Bumalik ang Lahat ng Katotohanan, Isa-Isang Nawala ang Mga Kasinungalingan, at Dumating ang Araw na Ang Gumawa ng Masama ang Siya Ring Nawalan ng Lahat
Bahagi 4 — Nang Bumalik ang Lahat ng Katotohanan, Isa-Isang Nawala ang Mga Kasinungalingan, at Dumating ang Araw na Ang Gumawa ng Masama ang Siya Ring Nawalan ng Lahat
Hindi na sumagot si Tita Lorena.
Mahigpit niyang hawak ang cellphone habang nanginginig ang mga kamay niya.
Hindi na siya makatingin kay Papa.
Lalo na sa akin.
Si Papa ang unang nagsalita.
“Lorena.”
“Ngayon pa lang, gusto ko nang marinig ang buong katotohanan.”
“Wala nang pagtatago.”
“Wala nang pagdadahilan.”
Tahimik ang buong sala.
Maging si Marielle ay hindi na umiiyak.
Nakatungo lamang siya, tila ngayon lang niya naunawaan ang bigat ng mga nangyari.
Maya-maya ay napabuntong-hininga si Tita Lorena.
“Oo…”
“Ako ang tumanggap ng sulat.”
“Ako ang nagbukas.”
“Ako rin ang nagtago.”
Napapikit si Papa.
Ngunit hindi pa roon nagtapos.
“At…”
“Ako ang nagtapon ng sobre.”
Parang nawalan ng hangin ang buong silid.
Si Tito Ben ay napailing.
Si Tita Alma ay napapikit sa sobrang pagkadismaya.
Habang si Papa ay nanatiling nakatayo, ngunit kitang-kita ang panginginig ng kanyang balikat.
“Bakit?”
Iyon lamang ang naitanong niya.
Bakit.
Mahabang katahimikan ang sumunod.
Pagkatapos ay tuluyang bumagsak ang depensa ni Tita Lorena.
“Natatakot ako.”
“Natatakot akong kapag naging abogado si Isla…”
“…wala nang makakapansin kay Marielle.”
“Natatakot akong balang araw, siya ang unang aalagaan mo.”
“Natatakot akong maalala mo na hindi ko kailanman mapapalitan ang una mong asawa.”
Unti-unting tumulo ang luha niya.
Ngunit sa pagkakataong ito, wala nang naniwala.
Hindi dahil bawal umiyak.
Kundi dahil napakarami na niyang pagkakataong magsabi ng totoo.
Pinili niyang magsinungaling sa bawat isa.
Tahimik akong tumayo.
“Tita.”
“Tiningnan n’yo ba kahit minsan ang report card ko?”
“Hindi.”
“Alam n’yo ba kung gaano karaming gabi akong hindi natulog para makuha ang scholarship na iyon?”
“Hindi.”
“Alam n’yo ba kung bakit gusto kong maging abogado?”
Hindi siya sumagot.
“Dahil gusto kong ipaglaban ang mga taong walang nagtatanggol.”
Napayuko siya.
“Pero sa sarili kong bahay…”
“…ako pala ang unang kailangang ipaglaban.”
Tumulo ang luha sa mata ni Papa.
Sa unang pagkakataon matapos mamatay si Mama, lumapit siya sa akin.
Mahina niyang hinawakan ang balikat ko.
“Anak…”
“Patawad.”
Hindi ko agad siya sinagot.
Ang salitang iyon ang limang taon kong hinintay.
Ngunit hindi kayang burahin ng isang paghingi ng tawad ang limang taong pananahimik.
Napansin iyon ni Papa.
“Alam kong kulang.”
“Pero sisimulan kong itama ang lahat.”
Tumango si Tito Ben.
“Unahin nating ayusin ang legal na usapin.”
“Bukas pupunta tayo sa university.”
“Pagkatapos, sa courier.”
“At kung kinakailangan, magsasampa tayo ng reklamo.”
Biglang umiyak si Marielle.
Lumapit siya sa akin.
“Ate Isla…”
“Patawarin mo ako.”
“Naiinggit lang talaga ako.”
“Hindi ko akalaing hahantong sa ganito.”
Mahina akong ngumiti.
“Hindi mo kasalanang maging insecure.”
“Pero naging kasalanan mo nang pinili mong manahimik habang sinisira ang buhay ng iba.”
Tumango siya habang umiiyak.
“Ayos lang kung hindi mo pa ako mapatawad.”
“Pero gusto kong itama ang mali.”
Kinabukasan, sabay-sabay kaming nagtungo sa unibersidad.
Tinanggap ako ng admissions office.
Nang makita nila ang buong pangyayari at ang mga dokumentong dala namin, agad nilang kinumpirmang ligtas na ang scholarship ko.
Hindi lamang iyon.
Dahil sa mataas kong marka, inalok nila ako ng karagdagang educational grant at dormitory assistance.
Pakiramdam ko ay unti-unting bumabalik ang lahat ng muntik nang mawala.
Paglabas namin ng campus, huminto si Papa.
Tahimik niyang tiningnan ang gusali.
Pagkatapos ay lumingon sa akin.
“Ipinagmamalaki kita.”
Ngayon ko lamang narinig ang mga salitang iyon mula sa kanya matapos ang napakaraming taon.
At kahit masakit pa rin ang mga alaala…
Alam kong nagsisimula nang maghilom ang sugat.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Kinahapunan ding iyon, tumawag ang kumpanya ni Tita Lorena.
May natuklasan silang hindi lamang kaugnay ng ginawa niya sa akin.
May mga dokumento rin pala siyang isinumite noon na may maling impormasyon upang makakuha ng educational allowance at family benefits na hindi naman siya kwalipikadong tanggapin.
Hindi na ito usapin ng pamilya.
Usapin na ito ng pananagutan.
At iyon ang sandaling tuluyan nang nagbago ang buhay niya.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)