Bintanang Binuksan sa Gitna ng Ulan
Bahagi 2: Ang Bintanang Binuksan sa Gitna ng Ulan
Nanigas ang ngiti sa mukha ni Mariel nang marinig niya ang boses ni Lorenzo sa dulo ng pasilyo.
Isang segundo lang iyon, pero sapat para makita ko ang tunay niyang takot.
Ang babaeng ilang araw nang umaarte sa harap ng camera bilang inosenteng minamahal ng buong bansa ay biglang nawalan ng kulay. Ang kamay niyang nakapatong sa tiyan ay bahagyang nanginig, pero mabilis niya ring itinuwid ang likod at ngumiti na parang walang nangyari.
“Lorenzo,” malambing niyang sabi, “nag-aalala lang ako kay ate Isabella. Baka kung ano na naman ang gawin niya sa sarili niya.”
Napatingin sa akin si Lorenzo.
Nasa tabi ako ng bintana, basang-basa ng ulan ang salamin sa likod ko. Sa isang kamay, hawak ko pa rin ang lumang cellphone. Sa kabilang kamay, mahigpit kong kinakapitan ang frame ng bintana.
“Isabella,” mabigat ang boses niya, “ano ang ginagawa mo riyan?”
Hindi ako sumagot.
Mula sa kabilang linya ng telepono, narinig ko muli ang lalaki.
“Isabella, buksan mo ang bintana. May hagdan sa gilid. Huwag kang matakot.”
Hindi ko alam kung sino siya.
Hindi ko alam kung bakit alam niya ang ayos ng bahay na ito.
Pero ang alam ko, kung mananatili ako rito, tuluyan akong mawawala.
Hindi sa katawan, kundi sa sarili ko.
Si Mariel ang unang nakapansin na hindi pa patay ang tawag. Kumitid ang mga mata niya.
“Kanino ka tumawag?”
Lumapit siya nang isang hakbang.
Kasabay noon, umabante rin ang dalawang bodyguard sa likod niya.
“Isabella,” sigaw ni Lorenzo, “bumaba ka diyan. Huwag kang gumawa ng iskandalo.”
Napatawa ako.
Iskandalo.
Pitong taon akong ikinulong sa isang kasal na hindi puwedeng malaman ng mundo. Pitong taon akong ginawang anino habang siya ang namumuhay bilang perpektong binatang negosyante. Nang ipagpalit niya ako sa sekretarya niya, ako pa rin ang iskandalo.
“Takot ka pa rin ba sa iskandalo, Lorenzo?” tanong ko nang hindi inaalis ang tingin sa kaniya.
Huminto siya.
Sa unang pagkakataon, parang may nabasag sa mukha niya.
“Bumaba ka muna. Pag-usapan natin ito.”
“Pag-usapan?” Humigpit ang hawak ko sa cellphone. “Noong pinilit mo akong pumunta sa hapunang iyon, pinag-usapan ba natin? Noong binasag mo ang pulseras ng nanay mo, tinanong mo ba ako? Noong itinago mo ako sa loob ng pitong taon, kahit minsan ba sinabi mong pag-usapan natin?”
Hindi siya agad nakasagot.
Si Mariel naman ang sumabat.
“Ate Isabella, huwag ka nang magdrama. Kung may problema ka kay Lorenzo, ayusin n’yo. Pero huwag mong idamay ang bata ko.”
Tiningnan ko ang tiyan niya.
“Bata?”
Hindi ko sinadyang matawa, pero lumabas ang tunog sa lalamunan ko—mapait, pagod, at basag.
“Sigurado ka bang bata ang pinoprotektahan mo, Mariel? O ang kasinungalingang matagal mo nang tinatahi?”
Nang marinig iyon, nagbago ang tingin niya. Mabilis, matalim, at puno ng babala.
“Wala kang alam.”
“Hindi nga,” bulong ko. “Pero mukhang may nakakaalam.”
Mula sa telepono, narinig ko ang mahinang paghinga ng lalaki.
“Isabella, ngayon na.”
Sa labas ng bintana, nakita ko ang isang anino. May taong nakasuot ng itim na kapote, nakatayo sa tabi ng hagdan na nakasandal sa pader. Sa baba, nakahinto ang itim na kotseng walang plaka.
Lumakas ang ulan.
Tumibok nang malakas ang puso ko.
“Isabella!” sigaw ni Lorenzo nang makita niyang binubuksan ko ang bintana.
Sumugod siya papunta sa akin.
Pero bago niya ako maabot, itinulak ni Mariel ang isa sa mga bodyguard.
“Pigilan siya!”
Sa sandaling iyon, napatunayan ko ang lahat.
Kung nag-aalala talaga si Mariel sa akin, hindi niya iuutos na hulihin ako. Kung buntis talaga siya at inosente, hindi ganito ang takot niya sa pag-alis ko.
Inihagis ko ang cellphone palabas ng bintana.
Nasalo ito ng lalaking nasa ibaba.
Pagkatapos, habang sumisigaw si Lorenzo, habang nagkakagulo ang mga tao sa kuwarto, umakyat ako sa bintana at inilapag ang paa sa basang hagdan.
Muntik akong madulas.
“Isabella!”
Narinig ko ang boses ni Lorenzo, malapit na malapit.
Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, may takot sa boses niya.
Pero hindi na iyon sapat para pahintuin ako.
Ang dating Isabella na iiyak at babalik sa kaniya ay matagal nang namatay sa gabing itinulak niya ako sa pribadong hapunan.
Bumaba ako nang mabilis, kahit nanginginig ang mga tuhod ko.
Nang marating ko ang lupa, sinalubong ako ng lalaking nakaitim na kapote. Tinakpan niya agad ako ng makapal na jacket at inalalayan papunta sa kotse.
“Bilisan natin,” sabi niya.
Bago ako makapasok, napatingin ako pataas.
Nasa bintana si Lorenzo. Basang-basa ng ulan ang mukha niya, pero hindi siya gumagalaw. Sa likod niya, nakita ko si Mariel na nakatayo, maputla at galit.
Nagtagpo ang mga mata namin ni Lorenzo.
Maraming beses kong hiniling noon na tumingin siya sa akin nang ganito—na parang natatakot siyang mawala ako.
Pero nang mangyari iyon, wala na akong naramdaman kundi pagod.
Pumasok ako sa kotse.
Sumara ang pinto.
At umandar ang sasakyan palayo sa bahay na pitong taon kong tinawag na tahanan.
Sa loob ng kotse, tahimik ang lahat.
Naririnig ko lang ang hampas ng ulan sa bubong at ang mabilis kong paghinga.
Ang lalaking tumulong sa akin ay naupo sa harap, katabi ng driver. Hinubad niya ang hood ng kapote.
Sa salamin, nakita ko ang mukha niya.
Hindi siya matanda. Marahil nasa kalagitnaan ng tatlumpu. Malamig ang mga mata, pero hindi nakakatakot. May pilat siya sa gilid ng kilay, at kahit simple ang suot niya, halatang sanay siyang utusan ang mundo.
“Hindi mo ako kilala,” sabi niya nang hindi lumilingon. “Ako si Rafael.”
Rafael.
Pamilyar ang pangalan.
Biglang pumasok sa isip ko ang huling araw ng ina ni Lorenzo.
Mahina na siya noon, nakahiga sa puting kama. Hawak niya ang kamay ko at paulit-ulit na sinabing, “Kapag hindi mo na kaya, tawagan mo siya. Huwag kang matakot kay Rafael. Siya ang huling taong pinagkakatiwalaan ko.”
“Kaibigan ka ng nanay ni Lorenzo?” tanong ko.
“Hindi lang kaibigan,” sagot niya. “Ako ang legal adviser niya noon. At ako ang may hawak ng mga dokumentong hindi gustong makita ng anak niya.”
Napahawak ako sa jacket na nakabalot sa akin.
“Anong dokumento?”
Sa pagkakataong iyon, lumingon siya.
“Ang kasal ninyo ni Lorenzo ay hindi lang simpleng lihim na kasal, Isabella. May kasamang kasunduan iyon. Kung pagtataksilan ka niya, kung itatago ka niya para sa interes ng negosyo, o kung mapapatunayang sinaktan ka niya, mawawala sa kaniya ang karapatang humawak sa malaking bahagi ng pamana ng ina niya.”
Napatigil ang hininga ko.
“Hindi ko alam iyon.”
“Sinadya nilang huwag sabihin sa iyo. Pero alam ni Lorenzo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.
Kaya pala ganoon siya katakot sa iskandalo.
Hindi lang pala reputasyon ang pinoprotektahan niya.
Pera. Kapangyarihan. Mana.
“Kung alam niya,” mahina kong sabi, “bakit niya pa rin ginawa lahat iyon?”
Hindi agad sumagot si Rafael.
Pagkatapos, mahinang sinabi:
“Dahil inakala niyang hindi ka kailanman aalis.”
Mas masakit iyon kaysa sa anumang insultong narinig ko mula kay Lorenzo.
Dahil totoo.
Sa loob ng pitong taon, paulit-ulit akong nanatili.
Kaya inakala niyang wala akong hangganan.
Dinala ako ni Rafael sa isang pribadong klinika sa labas ng lungsod. Walang pangalan sa harapan, walang maraming ilaw, pero malinis at tahimik.
Agad akong sinuri ng doktor.
May sugat ang mga kamay ko mula sa paghuhukay sa guho. May pasa sa braso, dehydration, at matinding iritasyon sa sikmura dahil sa sapilitang pag-inom ng alak. Mabuti na lang, wala silang nakitang palatandaan ng mas malalim na pinsala.
Nang marinig iyon, doon lang ako tuluyang napahagulgol.
Hindi dahil mahina ako.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, may nagsabi sa akin na ligtas ako.
Kinabukasan, pagmulat ko, nasa tabi ng kama si Rafael. May hawak siyang folder.
“Naglabas na ng balita ang kampo ni Lorenzo,” sabi niya. “Sinasabi nilang nawawala ka dahil unstable ka raw emotionally.”
Napapikit ako.
Kahit wala na ako roon, kontrolado pa rin nila ang kuwento.
“May mas malala pa,” dagdag niya. “Inihahanda nila ang kasal. Mas pinabilis.”
“Kailan?”
“Bukas.”
Napaupo ako.
“Bukas?”
Tumango siya.
“Gusto nilang itali ang imahe nina Lorenzo at Mariel bago lumabas ang anumang ibang bersyon.”
Kinuha niya ang folder at inilapag sa harap ko.
“Nasa loob niyan ang medical report mo, kopya ng marriage certificate ninyo, ilang bank transfer mula sa account ni Mariel papunta sa direktor, at mga screenshot ng mensaheng nagpapakitang planado ang nangyari sa private dinner.”
Nanginginig kong binuksan ang folder.
Bawat pahina ay parang patalim na sabay na sumasaksak at nagpapalaya sa akin.
“Paano mo nakuha ang mga ito?”
“Matagal nang may mga taong hindi gusto ang ginagawa ni Lorenzo. Akala niya lahat nabibili niya. Nagkamali siya.”
Tumulo ang luha ko, pero sa pagkakataong ito, hindi na puro sakit ang laman noon.
May galit.
May lakas.
May simula.
“Tulungan mo akong ilabas ang lahat,” sabi ko.
Tiningnan ako ni Rafael.
“Kapag ginawa natin iyon, wala nang balikan.”
“Matagal na akong walang babalikan.”
Tumango siya.
“Kung ganoon, bukas tayo kikilos.”
Sa labas, huminto na ang ulan.
Pero alam kong ang tunay na bagyo ay magsisimula pa lang.