ng aming board. Handa po kaming ilipat kayo sa aming affiliated maternal care center kung nais ninyo. Mas tahimik po doon at mas ligtas para sa inyo.”
Nanlaki ang mga mata ni Rafael.
“Anong ibig sabihin nito?”
Hindi siya pinansin ng babae. Tumingin lamang siya sa akin.
“Bukod po roon, may legal team kami na maaaring tumulong kung nais ninyong ituloy ang reklamo.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong hindi na ganoon kataas ang tindig ni Rafael.
Dati, sa loob ng ospital, siya ang batas.
Ngayon, may taong pumasok sa silid na iyon na hindi natatakot sa apelyido niya, titulo niya, o kapangyarihan niya.
Dahan-dahan akong tumango.
“Sige.”
Namuti ang mukha ni Rafael.
“Maya, asawa mo ako.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Hindi.”
“Mula nang piliin mong protektahan siya habang dumudugo ako sa harap mo…”
“Tumigil ka nang maging asawa ko.”
Biglang bumukas muli ang pinto.
Pumasok ang isang security officer, hawak ang tablet.
“Doktora Maya,” sabi niya, “may kopya na po kami ng footage. Kitang-kita po sa video na si Andrea Cruz ang unang humawak sa inyo, at siya ang sadyang bumangga.”
Nanlamig ang mukha ni Rafael.
Sa screen, malinaw na malinaw ang lahat.
Ang kamay ni Andrea sa pulso ko.
Ang tingin niya sa tiyan ko.
Ang sinadyang pagbangga.
Ang pag-atras niya habang ngumiti.
At ang pagpasok ni Rafael.
Ang pagtulak niya sa akin.
Ang dugo sa sahig.
Hindi na iyon maaaring ipaliwanag bilang aksidente.
Hindi na iyon maaaring takpan ng luha.
Hindi na iyon kayang burahin ng isang pirma ng direktor.
Tiningnan ko si Rafael.
“Ngayon,” mahina kong sabi, “sino sa atin ang sumira sa kinabukasan ng iba?”
Hindi siya nakasagot.
Sa labas ng silid, nagsimulang dumami ang yabag.
Narinig ko ang boses ng mga tao mula sa hospital administration.
Narinig ko ang pangalan ni Andrea.
Narinig ko ang salitang investigation.
At habang nakahiga ako sa kama, isang kamay sa tiyan ko, naisip ko:
Hindi pa tapos ang lahat.
Ngayon pa lang magsisimula ang tunay na pagbabayad nila.