Ang Kaklase Kong Biglang Naging Henyo
Walang nakakaalam sa nakakatakot na sikreto sa likod ng bigla niyang pagbabago.
Hanggang sa marinig ko ang boses ng isang “sistema” sa loob ng isip niya…

Mahilig manghiram ng gamit ang roommate ko na si Lyra Santos.

Ngayon sapatos sa ensayo, bukas wrist support, at minsan pati hair tie na ginagamit ko sa performances ko.

Noong una, wala naman akong pinaghinalaan.

Hanggang sa unti-unting nagbago ang katawan ko.

Ang mga galaw na dati kong kayang-kaya ay biglang naging matigas at mabigat. Tuwing umiikot ako, nawawalan ako ng balanse. Kahit simpleng landing lang, parang bibigay na agad ang tuhod ko.

Samantalang si Lyra—na dati’y pinapagalitan ng instructors dahil wala raw talento—ay biglang gumaling nang sobra.

Unti-unting nag-iba ang tingin sa kanya ng head instructor.

Pati boyfriend ko rin.

Lumalamig siya sa akin habang palaging nasa tabi naman ni Lyra.

Hanggang sa araw na namatay ako.

Tinulak nila ako pababa ng hagdan sa dormitoryo.

Kumalat ang dugo ko sa malamig na sahig.

At bago ako mawalan ng hininga, ito ang huli kong narinig—

“Isa na lang… kapag nakahiram pa siya nang isang beses, mawawala na nang tuluyan ang talento niya.”

…

Pagmulat ko ulit ng mata, bumalik ako sa nakaraan.

Sa mismong araw na unang dumating si Lyra sa dormitoryo.

—

“Pwede bang mahiram itong sapatos mo?”

Pamilyar na boses ang bumungad sa akin.

Pag-angat ko ng tingin, nakita ko si Lyra na hawak ang puting sapatos pang-perform ko.

Tinatamaan ng sikat ng araw mula sa bintana ang inosente niyang mukha.

Kung hindi niya ako pinatay sa nakaraang buhay…

malamang naniwala pa rin akong mabait siya.

Agad kong hinablot ang sapatos.

“Hindi.”

Natigilan si Lyra.

Biglang tumahimik ang buong kwarto.

Kinagat niya ang labi niya at mahina siyang nagsalita.

“Hihiramin ko lang naman sandali…”

“Sabi ko hindi.”

Diretso ko siyang tinitigan.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Marco.

Pagkakita niya kay Lyra sa tabi ko, agad siyang napakunot-noo.

“Anong nangyayari dito?”

Yumuko si Lyra, namumula ang mata.

“Okay lang… baka ayaw lang niya sa akin dahil bagong lipat ako…”

Agad akong tiningnan ni Marco na parang ako pa ang masama.

“Sobra ka naman.”

Ganoon din noong nakaraang buhay.

Kapag umiiyak si Lyra, ako agad ang nagiging kontrabida.

Hindi pa ako nakakasagot nang kunin ni Marco ang sapatos at ibalik iyon kay Lyra.

“Gamitin mo na.”

Napatingin ako sa kamay niya.

Suot pa rin niya ang wristband na ako mismo ang gumawa para sa birthday niya.

Noong dati, akala ko mahal niya ako.

Ngayon, puro pagkasuklam na lang ang nararamdaman ko.

Mabagal akong nagsalita.

“Kung gusto mo pala siyang tulungan, bakit hindi gamit mo ang ipahiram mo?”

Natigilan si Marco.

Agad namang sumingit si Lyra.

“Hindi ganoon… akala ko kasi mabait siya…”

Napangiti ako nang malamig.

“Mabait?”

“Dahil mabait ako, obligado na akong magpahiram?”

Biglang naging tensyonado ang paligid.

Nagsimulang sumilip ang ibang students mula sa hallway.

“Ha? Hindi naman madamot si ate dati ah.”

“Oo nga, lagi pa ngang nagpapahiram ng gamit.”

Mas lalo pang yumuko si Lyra habang tuloy-tuloy ang pagtulo ng luha niya.

Sumimangot si Marco.

“Isang sapatos lang naman, ginagawa mo pang malaking issue.”

Tumingin ako sa kanya.

“Kung ganoon, isang wristband lang din naman iyang suot mo.”

“O baka iba ang tingin mo sa gamit ko depende sa tao?”

Biglang nagbago ang mukha niya.

Agad hinila ni Lyra ang braso niya.

Pero sa mismong sandaling iyon—

may malamig na boses akong narinig sa isip ko.

“Kumukonti na ang oras ng koneksyon. Apatnapu’t pitong oras na lang.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Muling nagsalita ang boses na parang makina.

“Kung tumanggi ang target na magpahiram, maaari kang pumili ng ibang tao.”

“Ayoko ng iba.”

Boses ni Lyra iyon.

“Siya lang ang gusto ko.”

Biglang tumulo ang malamig na pawis sa likod ko.

Naririnig ko sila.

Naririnig ko ang usapan ni Lyra at ng kung anumang “sistema” na iyon.

Biglang namutla si Lyra.

Nagpalinga-linga siya na parang natatakot na may ibang nakakarinig.

Pero walang ibang may reaksyon.

Ibig sabihin…

ako lang ang nakakarinig.

“Kailangang makumpleto agad ng host ang unang panghihiram.”

“Kapag nabigo, mawawala ang karapatan sa koneksyon.”

Mas hinigpitan ni Lyra ang hawak niya sa sapatos.

At ang tingin niya sa akin…

parang isang taong mamamatay sa uhaw na nakakita ng tubig.

Bigla kong naalala ang nakaraan.

Lahat ng gamit na hiniram niya sa akin.

Sapatos.

Panyo.

Jacket.

Hair tie.

Pati ang singsing na iniwan ng mama ko.

Sa tuwing may hinihiram siya, may nawawala sa akin.

Talento.

Swerte.

Pagmamahal.

Hanggang sa buhay ko mismo.

Pinilit kong kumalma.

Kung totoo ang sinabi ng sistema…

may kulang-kulang dalawang araw na lang siya.

At sigurado akong hindi siya titigil.

Eksaktong sandaling iyon—

nag-vibrate ang cellphone ko.

May bagong mensahe mula kay Mama.

“Anak, naipadala ko na ang lumang kuwintas ng pamilya. Ingatan mo ha, huwag mong ipahawak kung kani-kanino.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Dahil malinaw na malinaw kong naaalala—

noong nakaraang buhay…

pagkatapos hiramin ni Lyra ang kuwintas na iyon—

sunod-sunod nang nangyari ang mga aksidente sa akin.

Habang siya naman…

mula sa isang ordinaryong transferee…

ay naging pinakamaliwanag na bituin ng akademya.

At ngayon—

papunta na sa dormitoryo namin ang kuwintas na iyon…
…

Kinabukasan ng umaga, halos hindi ako nakatulog.

Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang boses ng sistemang narinig ko kagabi.

“Apatnapu’t pitong oras na lang…”

Habang nakatitig ako sa kisame ng dormitoryo, mas lalo kong naiintindihan ang isang bagay—

Hindi aksidente ang lahat ng nangyari sa nakaraang buhay ko.

Planado iyon.

At si Lyra… matagal nang pinipili kung paano unti-unting nakawin ang buhay ko.

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.

May notification mula sa courier.

“Package out for delivery.”

Nanlamig ang kamay ko.

Darating na ang kuwintas.

Ang mismong kuwintas na naging simula ng pagbagsak ko noon.

Tahimik akong bumangon mula sa kama.

Akala ni Lyra tulog pa ako.

Nasa kabilang kama siya, nakatalikod habang may hawak na cellphone.

Pero maya-maya, narinig ko ulit ang malamig na boses ng sistema.

“Babala. Mataas pa rin ang pagtanggi ng target.”

“Kapag hindi natuloy ang panghihiram ngayong araw, bababa ang compatibility.”

Mariin kong kinagat ang labi ko.

Ibig sabihin…

desperado na siya.

At mas desperado ang tao, mas maraming pagkakamali ang nagagawa nito.

Nagkunwari akong walang alam habang naghahanda para sa klase.

Paglabas ko ng dorm, agad akong sinalubong ni Marco.

May dala siyang milk tea at paborito kong tinapay.

Noong nakaraan, matutuwa sana ako.

Pero ngayon, parang nakatingin lang ako sa isang estranghero.

“Still mad?” pilit niyang ngiti.

Hindi ako sumagot.

Naglakad lang ako papunta sa dance building.

Humabol siya.

“Hindi mo ba puwedeng tigilan na lang si Lyra?”

Napahinto ako.

“Tigilan?”

“Marco, ako ba ang lumalapit sa kanya?”

Natigilan siya.

Pero mabilis ding sumimangot.

“Hindi ko alam kung bakit bigla kang naging ganito. Dati hindi ka naman madamot.”

Napatawa ako nang mahina.

“Dati kasi hindi ko alam na may mga taong kayang nakawin ang buong buhay ko habang nakangiti.”

Biglang tumigas ang mukha niya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Tama na.”

Diretso akong naglakad palayo.

Sa likod ko, ramdam kong nakatitig siya.

Pero sa unang pagkakataon…

wala na akong pakialam.

—

Pagdating sa studio, agad nagsimula ang practical evaluation.

Isa-isa kaming tinawag para sa solo performance.

At gaya ng dati—

si Lyra na naman ang sentro ng atensyon.

Napakagaan ng galaw niya.

Halos perpekto ang ikot.

Maging ang instructor naming pinakamahigpit ay napangiti.

“Excellent.”

Narinig kong may mga bulungan sa likod.

“Mas magaling pa siya kaysa kay Elena.”

“Oo nga. Dati si Elena ang top student dito.”

Mahigpit kong kinuyom ang kamay ko.

Dahil alam kong—

ang talento ni Lyra ay hindi kanya.

Nakaw iyon.

Nang ako na ang tinawag, tahimik akong tumayo sa gitna ng studio.

Huminga ako nang malalim.

At nagsimula ang musika.

Lahat ng mata nasa akin.

Pero bago pa ako makapagsimula—

biglang umikot ang paningin ko.

Nanlambot ang tuhod ko.

At muntik na akong bumagsak.

Nagkagulo agad ang paligid.

“Elena!”

“Uy!”

Mabilis akong sinalo ni Lianne, isa sa mga kaklase ko.

Nagkatinginan ang mga instructor.

Habang sa gilid ng studio…

nakita kong bahagyang ngumiti si Lyra.

Maliit lang.

Halos hindi mapapansin.

Pero nakita ko.

At kasabay noon—

muling nagsalita ang sistema.

“Compatibility increased.”

Nanigas ako.

Hindi siya nakahiram ng kahit ano ngayon.

Kung ganoon…

bakit tumaas ang compatibility?

Unti-unti akong napatingin kay Marco.

Nasa pintuan siya ng studio.

At suot pa rin niya ang wristband na gawa ko.

Biglang nanlaki ang mata ko.

Hindi lang pala direktang panghihiram ang kailangan.

Kapag ang gamit ko ay nasa ibang tao—

maaari pa rin siyang “kumonekta” rito.

Kaya pala noon…

kahit wala na siyang hinihiram minsan, patuloy pa rin akong nanghihina.

Dahil si Marco mismo ang nagbibigay ng mga gamit ko sa kanya.

Bigla akong nakaramdam ng matinding galit.

Hindi lang si Lyra ang sumira sa buhay ko.

Kasabwat niya si Marco simula pa lang.

—

Pagkatapos ng klase, tahimik akong bumalik sa dormitoryo.

Eksaktong pagpasok ko—

dumating ang courier.

“Miss Elena? Package delivery.”

Mabilis kong kinuha ang kahon.

At bago pa makalapit si Lyra—

agad ko iyong niyakap.

Ngunit sa sandaling mahawakan ko ang package—

isang matinding sakit ng ulo ang umatake sa akin.

Parang may kung anong sumabog sa isip ko.

At bigla kong nakita—

isang alaala.

Isang babae.

Nakasuot ng lumang damit.

Mahaba ang buhok.

At suot ang parehong kuwintas.

Ngumiti siya habang marahang hinahawakan iyon.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita—

“Ang kuwintas na ito ay para protektahan ang may-ari nito.”

“Hindi ito maaaring nakawin.”

Nanlaki ang mata ko.

Muling bumalik sa normal ang paligid.

Humihingal akong napahawak sa dingding.

Habang sa harap ko—

biglang namutla si Lyra.

“K-kailangan ko munang lumabas…”

Mabilis siyang tumakbo palabas ng dorm.

At kasabay noon, sumigaw ang sistema sa isip ko.

“Warning! Malakas ang protection energy ng target item!”

“Hindi maaaring sapilitang i-link!”

Tumigil ako.

Protection?

Ibig sabihin…

kayang labanan ng kuwintas ang sistema?

Mabilis kong isinara ang pinto ng dorm at binuksan ang kahon.

Sa loob nito ay isang simpleng silver necklace.

May maliit na asul na bato sa gitna.

At nang isuot ko iyon—

isang malamig ngunit napakagaan na pakiramdam ang dumaloy sa buong katawan ko.

Parang may kung anong matagal nang nawawala…

ang unti-unting bumabalik.

Mas luminaw ang paningin ko.

Mas gumaan ang katawan ko.

At higit sa lahat—

nawala ang matinding pagod na ilang buwan kong tiniis.

Bigla akong napaluha.

Dahil ngayon ko lang ulit naramdamang…

ako ulit ang sarili ko.

—

Kinagabihan, narinig kong umiiyak si Lyra sa rooftop.

Tahimik akong umakyat.

Pagdating ko roon, nakita ko siyang nakaupo sa sahig habang nanginginig.

“Ano bang gusto mo sa akin?”

Mahina pero puno ng galit ang boses niya.

“Bakit ikaw lahat meron?”

“Talento.”

“Pamilya.”

“Pagmamahal.”

“Samantalang ako… wala.”

Unti-unti siyang tumingala sa akin.

Punong-puno ng inggit ang mga mata niya.

“Alam mo bang buong buhay ko, palagi akong ikinukumpara?”

“Palagi akong kulelat.”

“Palaging sinasabihang walang mararating.”

Tumulo ang luha niya.

“Tapos nakita ko ang sistema.”

“At sinabi nitong puwede kong hiramin ang buhay ng ibang tao.”

“Unang beses kitang nakita… naisip ko agad…”

“Gusto kong maging ikaw.”

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Noong nakaraan, baka naawa pa ako.

Pero hindi matapos ang lahat ng ginawa niya.

“Hindi mo gustong maging ako,” mahina kong sabi.

“Gusto mo lang kunin ang mga bagay na hindi mo pinaghirapan.”

Biglang tumigas ang mukha niya.

“At anong mali doon?!”

“Mahirap bang minsan ako naman ang manalo?!”

Biglang lumitaw ang hologram sa tabi niya.

Asul na ilaw.

At ang malamig na boses ng sistema.

“Host emotional instability detected.”

“Final linking recommended.”

Biglang tumingin sa akin si Lyra.

At sa unang pagkakataon—

nakita ko ang totoong takot sa mukha niya.

“Kapag nabigo ako…” nanginginig niyang sabi.

“Buburahin ako ng sistema.”

Nanlaki ang mata ko.

“Ano?”

Biglang nagsalita ang sistema.

“Kapag hindi natapos ang mission, kukunin ang lahat ng hiniram na swerte at talento mula sa host.”

“Ano’ng ibig sabihin noon?” sigaw ni Lyra.

“Meaning: babalik ang orihinal na estado ng host.”

“Physical deterioration possible.”

Biglang umatras si Lyra.

“No…”

Nagsimulang manginig ang katawan niya.

At sa harap mismo ng mga mata ko—

unti-unting bumaluktot ang mga binti niya.

Parang nawawalan ng lakas.

“Hindi… ayoko…”

Bigla siyang bumagsak sa sahig.

Umiiyak.

Nagmamakawa.

At sa unang pagkakataon…

naintindihan kong biktima rin siya ng sistemang iyon.

Pero hindi ibig sabihin noon na mapapatawad ko siya.

Tahimik kong hinawakan ang kuwintas sa leeg ko.

“At paano mawawala ang sistemang iyan?”

Sumagot ang malamig na boses.

“Destroy core connection.”

“Core connection identified: Marco Rivera.”

Nanigas ako.

Marco?

“Ang intermediary na paulit-ulit naglipat ng personal items ng target.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Kaya pala.

Si Marco pala talaga ang tulay ng lahat.

Eksaktong sandaling iyon—

bumukas ang pinto ng rooftop.

At lumitaw si Marco.

Humihingal.

Parang matagal niya kaming hinanap.

“Elena…”

Pero bago pa siya makalapit—

biglang nagsalita ang sistema.

“Final transfer available.”

“Do you wish to completely steal the target’s fate?”

Biglang tumingin si Lyra sa akin.

At sa loob ng ilang segundo—

nagtagpo ang mga mata namin.

Galit.

Inggit.

Takot.

Pagkatapos…

unti-unting bumagsak ang balikat niya.

At umiling siya.

“H-hindi na…”

Tumulo ang luha niya.

“Ayoko na…”

Biglang nagliwanag ang buong rooftop.

At kasabay noon—

isang nakakabinging tunog ang sumabog sa paligid.

Nagtilian sina Marco at Lyra.

Habang ako—

mahigpit na nakahawak sa kuwintas.

Hanggang sa tuluyang naglaho ang asul na hologram sa hangin.

Kasabay ng huling malamig na boses—

“System disconnected.”

At tuluyan nang naging tahimik ang gabi.

—

Pagkalipas ng kalahating taon, marami ang nagbago.

Tuluyang umalis si Marco sa academy matapos mabunyag ang ginawa niya.

Si Lyra naman ay lumipat sa probinsya para magsimulang muli.

Narinig kong nag-aaral siyang mabuti ngayon.

Wala nang shortcut.

Wala nang ninanakaw.

Samantalang ako…

unti-unti kong nabawi ang lahat.

Ang lakas ng katawan ko.

Ang talento ko.

At ang sarili kong buhay.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon—

sumayaw akong muli sa entablado…

nang walang takot na may aagaw na naman ng liwanag ko.