Pinilit akong isuko ang scholarship na buong buhay kong ipinaglaban para lang maibigay sa adopted na kapatid sa bahay.
Pero nang pumayag na talaga akong umalis nang tahimik at hindi na makipag-agawan…
biglang nabaliw ang tatlo kong kuya at ikinandado ang pinto ng kuwarto ko buong gabi.

Apat na taon matapos akong tanggapin pabalik sa isang mayamang pamilya, muli na naman akong itinulak ng adopted na kapatid kong babae sa bangin.

Dahil lang umiyak siya at nagsabing gusto niyang makapasok sa pinakasikat na art academy sa lungsod…

agad akong pinilit ng tatlo kong kuya na isuko ang scholarship na sampung taon kong pinaghirapan.

“Mahina ang puso ni Angela simula bata pa siya. Hindi mo ba kayang magparaya kahit minsan?”

Mahigpit na hinawakan ni kuya Gabriel ang pulsuhan ko sa harap ng buong pamilya.

“Hindi naman ganoon kahalaga para sa’yo ang scholarship na ’yan.”

Napatawa ako habang nakatingin sa kamay niyang halos mamula na sa higpit sa balat ko.

“Hindi mahalaga?”

“Iyan lang ang natitirang kinabukasan ko.”

Tahimik na binuksan ni kuya Marco ang cellphone niya habang nakasandal sa sofa.

“Kapag hindi ka pa tumigil sa pagdadramang ito, ipapahinto ko lahat ng bank account na ginagamit mo.”

Samantalang si kuya Rafael…

diretsong itinapon ang kontrata ng scholarship ko sa fireplace.

Agad nilamon ng apoy ang bawat sulok ng papel.

“Scholarship lang naman ’yan.”

“Huwag mong paiyakin si Angela.”

Napatitig lang ako sa apoy na unti-unting tumutupok sa pangarap ko.

Ang kontratang iyon…

ang kapalit ng hindi mabilang na gabing wala akong tulog.

Ang tanging paraan para makaalis ako sa bahay na ito.

Pero sa paningin nila—

wala itong halaga kumpara sa isang luha ng adopted nilang kapatid.

Biglang nagsimulang mag-scroll ang mga komento sa harapan ko.

【Aaaa! Nagsisimula na naman ang tatlong obsessed na kuya!】

【Ayaw talaga nilang paalisin ang female lead!】

【Sinunog nila ang kontrata kasi takot silang mawala siya!】

【Nanginginig pa kamay ni kuya habang sinusunog ’yon, halatang nasasaktan siya!】

Napangiti lang ako nang mapait habang binabasa ang mga iyon.

Tatlong taon na.

Tuwing inaapi ako.

Tuwing ako ang pinipilit yumuko.

Palaging iisa ang sinasabi ng mga komentong ito—

“Mahal ka talaga nila.”

Mahal?

Anong klaseng pagmamahal ang paulit-ulit na sumisira sa kinabukasan ko?

Dahan-dahan kong iniwas ang tingin sa abo ng kontrata.

“Sige.”

“Hindi na ako aalis.”

“Masaya na ba kayo?”

Biglang nanahimik ang buong sala.

Bahagyang natigilan si kuya Gabriel.

Mariin niya akong tinitigan na parang gustong kumpirmahin ang sinabi ko.

“Seryoso ka?”

Tumango ako.

“Oo.”

“Susuko na ako.”

Hindi ko maintindihan kung bakit—

pero matapos kong sabihin iyon, lalo silang nagmukhang galit.

Biglang tumayo si kuya Marco.

“Anong balak mong gawin ngayon?”

Pagod na pagod na akong makipagtalo.

“Hindi ba ito naman ang gusto ninyo?”

“Ngayon sumusunod na ako.”

“Bakit parang kayo pa ang galit?”

Namula agad ang mga mata ni Angela.

Lumapit siya kay kuya Gabriel at hinila ang manggas nito.

“Kuya… huwag mong pagalitan si ate…”

“Kasalanan ko…”

“Hindi ko dapat ginusto ’yong academy…”

Agad siyang niyakap ni kuya Rafael.

“Wala kang kasalanan.”

“Makasarili lang talaga siya.”

Pagkatapos ay malamig niya akong tinignan.

“Kung talagang marunong kang umintindi, lumipat ka na sa guest house simula bukas.”

“Hindi maganda ang tulog ni Angela nitong mga araw.”

“Sabi ng doktor bawal siyang ma-stress.”

“Kaya mula ngayon, huwag ka nang magpapakita sa harap niya.”

Tahimik akong nakatingin sa kanya nang ilang segundo bago tumango.

“Sige.”

At sa pagkakataong iyon—

pati si kuya Rafael ay natigilan.

Dahil sa nakasanayan nila, dapat sana umiiyak ako ngayon.

Nakikipag-away.

Nagmamakaawa.

Pero ngayong gabi…

sobrang kalmado ko na nakakatakot.

Tumalikod ako at umakyat sa kuwarto.

Mabilis na sumunod ang mabibigat na yabag.

Hinarangan ni kuya Gabriel ang pintuan.

“Anong ginagawa mo?”

“Nag-iimpake.”

“Hindi ba pumayag na akong lumipat sa guest house?”

Napatingin siya sa maleta sa paanan ko at lalong dumilim ang mukha niya.

“Walang pumapayag na umalis ka sa bahay na ito.”

Napatawa ako.

“Ang weird naman.”

“Hindi ba kayo mismo ang gustong paalisin ako?”

Dumating din si kuya Marco.

Nakasandal siya sa pinto habang malamig akong tinititigan.

“Ginagamit mo na naman ba ang pag-alis para manipulahin kami?”

“Hindi ko kayo minamanipula.”

“Pagod lang talaga ako.”

Ipinagpatuloy ko ang pag-iimpake.

Hanggang sa biglang pumasok si kuya Rafael.

May hawak siyang lumang music box.

Ang huling alaala ng totoong nanay ko bago siya namatay.

“Gusto mong umalis?”

Malamig siyang ngumiti.

“Kung ganoon, huwag kang magdadala ng kahit anong galing sa bahay na ito.”

At sa sumunod na segundo—

malakas niyang ibinato ang music box sa sahig.

CRASH!

Nagkabasag-basag ang kahon.

Pumailanlang ang sirang melodiya sa tahimik na silid.

Natigilan ako nang ilang segundo.

Pagkatapos ay dahan-dahan akong lumuhod para pulutin ang mga piraso nito.

Nasugatan ang daliri ko.

Tumulo ang dugo.

Pero wala akong maramdamang sakit.

Samantala, parang sasabog naman ang mga komento.

【OMG nagsisisi na si kuya Rafael!】

【Ayaw lang talaga niyang umalis ang female lead!】

【Tingnan niyo kamay ni kuya Gabriel nanginginig!】

【Yakapin niyo na kasi siya!!!】

Tahimik kong tinitigan ang dugong tumutulo sa kamay ko.

Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon—

natawa ako nang mapait.

Bakit palagi nila akong sinasaktan muna…

bago sila magpanggap na nasasaktan din?

Biglang tumunog ang cellphone sa labas ng kuwarto.

Si kuya Marco ang sumagot.

At hindi ko alam kung ano ang sinabi sa kabilang linya—

pero agad nagbago ang mukha niya.

“Ano?”

“Dumaong na ang barko ngayong gabi?”

Nang marinig ko iyon—

biglang nanlamig ang kamay ko.

Ang barkong iyon…

iyon ang lihim kong planong sakyan para tuluyang makaalis ng bansa ngayong gabi.

Walang ibang nakakaalam.

Pero ngayon—

dahan-dahang lumingon si kuya Marco sa akin.

Napakalamig ng tingin niya.

“Talagang balak mong tumakas?”

Biglang bumigat ang hangin sa buong silid.

Mahigpit na nakakuyom ang kamao ni kuya Gabriel.

Diretsong nilock ni kuya Rafael ang pinto.

At ako—

sa unang pagkakataon…

nakita ko kung gaano sila nakakatakot kapag desperado silang pigilan ako.

Parang…

ikukulong nila ako habambuhay.
…

Tahimik ang buong silid matapos marinig ang sinabi ni kuya Marco.

“Talagang balak mong tumakas?”

Mahigpit niyang hawak ang cellphone habang unti-unting lumalamig ang ekspresyon niya.

Sa likod niya, marahas na nilock ni kuya Rafael ang pinto.

CLICK.

Parang tuluyang sumikip ang hangin sa kuwarto.

Si kuya Gabriel naman ay ilang hakbang na lang ang layo sa akin.

“Magsalita ka.”

“Bakit may barkong naghihintay sa pangalan mo?”

Tahimik kong pinunasan ang dugo sa palad ko gamit ang manggas ng damit.

Pagod na pagod na ako.

Hindi ko na kayang magsinungaling pa.

“Oo.”

“Aalis ako.”

“At hindi na ako babalik.”

Sa pagkakataong iyon—

parang may bagay na biglang nabasag sa mukha nilang tatlo.

Lalong humigpit ang pagkakahawak ni kuya Gabriel sa balikat ko.

“Hindi kita papayagang umalis.”

Napatingin ako sa kanya.

“At sino ka para pigilan ako?”

Biglang natahimik si kuya Gabriel.

Tatlong segundo.

Limang segundo.

Wala siyang naisagot.

Dahil kahit sila—

alam nilang wala silang karapatang ikulong ako rito.

Pero si kuya Rafael ay biglang tumawa nang malamig.

“Akala mo ba basta ka na lang makakaalis?”

“Kahit saan ka pumunta, mahahanap ka namin.”

“Pamilya mo kami.”

Pamilya.

Halos gusto kong matawa.

“Pamilya?”

Dahan-dahan akong tumayo habang hawak ang sirang music box.

“Anong klaseng pamilya ang paulit-ulit akong sinasaktan?”

“Anong klaseng kuya ang kayang sirain lahat ng mahalaga sa kapatid nila?”

“Anong klaseng pagmamahal ang kailangang ikulong ako para lang manatili?”

Biglang namutla si kuya Gabriel.

Samantalang si kuya Marco ay mariing napapikit.

Parang ngayon lang nila unang beses narinig ang sakit sa boses ko.

Pero huli na.

Sobrang tagal ko nang nasasaktan.

Tahimik akong yumuko para kunin ang passport sa drawer.

At doon—

biglang may nahulog na folder mula sa ilalim nito.

Kumalat ang mga papel sa sahig.

Natigilan silang lahat.

Dahil ang laman ng folder ay puro medical records.

Mga diagnosis.

Mga reseta.

At dose-dosenang psychological evaluations.

Mahinang napakunot ang noo ni kuya Marco.

“Ano ’to?”

Hindi ako sumagot.

Pero si kuya Gabriel ang unang nakapulot ng isang papel.

At sa sumunod na segundo—

biglang nagbago ang mukha niya.

“Severe insomnia?”

“Chronic anxiety?”

“Depression…?”

Unti-unting namutla ang tatlo.

Dahil lahat ng iyon—

hindi nila alam.

Tatlong taon akong halos hindi makatulog gabi-gabi.

Tatlong taon akong umiinom ng gamot para lang hindi tuluyang bumigay.

Tatlong taon akong tahimik na umiiyak mag-isa matapos nilang piliin si Angela sa bawat pagkakataon.

Pero ni minsan—

hindi nila napansin.

Biglang nanginginig ang kamay ni kuya Gabriel habang hawak ang papel.

“Kailan pa…”

Mahina akong natawa.

“Hindi niyo naman kasi ako tinitingnan.”

Sa unang pagkakataon—

wala ni isa sa kanila ang nakapagsalita.

At sa gitna ng katahimikang iyon…

biglang bumukas ang pinto.

“Kuya…”

Mahinang pumasok si Angela habang yakap ang kumot niya.

Namumula ang mata niya na parang bagong iyak.

“Bakit ang tagal ninyo…”

Pero bigla siyang natigilan nang makita ang mga papel sa sahig.

At higit sa lahat—

ang passport sa kamay ko.

Nanlaki ang mata niya.

“Aalis si ate?”

Walang sumagot.

Dahil kahit ang tatlong kuya ko—

parang hindi pa rin matanggap.

Mabilis na lumapit si Angela sa akin.

“Ate… huwag ka naman umalis…”

Mahina ang boses niya.

Parang takot na takot.

Pero sa unang pagkakataon…

wala na akong maramdamang awa.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niyang nakahawak sa manggas ko.

“Pagod na ako, Angela.”

Biglang namuo ang luha sa mata niya.

“Ako ba talaga ang dahilan kung bakit ka aalis?”

Tahimik akong nakatingin sa kanya.

At pagkatapos ng mahabang katahimikan—

mahina akong tumango.

Parang biglang nawalan ng kulay ang mukha niya.

“Ako…?”

“Hindi lang ikaw.”

Napatingin ako sa tatlong lalaking nasa likod niya.

“Kundi silang lahat.”

Tahimik ang buong silid.

Walang makapagsalita.

Dahil alam nilang totoo.

Simula nang dumating ako sa bahay na iyon—

palagi na lang akong kailangang magparaya.

Kapag may gusto si Angela, ako ang kailangang umatras.

Kapag umiiyak siya, ako ang kailangang humingi ng tawad.

Kapag nagkamali siya, ako ang kailangang umintindi.

At habang tumatagal—

unti-unti akong nawawala.

Biglang napaupo si Angela sa sahig habang nanginginig.

“H-Hindi ko ginusto ’to…”

“Hindi ko ginustong mawala ka…”

Mahigpit niyang kinagat ang labi niya habang tuloy-tuloy ang luha.

At sa unang pagkakataon—

hindi na siya mukhang inosente.

Mukha siyang batang takot na takot mawalan ng isang tao.

Pero huli na rin para doon.

Biglang nagsalita si kuya Marco.

“Hindi ka aalis.”

Diretso niya akong tinitigan.

“Bukas kakausapin natin ang school.”

“Ibabalik namin ang scholarship mo.”

Napatingin ako sa kanya.

Pagkatapos ay natawa nang mahina.

“Ibabalik?”

“Nasunog na ’yon.”

Agad namutla si kuya Rafael.

Dahil siya mismo ang nagsunog nito.

Tahimik niyang tinitigan ang abo sa fireplace.

At sa unang pagkakataon—

nakita ko ang pagsisisi sa mukha niya.

Bigla siyang lumuhod sa harap ng fireplace at pilit kinukuha ang mga natitirang piraso ng papel.

“May… may natira pa…”

Parang desperado siyang baliw.

“Pwede pa natin ipaayos…”

“Pwede pa…”

Pero nang hawakan niya ang abo—

agad iyong nagkalasog-lasog sa kamay niya.

At doon tuluyang bumagsak ang ekspresyon niya.

Parang ngayon lang niya naintindihan—

na may mga bagay na hindi na kayang ibalik.

Tahimik akong umiwas ng tingin.

“Hindi na mahalaga.”

“Matagal nang patay ’yong pangarap na ’yon.”

“Ano pa bang mawawala sa akin?”

Biglang humigpit ang panga ni kuya Gabriel.

“Ako.”

Natigilan ako.

Mahina siyang huminga bago muling nagsalita.

“Mawawala ako sa ’yo.”

Nanlaki ang mata ko.

Pero siya mismo—

parang hirap na hirap sabihin ang bawat salita.

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula…”

“Pero…”

“Hindi ko kayang isipin na mawawala ka.”

Tahimik ang buong kuwarto.

Samantalang sa likod niya—

napapikit si kuya Marco.

At si kuya Rafael ay tuluyang napaupo sa sahig.

Parang unti-unti nang guguho ang mundo nilang tatlo.

Pero sa unang pagkakataon—

hindi na ako naaawa.

Dahil noong ako ang umiiyak—

wala naman ni isa sa kanila ang lumingon.

Biglang tumunog muli ang cellphone ni kuya Marco.

Agad siyang sumagot.

At pagkatapos ng ilang segundo—

unti-unting nagbago ang mukha niya.

“Ano?”

“Na-hack ang kumpanya?”

Biglang nanlamig ang hangin.

“Ano’ng ibig mong sabihin na kumalat ang internal files?!”

Nanlaki ang mata ni kuya Rafael.

“Ano?!”

Mabilis na nagkagulo silang tatlo.

At sa gitna ng tensyon—

tahimik akong nakatingin lang.

Dahil alam ko kung sino ang may kagagawan noon.

Si Angela.

Tatlong buwan na siyang lihim na nakikipag-ugnayan sa boyfriend niyang scammer.

Ako mismo ang nakadiskubre.

Nakita ko kung paano niya kinukuha ang confidential files ng kumpanya para ibigay dito.

Sinubukan kong sabihin noon sa mga kuya ko.

Pero ano’ng sinabi nila?

“Nagseselos ka lang kay Angela.”

“Kaya mo siya sinisiraan.”

Kaya tumigil na ako.

At ngayon—

dumating na ang araw ng pagbagsak.

Halos mawalan ng kulay ang mukha ni kuya Marco habang binabasa ang report.

“Impossible…”

“Si Angela lang ang may access sa files na ’yon…”

Unti-unting lumingon ang tatlo kay Angela.

Namutla siya.

“A-Ako…?”

“N-No…”

Pero huli na.

Dahil kasunod noon ay ang sunod-sunod na tawag.

Mga investors.

Mga directors.

Mga reporters.

At sa loob lamang ng sampung minuto—

halos bumagsak ang buong kumpanya ng pamilya namin.

Biglang lumuhod si Angela habang umiiyak.

“H-Hindi ko sinasadya…”

“Mahal ko siya…”

“Akala ko tutulungan niya tayo…”

Parang tumigil ang oras.

Ang tatlong lalaking halos sambahin siya buong buhay nila…

ngayon ay nakatingin sa kanya na parang hindi siya kilala.

Samantalang ako—

tahimik lang.

Pagod na pagod na akong makialam.

Biglang nagsalita si kuya Gabriel.

Mahina.

Basag ang boses.

“Siya pala…”

“Siya pala talaga…”

Unti-unti niyang naalala lahat ng pagkakataong ipinagtanggol nila si Angela habang ako ang pinaparusahan.

Lahat ng gabing ako ang umiiyak.

Lahat ng pagkakataong ako ang hindi pinaniwalaan.

At ngayon—

sampal ng realidad ang kapalit.

Biglang tumayo si kuya Rafael at mabilis na lumapit sa akin.

“Ako ang mali.”

Namumula ang mata niya.

“Please…”

“Huwag kang umalis…”

“Hindi namin kakayanin…”

Mahina akong napatawa.

“Pero kinaya ninyo noong ako ang nasasaktan.”

Biglang natahimik siya.

At sa unang pagkakataon—

wala siyang maisagot.

Dahil tama ako.

Kinaya nila.

Paulit-ulit.

Tahimik kong isinara ang maleta.

At pagkatapos—

kinuha ko ang sirang music box.

Akala ko hindi ko na kayang maramdaman ang sakit.

Pero nang makita kong sira na talaga ito—

biglang tumulo ang luha ko.

Dahil hindi lang iyon basta music box.

Iyon ang huling alaala ng nanay kong totoong nagmahal sa akin.

At sinira rin nila.

Biglang nanginig ang kamay ni kuya Gabriel.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Pagkatapos—

lumuhod siya sa harap ko.

Nanlaki ang mata ko.

Dahil simula pagkabata—

hindi kailanman yumuko si kuya Gabriel kahit kanino.

Pero ngayon—

nakaluhod siya sa harap ko habang nanginginig ang boses.

“Patawarin mo ako.”

Tahimik ang buong silid.

Kasunod niya—

lumuhod din si kuya Marco.

Pagkatapos ay si kuya Rafael.

Tatlong lalaking dating handang sirain ang buong mundo para kay Angela…

ngayon ay nakaluhod sa harap ko.

Parang mga batang takot maiwan.

Pero sa puso ko—

sobrang pagod na.

Mahina akong umiling.

“Hindi ko na kaya.”

Unti-unting nabasag ang ekspresyon ni kuya Gabriel.

“Ano’ng kailangan naming gawin?”

“Sabihin mo lang…”

“Kahit ano…”

Tahimik akong napatingin sa kanila.

Pagkatapos ay mahina akong ngumiti.

Isang ngiting sobrang lungkot.

“Pakawalan ninyo ako.”

At sa pagkakataong iyon—

tuluyan silang nawasak.

Dahil ngayon lang nila naintindihan—

na ang taong paulit-ulit nilang sinaktan…

hindi na gustong mahalin pa sila.

Kinabukasan.

Hindi nila ako pinigilan.

Tahimik lang silang nakatayo habang dala ko ang maleta palabas ng mansion.

Umuulan nang mahina.

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon—

pakiramdam ko nakakahinga ako.

Bago ako sumakay ng kotse—

biglang may tumakbo mula sa likod.

Si kuya Gabriel.

Basang-basa siya sa ulan.

May hawak siyang maliit na kahon.

Paglapit niya—

dahan-dahan niya iyong binuksan.

Nanlaki ang mata ko.

Dahil nasa loob noon—

ang music box.

Naayos na.

Kahit may bahagyang bitak pa rin.

Mahina iyong tumutugtog.

Parehong melodiya ng lullaby na kinakanta sa akin ng nanay ko noon.

Namumula ang mata ni kuya Gabriel habang iniaabot iyon.

“Hindi ko na kayang ibalik lahat.”

“Pero…”

“Gusto kong magsimula.”

Tahimik akong nakatingin sa kanya.

At pagkatapos ng ilang segundo—

dahan-dahan kong tinanggap ang music box.

Hindi dahil napatawad ko na sila.

Kundi dahil ayoko nang mabuhay dala ang galit.

Makalipas ang dalawang taon.

Natuloy ako sa ibang bansa.

Hindi sa scholarship na sinunog nila—

kundi sa mas malaking oportunidad na ako mismo ang lumaban para makuha.

Unti-unti kong binuo ulit ang sarili ko.

Natuto akong matulog nang hindi umiiyak.

Natuto akong ngumiti nang totoo.

At sa unang pagkakataon—

natutunan kong mahalin ang sarili ko.

Samantala—

tuluyang bumagsak si Angela matapos makulong ang boyfriend niyang scammer.

Umalis siya ng bansa kasama ang natitirang pera niya at hindi na muling nagpakita.

At ang tatlong kuya ko…

halos dalawang taon ding paulit-ulit na nagpapadala ng sulat.

Hindi para pilitin akong bumalik.

Kundi para humingi ng tawad.

Sa umpisa—

hindi ko binubuksan.

Pero habang tumatagal…

unti-unti kong nakita ang pagbabago nila.

Nagpa-therapy si kuya Gabriel.

Iniwan ni kuya Marco ang posisyon niya sa kumpanya para ayusin ang foundation ng nanay namin.

At si kuya Rafael—

natutong tumugtog muli ng lullaby sa music box.

Tatlong taon matapos akong umalis—

umuwi ako ng Pilipinas.

At sa unang pagkakataon…

wala nang sigawan sa mansion.

Wala nang sapilitang pagparaya.

Wala nang batang kailangang magsakripisyo para mahalin.

Pagpasok ko sa sala—

tumayo agad silang tatlo.

Parang natatakot pa ring baka mawala ako ulit.

Pero ngayon—

hindi na ako galit.

Pagod lang.

At handa nang maghilom.

Tahimik na lumapit si kuya Gabriel.

“Welcome home.”

At sa pagkakataong iyon—

sa wakas…

pakiramdam ko may tahanan na talaga ako.