Ang Huling Bitag
Bahagi 4: Ang Huling Bitag
Akala ni Don Rafael ay hawak na niya ang lahat.
Pinatibay niya ang seguridad ng mansiyon. Pinalitan ang lahat ng tauhan sa labas. Ipinakandado ang mga gate. Inalis ang mga taong may koneksyon kay Bianca. Kahit ang mga lumang CCTV ay pinalitan ng bago.
Ngunit hindi niya alam na ang pinakamalaking panganib ay hindi na nasa labas.
Nasa loob pa rin.
Isang matandang tauhan na matagal nang nagtatrabaho sa garahe ang lihim palang tumatanggap ng pera mula kay Bianca. Tahimik ito, hindi mapansin, at dahil matagal na sa bahay, walang naghinala.
Tatlong araw matapos mailigtas si Miguel, nagsimulang bumalik ang kulay sa mukha ng bata. Nakakakain na siya nang kaunti. Nakakangiti na rin siya kapag dinadalhan siya ni Aling Rosa ng mainit na sopas.
Ngunit hindi na siya tulad ng dati.
Kapag may naririnig siyang malakas na tunog, napapahawak siya sa kamay ni Aling Rosa. Kapag dumidilim ang silid, hinahanap niya agad ang ilaw.
Napansin iyon ni Don Rafael.
At bawat takot sa mata ng anak ay parang tahimik na parusa sa kanya.
Isang umaga, lumapit si Miguel sa kanya habang nakaupo siya sa study room.
— Daddy…
— Hmm?
— Galit ka ba sa akin?
Napalingon agad si Don Rafael.
— Bakit mo naisip iyan?
— Kasi kung wala ako… baka masaya ka sana kay Tita Bianca.
Tumayo si Don Rafael at lumuhod sa harap ng anak.
— Miguel, makinig ka sa akin. Walang tao sa mundo ang mas mahalaga sa akin kaysa sa’yo. Kung may pumili sa akin pero ayaw sa anak ko, hindi niya ako tunay na mahal.
Tahimik si Miguel.
Pagkatapos, yumakap siya sa ama.
Sa pintuan, nakita iyon ni Aling Rosa. Napangiti siya, ngunit may luha sa gilid ng kanyang mata.
Akala niya, iyon na ang simula ng paggaling.
Ngunit kinagabihan, biglang nawala si Miguel.
Mabilis na kumalat ang takot sa bahay.
Hindi siya nasa kwarto.
Hindi siya nasa kusina.
Hindi siya nasa hardin.
At sa pagkakataong ito, may naiwan na sobre sa kama niya.
Binuksan iyon ni Don Rafael.
Isang maikling sulat ang laman.
“Kung gusto mong makita muli ang anak mo, pumunta ka mag-isa sa lumang bahay sa gilid ng bayan. Huwag magsama ng tao.”
Nanginginig sa galit ang kamay ni Don Rafael.
Ngunit bago siya makapagdesisyon, nagsalita si Aling Rosa.
— Sir, hindi kayo pupunta nang walang plano.
Tumingin siya rito.
— Anak ko ang hawak nila.
— Kaya mas lalo kayong hindi dapat magmadali.
Hindi sanay si Don Rafael na may sumasalungat sa kanya. Ngunit sa pagkakataong iyon, pinakinggan niya si Aling Rosa.
— May naalala po ako — sabi nito. — Noong bata pa si Miguel, binigyan ko siya ng maliit na rosaryong may taguan. Nilalagay niya iyon palagi sa bulsa niya. May maliit na tracker doon na ikinabit ng dating guwardiya ninyo, para raw kung sakaling mawala siya.
Nagbago ang mukha ni Don Rafael.
— Gumagana pa ba?
— Sana po.
Mabilis nilang tinawag ang teknikal na tauhan. Ilang minuto ang lumipas, may lumabas na lokasyon.
Hindi sa lumang bahay sa sulat.
Kundi sa isang bodega malapit sa pantalan.
Bitag pala ang sulat.
Kung pumunta si Don Rafael sa maling lugar, mailalayo siya sa tunay na kinaroroonan ng anak.
Ngunit ngayon, sila ang may lamang.
Pinatawag ni Don Rafael ang mga taong mapagkakatiwalaan niya. Sa pagkakataong ito, hindi na siya kumilos bilang malamig na pinuno ng isang malaking samahan. Kumilos siya bilang ama.
Tahimik silang nagtungo sa bodega.
Sa loob, nakaupo si Miguel sa isang lumang upuan. Takot siya, ngunit hindi na umiiyak. Hawak niya sa bulsa ang maliit na rosaryo ni Aling Rosa.
Sa harap niya, nakatayo si Bianca.
— Akala mo tapos na tayo, Miguel? — bulong niya. — Hangga’t buhay ka, hindi ako magkakaroon ng lugar sa mundong gusto ko.
Ngunit bago pa siya makalapit, bumukas ang malaking pintuan ng bodega.
Pumasok si Don Rafael.
Kasama niya ang mga tauhang tapat.
At sa likod nila…
Si Aling Rosa.
Nakita siya ni Miguel.
— Aling Rosa!
Nawala ang tapang sa mukha ni Bianca.
— Paano ninyo nalaman?
Inangat ni Aling Rosa ang kamay.
Hawak niya ang kaparehong rosaryo.
— Dahil ang batang minamaliit mo, may mga taong nagmamahal sa kanya nang totoo.
Walang nagawang laban si Bianca.
Nahuli siya kasama ang mga kasabwat niya. Sa pagkakataong ito, hindi na lang salita ang ebidensiya. Nakuha sa bodega ang mga sulat, pera, at mga utos na nagpapatunay ng lahat ng plano niya.
Nang makalaya si Miguel mula sa pagkakatali, tumakbo siya papunta kay Don Rafael.
Mahigpit siyang niyakap ng ama.
Pagkatapos, lumipat siya sa yakap ni Aling Rosa.
— Alam kong hahanapin ninyo ako — bulong ng bata.
Napahagulgol si Aling Rosa.
— Kahit saan ka dalhin, anak, hahanapin kita.
Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman ni Don Rafael na hindi sapat ang kapangyarihan, pera, o takot para protektahan ang mahal niya.
Ang tunay na nagligtas sa anak niya…
Ay pagmamahal ng isang babaeng walang hinihinging kapalit.
(Itutuloy sa BAHAGI 5…)