Nang mabasa nila ang pangalan ko sa papeles ng kumpanyang ginagamit nila, nagsimula silang mataranta, pero mas masakit ang kasunod na ginawa ng anak ko
Bahagi 3: Nang mabasa nila ang pangalan ko sa papeles ng kumpanyang ginagamit nila, nagsimula silang mataranta, pero mas masakit ang kasunod na ginawa ng anak ko
Hindi agad nagsalita si Renato.
Binasa niya ang unang pahina, tapos ang pangalawa. Pagkatapos ay binalikan niya ang una, na para bang baka nagkamali lang siya ng intindi.
Si Camille ay nakatayo pa rin malapit sa bintana. Hawak niya ang cellphone, pero hindi na siya nakikinig sa kausap. Ang mukha niyang kanina ay puno ng kontroladong lambing, ngayon ay unti-unting naging maputla.
Si Mika ang unang nawalan ng pasensya.
—Papa, ano iyan?
Hindi sumagot si Renato.
Kaya inagaw ni Mika ang papel.
Nakita kong bumilis ang pagbabasa niya. Mula sa kilay niyang nakakunot, naging bilog ang mga mata niya.
—Controlling shares? Bituin Suites? Learning Dorms? Ma, ano ito?
Tahimik kong kinuha ang tasa ng tubig at uminom.
Kanina pa nanunuyo ang lalamunan ko.
—Dokumento iyan mula sa abogado ng tiya kong si Corazon. Siya ang dating may-ari ng Bituin.
Nilingon ako ni Camille.
—Tiya mo si Ma’am Corazon?
Ngayon wala na siyang “Ate” sa boses.
Ngumiti ako nang maliit.
—Oo. Iyong matandang may-ari na tinatawag mong mahirap lapitan kapag gusto mong pahabain ang bayad ng event supplies mo.
Namula ang mukha niya.
—Hindi ganoon iyon.
—Hindi pa ako tapos.
Kinuha ko ang isa pang papel mula sa envelope.
—Ito ang audit summary. CamSantos Events. Anim na beses kumuha ng linen, food trays, flowers, at staff meals sa Bituin. Tatlong beses hindi nagbayad sa due date. Dalawang beses ginamit ang approval code ng asawa ko.
Tumalikod si Mika kay Camille.
—Tita Camille?
Umiling agad si Camille.
—Mika, business arrangement lang iyon. Si Papa mo ang nagsabing puwede.
Napatingin ako kay Renato.
—Ikaw ang nagsabi?
Bigla siyang suminghal.
—Alona, huwag mong ibahin ang usapan. Ari-arian ng tiya mo iyan, hindi ibig sabihin—
—Hindi na ari-arian ng tiya ko.
Pinutol ko siya.
—Akin na ang majority shares, Rene. Legal. Notarized. Registered na rin ang transfer sa corporate records kahapon.
Tumahimik ang sala.
Narinig ko ang pagpatak ng ulan sa bubong ng garahe.
May sandaling tumingin sa akin si Renato na parang ngayon niya lang ako unang nakita bilang tao.
Hindi bilang asawa niyang laging nasa kusina.
Hindi bilang nanay ni Mika na laging may hawak na bayarin.
Hindi bilang babaeng madali niyang ipahiya.
Tao.
May pangalan. May hawak. May karapatan.
Pero sandali lang iyon.
Bumalik agad ang yabang niya.
—Kaya pala ang tapang mo. May pera ka na.
Napatawa ako nang mahina.
—Hindi, Rene. Kaya ako tahimik noon dahil pamilya ang tingin ko sa inyo.
Nilapit niya ang mukha niya sa akin.
—Kung pamilya ang tingin mo, ibibigay mo kay Mika iyan.
Doon ako natigilan.
Kahit matapos ang lahat ng sinabi niya, pangalan pa rin ni Mika ang ginamit niya.
Si Mika naman ay parang biglang nakahanap ng kakampi.
—Ma, para sa akin pala dapat iyan?
Hindi ako sumagot.
Pero sapat na ang katahimikan ko.
Nagbago ang mukha niya.
—Talaga? May ibibigay ka pala sa akin, tapos itinago mo?
Sa sobrang gulat ko, hindi agad ako nakapagsalita.
—Mika, hindi ko itinago dahil ayaw kong ibigay. Hinintay ko lang matapos ang exam mo.
—Pero bakit hindi mo sinabi?
—Dahil ayaw kong madistract ka.
Tumawa siya nang mapait.
—Hindi, Ma. Ganyan ka talaga. Gusto mong magmukhang martir. Gusto mong lagi kaming may utang na loob.
Parang may kutsilyong pumasok sa dibdib ko.
Camille, na kanina ay halos hindi makagalaw, biglang muling nakangiti nang bahagya. Nakita niya ang butas. Nakita niya kung saan ako pinakamasasaktan.
Lumapit siya kay Mika at hinawakan ang kamay nito.
—Mika, kalma lang. Baka naman ginagamit lang ng mama mo iyan para hindi matuloy ang usapan.
Tumingin si Mika sa akin.
—Ma, kung mahal mo ako, ilipat mo sa pangalan ko ang units. Ngayon din.
Napapikit ako.
Noon ko naintindihan.
Hindi niya pinagsisisihan na itinapon niya ako.
Nagalit lang siya dahil muntik niyang maitapon ang regalo.
—Anak, narinig mo ba ang sarili mo?
—Narinig ko. At karapatan ko iyon.
—Karapatan mo?
—Oo. Anak mo ako.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tasa.
—Noong sinabi mong ikinahihiya mo ako, anak pa rin ba kita?
Nanigas ang mukha niya.
—Ma, nasaktan lang ako.
—Noong gusto mo akong umalis nang walang dala, anak pa rin ba kita?
—Kasi sabi ni Papa—
—Noong gusto mong tawaging Mommy si Camille sa graduation mo, naisip mo ba ako?
Hindi siya sumagot.
Pero ang katahimikan niya ay hindi pagsisisi.
Inis iyon.
Naiinis siya dahil tinatanong ko siya sa harap ni Camille at Renato.
Kinuha ni Renato ang kasunduan at hinampas sa mesa.
—Enough. Hindi ka pupuwedeng maghari-harian dito. Ang bahay na ito ay nasa pangalan ko.
Tumingin ako sa kanya.
—Bahagi ng bahay na ito ay binili gamit ang mana ko. May records ako.
—Wala kang laban sa akin.
—Tingnan natin.
Nanginginig na sa galit ang panga niya.
—Kung ilalaban mo ito, sisiguraduhin kong kamumuhian ka ni Mika habang buhay.
Napangiti ako nang malungkot.
—Rene, mukhang nauna ka na roon.
Biglang kinuha ni Mika ang cake na dala ko at itinulak palayo. Tumama ito sa gilid ng mesa, natumba, at kumalat ang icing sa sahig.
—Ayoko ng drama mo, Ma!
Napatayo ako.
Hindi dahil sa cake.
Kundi dahil iyon ang cake na binili ko gamit ang huling cash sa wallet ko bago ko sana sabihin sa kanya ang magandang balita.
Tiningnan ko ang icing na nakakalat sa sahig.
Naalala ko noong bata siya, lagi niyang dinidilaan ang icing sa daliri ko kapag gumagawa ako ng murang cupcake sa birthday niya.
Ngayon, hindi man lang siya kumurap.
Sinabi ni Camille sa malambot na boses:
—Mika, hayaan mo na. Baka pagod lang ang mama mo.
Hindi ko siya tinignan.
Kinuha ko ang deed of donation draft mula sa envelope. Iyon ang dokumentong maglilipat sana ng anim na paupahang unit kay Mika kapag tumuntong siya sa college.
Sa harap nilang tatlo, pinunit ko ito sa gitna.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
Si Mika ay napasigaw.
—Ma! Ano’ng ginagawa mo?
Tinignan ko siya nang diretso.
—Tinutupad ko ang hiling mo.
—Anong hiling?
—Gusto mo ng buhay na wala ako. Simula ngayon, wala na rin ang lahat ng nakalaan sa iyo mula sa akin.
Sumugod siya palapit, pero humarang si Renato.
Hindi dahil pinoprotektahan niya ako.
Pinoprotektahan niya ang natitirang papeles.
—Alona, pag-usapan natin ito.
Ngayon siya natutong gumamit ng mahinahong boses.
Ngayon may “pag-usapan.”
Kanina, pirma lang.
Kinuha ko ang phone ko.
—Atty. Dela Cruz, good evening. Tuloy natin ang revocation ng intended transfer. Pakihanda rin ang formal demand letter para sa CamSantos Events at internal complaint tungkol sa unauthorized approval code.
Nang marinig iyon, napaatras si Camille.
—Ate Alona, sandali. Hindi kailangan umabot sa demand letter. Kaya nating ayusin—
—Hindi ako ate mo.
Tumigil siya.
Sa unang pagkakataon, nakita kong nabiyak ang maskara niya.
Hindi pala siya kasing elegante kapag natatakot.
Si Renato ay pilit pa ring matigas.
—Akala mo matatakot kami sa abogado mo?
—Hindi.
Isinuot ko ang tote bag sa balikat ko.
—Pero matatakot ka sa susunod kong pupuntahan.
—Saan?
Hindi ako sumagot.
Lumakad ako papunta sa pinto.
Si Mika ay sumigaw sa likod ko.
—Kapag lumabas ka diyan, huwag ka nang babalik bilang nanay ko!
Huminto ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
Sa harap ko, nakatayo ang anak kong minahal ko mula unang iyak niya hanggang huling exam niya. Ang batang pinahid ko ang luha, binantayan sa lagnat, tinuruan magbasa, ipinagtanggol sa teacher, at pinag-ipunan kahit minsan wala na akong pamasahe pauwi.
Ngayon, ginagamit niya ang salitang “nanay” na parang susi na puwede niyang agawin sa akin.
—Mika, hindi anak ang tawag sa taong ginagamit ang pagmamahal ng ina bilang panakot.
Namula ang mukha niya.
—Fine. Umalis ka.
Tumango ako.
Pagbukas ko ng pinto, bumungad ang malamig na hangin matapos ang ulan.
Pero bago ako tuluyang lumabas, narinig kong tumunog ang phone ni Renato.
Sinagot niya ito nang iritado.
—Hello?
Ilang segundo lang, nagbago ang mukha niya.
—Ano? Bakit canceled ang meeting bukas?
Napahinto si Camille.
Si Mika ay napatingin sa kanya.
Ako naman ay tahimik na bumaba sa hagdan.
Dahil alam kong iyon pa lang ang unang tawag.
Hindi pa nila alam na bago ako umuwi, nakapagpadala na ang abogado ko ng notice sa kumpanya ni Renato.
At hindi pa nila alam na kinabukasan, sa recognition program ni Mika, ako ang tatawaging special benefactor sa entabladong balak nilang gamitin para burahin ako.
