akala ni mateo ay isang tawag lang ang kailangan para bumalik si isabella, ngunit sa harap ng buong angkan, may dokumentong bumagsak sa mesa
bahagi 2: akala ni mateo ay isang tawag lang ang kailangan para bumalik si isabella, ngunit sa harap ng buong angkan, may dokumentong bumagsak sa mesa
Hindi sinagot ni Isabella ang tawag.
Pinatay niya ang cellphone sa mismong harap ni Don Ernesto.
Sa kabilang dulo ng kalsada, ang itim na sasakyan ni Mateo ay mabilis na bumabalik. Kumislap ang salamin nito sa ilalim ng matinding araw, parang isang itim na aninong nagmamadaling habulin ang bagay na saka lang naalala nang muntik nang mawala.
Ngunit hindi na gumalaw si Isabella.
Isang kamay niya ang nakapatong sa tiyan. Ang isa naman ay mahigpit na nakahawak sa poste ng ilaw.
Maputla ang mukha niya.
Basang-basa ng pawis ang noo.
Napansin iyon ni Don Ernesto.
“Dalhin siya sa sasakyan,” malamig niyang utos sa mga bodyguard.
“Lolo…” mahinang tawag ni Isabella.
Ngunit bago pa niya maituloy ang sasabihin, lumambot ang mga tuhod niya.
Mabilis siyang sinalo ng isang kasambahay.
Halos kasabay noon, huminto ang sasakyan ni Mateo ilang metro mula sa kanila.
Bumukas ang pinto.
Lumabas siya, halata ang pagkataranta sa mukha.
“Isabella!”
Ngayon lang niya nakita kung gaano kaputla ang asawa niya.
Ngayon lang niya napansin ang pawis sa sentido nito, ang nanginginig na labi, ang kamay nitong mahigpit na nakapulupot sa tiyan.
Ngayon lang.
Nang halos bumagsak na siya sa gitna ng daan.
Lumapit siya, ngunit agad na humarang ang tungkod ni Don Ernesto sa harap niya.
“Tumigil ka diyan.”
Natigilan si Mateo.
“Lolo, masama ang pakiramdam niya. Dadalhin ko siya sa ospital.”
“Dadalhin mo?” malamig na ulit ni Don Ernesto. “Kagaya ng pagdadala mo sa kanya kanina? Pababa ng sasakyan? Sa ilalim ng araw? Habang buntis siya?”
Parang may sumampal kay Mateo.
Napako ang tingin niya kay Isabella.
“Buntis?”
Walang sumagot.
Ngunit ang katahimikan ay mas mabigat pa kaysa anumang kumpirmasyon.
Dahan-dahang lumingon si Mateo kay Isabella.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Natawa si Isabella.
Mahina.
Pagod.
Halos walang tunog.
“Sinabi ko kanina na hindi maganda ang pakiramdam ko.”
Nanigas ang mukha ni Mateo.
“Hindi mo sinabi na buntis ka.”
“Kung sinabi ko ba,” tumingin siya sa kanya, “hindi mo pa rin ba ako pabababain?”
Natahimik si Mateo.
Iyon ang pinakamasakit na sagot.
Dahil kahit siya mismo, hindi niya alam.
O mas tama, ayaw niyang aminin ang tunay na sagot.
Sa sandaling iyon, muling tumunog ang cellphone ni Mateo.
Camila.
Nakita iyon ni Don Ernesto.
Nakita rin ni Isabella.
Nakita ng mga kasambahay.
Nakita ng ilang kamag-anak na nagsimulang lumabas mula sa gate ng mansyon matapos marinig ang gulo.
Ang pangalan ni Camila ay kumikislap sa screen na parang apoy na tahasang ibinuhos sa natitirang dignidad ni Isabella.
Napatitig si Mateo sa tawag.
Sa unang pagkakataon, hindi niya agad sinagot.
Ngunit huli na.
Para kay Isabella, ang lahat ng dapat niyang makita ay matagal na niyang nakita.
“Señor Mateo,” biglang sabi ng kasambahay na tumakbo mula sa mansyon, nanginginig pa rin ang boses. “Tumawag po si Miss Camila sa main house. Sinabi niyang papunta raw kayo sa kanya dahil… dahil pipirmahan na raw ninyo ang divorce papers pagkatapos ng family gathering.”
Kumalat ang bulungan.
“Divorce?”
“Buntis ang asawa niya?”
“Iniwan niya sa kalsada?”
“Para sa dating kasintahan?”
Parang bawat tanong ay isang bato na ibinato sa mukha ni Mateo.
Nanlisik ang mata niya.
“Sino ang nagsabi niyan?”
“Si Miss Camila po…”
“Hindi totoo.”
Napatingin si Isabella sa kanya.
Sa wakas, may emosyon na sa mga mata niya.
Hindi galit.
Hindi sakit.
Kundi pangungutya.
“Hindi totoo?” tanong niya. “Alin ang hindi totoo, Mateo? Na iiwan mo ako? O na matagal mo na akong iniwan?”
Bumuka ang bibig ni Mateo, ngunit walang lumabas na salita.
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Isabella, makinig ka muna sa akin.”
Umatras siya.
Maliit na galaw lang.
Pero sapat na para makita ng lahat.
Ayaw na niyang lapitan siya.
Sumikip ang dibdib ni Mateo.
Hindi niya alam kung bakit, ngunit mas masakit iyon kaysa sa anumang sigaw.
Mas madali sana kung nagwala siya.
Mas madali kung sinampal siya nito.
Mas madali kung umiyak ito at nagmakaawa.
Ngunit wala.
Ang babaeng dati ay handang maghintay sa kanya buong gabi, ngayon ay ni ayaw nang marinig ang paliwanag niya.
Don Ernesto looked at him with disgust.
“Dalhin si Isabella sa main house. Tatawagin ang doktor.”
“Lolo, ako na—”
“Wala kang karapatan.”
Apat na salita.
Tahimik ngunit mabigat.
Napatigil si Mateo.
Si Isabella ay inalalayan papasok sa puting sasakyan ni Don Ernesto. Bago sumara ang pinto, sandali siyang lumingon.
Nagtama ang mga mata nila.
Sa loob ng tatlong taon, si Mateo ang laging unang umiwas.
Ngayon, si Isabella ang unang bumitaw.
Sumara ang pinto.
At sa tunog na iyon, para bang may tuluyang naputol sa pagitan nila.
Sa main mansion ng Velasco, ang buong sala ay puno ng tao.
Mga tiyuhin.
Mga tiyahin.
Pinsan.
Matatandang kamag-anak na bihirang magsalita pero matalim tumingin.
Sa gitna ng sala, nakaupo si Isabella sa sofa habang sinusuri siya ng doktor ng pamilya.
Nakatayo si Don Ernesto sa tabi niya.
Si Mateo naman ay nasa kabilang dulo ng silid, hindi makalapit dahil sa tingin ng lolo niya.
“Mahina ang katawan niya,” sabi ng doktor matapos suriin. “Kailangan niyang magpahinga. Hindi dapat ma-stress, lalo na ngayong nasa maagang yugto pa ang pagbubuntis.”
Naging mas mabigat ang hangin.
Ang salitang pagbubuntis ay parang kulog na tuluyang bumagsak sa gitna ng pamilya.
Tumayo ang isang tiyahin ni Mateo.
“Isabella, bakit mo itinago ito?”
Hindi pa nakakasagot si Isabella nang sumabat si Don Ernesto.
“Dahil sa bahay na iyon, walang nakapansin kahit buntis ang manugang natin.”
Walang umimik.
Bumaba ang tingin ng ilang kasambahay.
Nanatiling nakatayo si Mateo, parang isang kriminal na hinatulan na bago pa man makapagsalita.
Tumunog muli ang cellphone niya.
Camila pa rin.
This time, Don Ernesto spoke.
“Sagutin mo.”
Nanigas si Mateo.
“Lolo…”
“Sagutin mo. I-loudspeaker mo.”
Ayaw ni Mateo.
Ngunit sa harap ng buong angkan, wala siyang nagawa.
Pinindot niya ang sagot.
Agad na umalingawngaw ang umiiyak na boses ni Camila sa buong sala.
“Teo… bakit hindi ka pa bumabalik? Sabi mo hindi mo na kayang manatili sa kasal na iyon. Sabi mo ako pa rin ang mahal mo. Sinabi ko na sa main house, para matapos na ang lahat. Hindi ba mas mabuti iyon?”
Katahimikan.
Napakakapal na katahimikan.
Parang kahit ang mga hininga ay tumigil.
Namutla si Mateo.
“Camila, tumahimik ka.”
Ngunit tuloy pa rin ang boses sa kabilang linya.
“At iyong bata… hindi ba sabi mo kahit magkaanak kayo, hindi iyon sapat para manatili ka sa kanya?”
Bumagsak ang baso mula sa kamay ng isang tiyahin.
Basag.
Malakas.
Matalim.
Dahan-dahang tumayo si Isabella.
Ang mukha niya ay puti na parang papel, ngunit tuwid ang likod niya.
Tumingin siya kay Mateo.
Isang tingin lang.
Pagkatapos, kinuha niya mula sa bag ang isang makapal na sobre.
Inilapag niya iyon sa gitna ng mesa.
“Kung ganoon,” mahinahon niyang sabi, “hindi na kailangang patagalin.”
Binuksan ni Don Ernesto ang sobre.
Una niyang nakita ang medical report.
Sumunod ang kopya ng passport ni Isabella.
Pagkatapos, isang tiket paalis ng Pilipinas.
At sa pinakailalim…
Isang dokumentong may lagda na ni Isabella.
Petisyon para sa annulment.
Nanginginig ang kamay ni Mateo nang kunin niya ang papel.
“Isabella…”
Hindi siya sumagot.
Ngunit mula sa labas ng mansyon, biglang may dumating na isa pang sasakyan.
Mabilis na pumasok ang isang kasambahay, halos hindi makahinga.
“Don Ernesto! Señor Mateo!”
“Si Miss Camila po… nandito na!”
Bago pa may makapagsalita, bumukas nang malakas ang pinto ng sala.
Pumasok si Camila, nakasaklay, maputla ang mukha ngunit pulang-pula ang mga mata.
Sa harap ng buong pamilya Velasco, itinuro niya si Isabella.
“Hindi ako mananahimik!”
“Ang batang iyan sa tiyan niya… sigurado ba kay Mateo iyan?”
Parang sumabog ang buong sala.
Napahawak si Mateo sa mesa.
Nanlaki ang mga mata ni Don Ernesto.
At si Isabella, na ilang sandali kanina ay tahimik na tahimik, ay dahan-dahang tumingin kay Camila.
Sa unang pagkakataon, ngumiti siya.
Malamig.
Masakit.
Nakakatakot.
“Camila,” sabi niya, “gusto mo talagang malaman kung kaninong anak ito?”
At mula sa loob ng sobre, inilabas niya ang huling papel na hindi pa nakikita ni Mateo.
Có thể nối tiếp bahagi 3 theo hướng “bunyag ang kasinungalingan ni Camila sa harap ng angkan” hoặc “umalis si Isabella habang hinahabol ni Mateo.”