Nang Isilang Ko ang Aking Kambal, Nagpakasal ang Asawa Ko sa Anak ng Mayor. Ngunit Sa Binyagan ng Mga Anak Ko, Ako ang Magwawasak sa Kanilang Perpektong Mundo.
Kabanata 1
Noong araw na isinilang ko ang kambal kong anak, sinabi ng asawa kong si Marco Villanueva na kailangan niyang pumunta sa Cebu upang makipagpulong sa isang napakahalagang investor.
Hindi siya pumirma sa consent form.
Hindi siya naroon nang dalhin ako sa operating room.
Hindi niya narinig ang unang iyak ng aming mga anak.
At habang hinihiwa ng doktor ang aking tiyan upang iligtas ang buhay naming tatlo…
Ang buong lungsod ng Davao ay abala sa panonood ng isang marangyang kasalan.
Hindi ko sana malalaman iyon.
Kung hindi dahil sa nakababatang kapatid kong si Mika.
Pumasok siya sa recovery room na nanginginig ang mga kamay.
Namumutla.
Namamaga ang mga mata.
At hawak ang cellphone.
“Ate…”
Mahina ang boses niya.
“Kailangan mong makita ito.”
Hindi ko pa halos maigalaw ang katawan ko.
Kagagaling ko lang sa cesarean section.
Ngunit nang ipakita niya sa akin ang video…
Parang tumigil ang paghinga ko.
Isang live stream.
Mula sa isang sikat na wedding page sa Facebook.
Title:
“Ang Kasal ng Taon! Ikinasal ang Anak ni Mayor Castillo sa Isang Guwapong Negosyante!”
Tumunog ang masayang musika.
May mga bulaklak.
Crystal chandeliers.
Mga bisitang naka-gown.
At sa gitna ng altar…
Isang lalaking nakasuot ng puting tuxedo.
Nakayuko.
Ipinapasuot ang singsing sa nobya.
Sa kaliwang kamay niya…
Nakasuot pa rin ang relo na ibinigay ko noong pangalawang anibersaryo namin.
Omega.
May maliit na gasgas sa gilid.
Dahil minsang nabitawan niya iyon sa kusina.
At ako mismo ang nagpagawa.
Walang ibang tao sa mundo ang may ganoong relo.
Ako mismo ang bumili noon gamit ang bonus ko sa trabaho.
Hindi ko kailangang i-zoom.
Hindi ko kailangang mag-isip.
Asawa ko iyon.
Si Marco.
At ang babaeng pinakasalan niya…
Ay si Isabella Castillo.
Anak ng mayor.
Babaeng dalawang buwan nang madalas tumatawag kay Marco.
At ipinapakilala niya bilang:
“Potential business partner.”
Tumulo ang luha ni Mika.
“Ate…”
“Hindi ko alam kung paano sasabihin…”
“Baka may paliwanag…”
Napangiti ako.
Isang napakalamig na ngiti.
Paliwanag?
Habang hinihiwa ang tiyan ko?
Habang nasa ICU ang kambal namin?
Habang sinasabi niya sa ibang babae:
“I promise to love you forever.”
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Tumatawag si Marco.
Sinagot ko.
Masaya ang boses niya.
“Love?”
“Kumusta ka?”
“Nanganak ka na ba?”
Natawa ako.
Tahimik.
Nakakatakot.
“Hindi mo alam?”
Tahimik siya.
“Ano ibig mong sabihin?”
“Marco.”
“Nasaan ka?”
“Cebu.”
“Saan sa Cebu?”
“Meeting.”
“Sa simbahan ba?”
Tahimik.
Napakahabang katahimikan.
Pagkatapos…
Tumawa siya nang pilit.
“Baby.”
“Pagod ka lang.”
“Nagha-hallucinate ka.”
“Postpartum hormones.”
Napapikit ako.
Napakagaling.
Ginawa pa akong baliw.
Tinignan ko ang video.
Sa likod niya.
Malinaw.
May malaking karatula.
CASTILLO WEDDING
At nakasulat ang petsa.
Parehong araw.
Parehong oras.
Parehong minuto.
Habang inilalabas sa tiyan ko ang anak naming babae.
Nagpapalitan sila ng sumpaan.
Habang inilalabas ang anak naming lalaki.
Hinahalikan niya ang noo ng ibang babae.
Nanghina ang kamay ko.
Ngunit hindi ako umiyak.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagmakaawa.
Hindi ako nagtatanong.
Dahil bigla kong naisip ang isang bagay.
Masyadong perpekto.
Masyadong eksakto.
Alam niya ang due date.
Alam niyang mahihirapan akong bumangon.
Alam niyang hindi ako makakapunta.
Alam niyang sasabihin ng lahat:
“Bagong panganak lang siya.”
“Huwag muna siyang stressin.”
At higit sa lahat…
Alam niyang hindi ko kayang sirain ang kasal ng anak ng mayor.
Napangiti ako.
Mali siya.
Hindi ako sisira ng kasal.
Hahayaan kong matapos.
Hahayaan kong mag-honeymoon sila.
Hahayaan kong isipin nilang ligtas na sila.
At pagkatapos…
Sa araw ng binyag ng kambal ko…
Sa harap ng mayor.
Sa harap ng mga bisita.
Sa harap ng media.
Sa harap ng buong lungsod…
Ako mismo ang magpapakita ng:
Mga bank transfer.
Mga hotel receipt.
Mga voice recording.
At isang lihim na dokumentong hindi alam ni Marco na matagal ko nang hawak.
Dokumentong magpapabagsak hindi lamang sa kasal nila…
Kundi pati sa buong political dynasty ng pamilya Castillo.
Ngunit bago iyon mangyari…
May isang bagay pa akong natuklasan.
At nang makita ko ang pangalan sa dokumento…
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil lumabas na…
Hindi lamang ako niloko ni Marco.
Hindi lamang niya ipinagpalit ang pamilya namin.
May ginawa siyang bagay na mas masahol pa.
Isang bagay na direktang may kinalaman sa pagkamatay ng aking ama dalawang taon na ang nakalipas.
At sa unang pagkakataon matapos akong manganak…
Napaluha ako.
Hindi dahil nasasaktan ako.
Kundi dahil alam kong…
Kapag inilabas ko ang dokumentong iyon…
Wala nang makakaligtas.
Kabanata 2
Tatlong araw matapos akong manganak, hindi pa rin dumalaw si Marco.
Palagi siyang may dahilan.
May emergency meeting.
May investor.
May conference.
Ngunit gabi-gabi, nakikita ko siyang naka-tag sa mga larawan sa social media.
Si Isabella ang kasama niya.
Nagha-honeymoon sila sa isang pribadong resort sa Samal Island.
Nakasuot siya ng puting damit.
Nakasandal sa balikat ni Marco.
At sa caption:
“Sa wakas, natagpuan ko rin ang lalaking pinili ng Diyos para sa akin.”
Pinatay ko ang cellphone.
Tahimik akong tumingin sa dalawa kong anak.
Si Lia.
At si Lucas.
Mahimbing silang natutulog.
Walang kamalay-malay na ang kanilang ama ay mas piniling maging prinsipe ng ibang babae kaysa maging ama nila.
Pumasok si Mika sa kuwarto.
May dala siyang isang brown envelope.
“Ate.”
“Nakuha ko na.”
Tumigil ako.
“Ano iyon?”
Umupo siya.
“Naalala mo noong namatay si Papa?”
Tumango ako.
Dalawang taon na ang nakalipas.
Opisyal na nakasaad sa report na namatay siya dahil sa aksidente sa sasakyan.
Ngunit hindi ako kailanman naniwala.
Napakagaling magmaneho ng papa ko.
At bago siya namatay, paulit-ulit niyang sinasabing may taong gustong kunin ang lupang minana namin sa Davao.
Binuksan ni Mika ang envelope.
May photocopy ng isang kontrata.
May pirma.
May seal.
At may pangalan.
Marco Villanueva.
Napatayo ako.
Hindi ako makapaniwala.
“Imposible.”
“Nagtrabaho si Marco noon sa kumpanya ni Papa.”
“Pero wala siyang access dito.”
Tumango si Mika.
“May isa pa.”
Naglabas siya ng USB.
“Nakita ko ito sa lumang kabinet ni Papa.”
Ikinabit namin sa laptop.
May video.
Mula sa CCTV.
Petsa.
Tatlong araw bago namatay si Papa.
At sa video…
Malinaw na malinaw.
Si Marco.
Nakikipagkita kay Mayor Castillo.
Kasama si Isabella.
At may ibinibigay silang dokumento kay Papa.
Galit na galit si Papa.
Tumayo siya.
Itinulak ang mga papel.
At bago matapos ang video…
Narinig namin ang boses ni Papa.
“Hinding-hindi ko ibebenta ang lupang iyon.”
“Kahit patayin ninyo ako.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Mika ay umiiyak.
“Ate…”
“Akala ko pagtataksil lang.”
“Mas malala pala.”
Tahimik akong tumingin sa screen.
At sa unang pagkakataon matapos akong manganak…
Naramdaman kong hindi na lamang ito tungkol sa asawa kong nagtaksil.
Hindi na lamang ito tungkol sa kasal.
Hindi na lamang ito tungkol sa kambal ko.
Ito ay tungkol sa hustisya.
Para kay Papa.
Para sa mga anak ko.
At para sa sarili ko.
Makalipas ang isang linggo, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Marco.
“Love.”
“Puwede ba tayong mag-usap?”
“Nagkamali ako.”
“May mga bagay kang hindi naiintindihan.”
Napangiti ako.
Unang pagkakataon niyang umamin.
Tinawagan ko siya.
Sumagot siya agad.
“Angela!”
“Salamat at sinagot mo.”
“Mahal, makikinig ka ba?”
“Mahal pa rin kita.”
“Tungkol kay Isabella…”
Naputol siya.
“Dumating ka sa binyag ng mga anak mo.”
Tahimik siya.
“Binyag?”
“Oo.”
“Sa ika-dalawampu’t lima ng susunod na buwan.”
“Buong pamilya mo.”
“Pamilya ni Isabella.”
“Mayor Castillo.”
“Lahat ng kaibigan ninyo.”
“Lahat ng media.”
“Imbitado.”
Nagulat siya.
“Sigurado ka?”
Ngumiti ako.
“Oo.”
“Gusto kong magsimula tayong muli.”
Narinig kong napabuntong-hininga siya.
“Alam kong mapapatawad mo rin ako.”
Hindi ako sumagot.
Pinatay ko ang tawag.
At tumingin ako sa mesa.
Naroon ang USB.
Ang mga bank transfer.
Ang kontrata.
Ang marriage certificate ko.
At ang isang liham na isinulat ni Papa isang linggo bago siya namatay.
Liham na hindi pa nababasa ng kahit sino.
Sa ibabaw nito ay nakasulat:
“Kung nababasa mo ito, ibig sabihin natupad nila ang pagbabanta nila.”
Mahigpit kong hinawakan ang sobre.
At alam kong sa araw ng binyag…
Hindi lamang isang kasal ang masisira.
May isang pamilya.
Isang dinastiyang politikal.
At isang mamamatay-taong lihim…
Na tuluyang mabubunyag.
Wakas
Dumating ang araw ng binyag nina Lia at Lucas.
Eksaktong apatnapung araw matapos silang isilang.
Pinili ko ang isang marangyang hotel sa Davao.
Parehong hotel kung saan ginanap ang charity gala ng pamilya Castillo noong nakaraang taon.
Puno ng mga bisita ang bulwagan.
Mga negosyante.
Mga konsehal.
Mga kaibigan ni Mayor Castillo.
Mga kamag-anak ni Marco.
Pati ang mga lokal na mamamahayag ay naroon.
At siyempre…
Naroon si Marco.
Nakasuot ng mamahaling suit.
Mukhang masaya.
Parang wala siyang iniwang asawang halos mamatay sa operating room.
Katabi niya si Isabella.
Nakasuot ito ng puting damit.
Nakangiti.
Parang siya ang tunay na ina ng kambal.
Lumapit si Marco.
“Angela.”
“Nakita mo?”
“Dumating ako.”
“Handa akong bumawi.”
“Pwede tayong magsimulang muli.”
Napangiti ako.
“Oo.”
“Magsisimula tayong muli.”
Hindi niya napansin ang ibig kong sabihin.
Lumapit naman si Mayor Castillo.
“Angela.”
“Mabuti naman at napatawad mo si Marco.”
“Magandang babae ka.”
“Huwag mong hayaang masira ang pamilya dahil sa mga maling akala.”
Tumango ako.
“Tama po kayo.”
“Hindi ako naniniwala sa tsismis.”
“Naniniwala ako sa ebidensya.”
Napatigil siya.
Ngunit mabilis ding ngumiti.
Bandang alas-dose.
Nagsimula ang programa.
Pagkatapos ng panalangin.
Pagkatapos ng pagbati.
Tumayo ako.
Hawak ang mikropono.
“Nais ko pong magpasalamat sa inyong lahat.”
“Salamat sa pagdalo.”
“Lalo na kay Marco.”
“At kay Isabella.”
Nagpalakpakan ang mga tao.
Napangiti si Isabella.
Akala niya…
Tatanggapin ko na sila.
Nagpatuloy ako.
“Alam ninyo.”
“Napakahalaga ng araw na ito.”
“Dahil apatnapung araw na ang nakalipas…”
“Habang ipinapanganak ko ang aking kambal…”
“May isa ring kasal na ginanap.”
Biglang nanigas si Marco.
Nawala ang ngiti ni Isabella.
Tahimik ang bulwagan.
Nagpatuloy ako.
“Sa totoo lang…”
“Nais kong ipakita ang wedding video.”
Napatingin ang lahat sa malaking LED screen.
Nagpanic si Marco.
“Angela.”
“Tama na.”
“Pag-uusapan natin ito.”
Ngunit huli na.
Lumabas ang video.
Si Marco.
Nakasuot ng tuxedo.
Nakaluhod si Isabella.
Nagpapalitan ng singsing.
Narinig ng lahat.
“Mahal kita.”
“Panghabambuhay.”
May mga napahawak sa bibig.
May mga tumayo.
May mga nagsimulang magbulungan.
Lumapit si Marco.
Sinubukan niyang patayin ang projector.
Ngunit nagsalita ako.
“May pangalawa pa.”
Lumabas ang CCTV.
Makikita si Marco.
Mayor Castillo.
At si Isabella.
Nakikipag-usap sa aking ama.
Narinig ang boses.
“Hindi ko ibebenta.”
“Kahit patayin ninyo ako.”
Tahimik.
Napakatahimik.
Halos walang humihinga.
Biglang tumayo si Mayor Castillo.
“Peke ito!”
“Peke!”
Ngumiti ako.
“Hindi pa tapos.”
Inilabas ko ang huling sobre.
Luma.
Dilaw na.
May sulat-kamay ng ama ko.
Binuksan ko.
At nagsimulang basahin.
“Angela.”
“Kung nababasa mo ito…”
“Posibleng wala na ako.”
“Alam kong may relasyon si Marco at Isabella.”
“Nakita ko silang magkasama.”
“Nalaman kong ginagamit nila si Mayor Castillo para makuha ang lupang minana natin.”
“At kung may mangyari sa akin…”
“Huwag kang matakot.”
“Nakausap ko na ang abogado.”
“Nailipat ko na ang lahat ng titulo.”
“Nasa pangalan mo na.”
“Nasa pangalan ng magiging mga apo ko.”
“At ipinadala ko na rin ang lahat ng ebidensya sa National Bureau of Investigation.”
Parang tinamaan ng kidlat ang buong bulwagan.
Namutla si Mayor Castillo.
Hindi makapagsalita si Isabella.
At si Marco…
Biglang lumuhod.
“Angela.”
“Patawarin mo ako.”
“Pinilit lang ako.”
“Minahal pa rin kita.”
Napatingin ako sa kanya.
Tahimik.
Walang luha.
Wala nang sakit.
Pagkatapos ay ngumiti ako.
Ngunit hindi na iyon ngiti ng isang asawa.
Ngiti iyon ng isang anak na nabigyan ng hustisya ang ama.
Ng isang ina na ipinaglaban ang kanyang mga anak.
Ng isang babaeng muling isinilang.
“Marco.”
“Noong araw na nasa operating room ako…”
“Humihinto ang tibok ng puso ng anak natin.”
“At habang nakikipaglaban ako para mabuhay…”
“Ipinapasuot mo ang singsing sa ibang babae.”
“Ngayon…”
“Nararamdaman mo na ba ang sakit?”
Hindi siya nakasagot.
Sa mismong sandaling iyon…
Bumukas ang pinto ng ballroom.
Pumasok ang ilang ahente ng NBI.
Diretso silang lumapit kay Mayor Castillo.
“Mayor Ricardo Castillo.”
“Ikaw ay inaaresto para sa kasong conspiracy, falsification of documents at pagkakasangkot sa pagkamatay ni Roberto Santos.”
Sumigaw si Isabella.
Umiyak.
Tumakbo patungo sa ama.
Ngunit pinigilan siya ng mga pulis.
Si Marco naman ay tuluyang bumagsak sa sahig.
Hindi na siya mayabang.
Hindi na siya guwapo.
Hindi na siya matagumpay.
Isa na lamang siyang lalaking nawalan ng lahat.
Lumapit si Mika.
Kinuha si Lia.
Kinuha ko naman si Lucas.
Naglakad kami palabas.
Tinawag ako ni Marco.
“Angela!”
“Please!”
“Mahal pa rin kita!”
Huminto ako.
Hindi lumingon.
At sinabi ko lamang:
“Hindi mo ako nawala noong araw ng binyag.”
“Nawala mo ako noong araw na pinili mong maging groom ng ibang babae habang ako ay duguan sa operating room.”
Paglabas namin ng hotel…
Sumikat ang araw.
Tahimik na natutulog sina Lia at Lucas sa aking mga bisig.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…
Naramdaman kong malaya na ako.
Hindi bilang asawa ni Marco Villanueva.
Kundi bilang si Angela Santos.
Isang babae.
Isang ina.
At isang anak na sa wakas ay naipaghiganti ang kanyang ama.
WAKAS
