Habang Inaayos Ko ang Maleta, Natagpuan Ko ang Lumang Whistle na Ibinigay Niya Noong Nangako Siyang Poprotektahan Ako, Pero Ang Kasunod na Email ang Nagbukas ng Mas Malaking Sugat
Bahagi 3 — Habang Inaayos Ko ang Maleta, Natagpuan Ko ang Lumang Whistle na Ibinigay Niya Noong Nangako Siyang Poprotektahan Ako, Pero Ang Kasunod na Email ang Nagbukas ng Mas Malaking Sugat
Nasa ilalim ng drawer ang lumang whistle.
Maliit, pilak, at may gasgas sa gilid.
Iyon ang ibinigay ni Rafi noong unang taon namin.
Noon, bagong lipat pa lang ako sa Quezon City. May isang lalaking laging sumusunod sa akin mula terminal hanggang building. Ilang gabi akong hindi makatulog, hanggang isang beses, sinundan ako hanggang gate.
Si Rafi ang humarang.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagpakabayani.
Tumayo lang siya sa pagitan namin at sinabi sa lalaking iyon:
—Umalis ka habang maganda pa ang usapan.
Pagkatapos noon, binilhan niya ako ng whistle, pepper spray, at maliit na flashlight.
—Hindi kita laging mababantayan, pero sisiguraduhin kong may paraan kang makaligtas.
Noon ko siya minahal.
Hindi dahil perpekto siya.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, may taong hindi ako pinagsabihan na maging matatag.
Tinulungan niya akong maging ligtas.
Kaya siguro tumagal ako nang ganito.
Dahil mahal ko pa rin ang lalaking iyon sa alaala ko.
Kahit matagal na siyang hindi umuuwi.
Kahit ang lalaking natira ngayon ay marunong sumagot sa tawag ni Mika sa unang ring, pero kayang hindi buksan ang message ko buong gabi.
Inilagay ko ang whistle sa ibabaw ng mesa.
Hindi ko isinama sa maleta.
Hindi ko na kailangan ng simbolo ng proteksyong matagal nang expired.
Bandang alas-dose, dumating si Rafi.
Basang-basa ang jacket niya.
May amoy kandila at pabango ni Mika.
Nakita niya ang maleta sa kama.
—Saan ka pupunta?
Isinara ko ang zipper.
—May aasikasuhin lang.
—Ganitong oras ka nag-aayos?
—Maaga ang schedule ko bukas.
Napatingin siya sa cabinet.
Halos wala na ang damit ko roon.
Doon pa lang siya kinabahan.
—Alina, ano ito?
—Damit.
—Huwag mo akong sagutin nang ganyan. Bakit halos wala na ang gamit mo?
Huminga ako nang malalim.
—Dahil aalis ako.
Natigilan siya.
—Aalis? Saan?
Hindi ko sinagot agad.
Sa halip, kinuha ko ang folder ng documents ko at inilagay sa bag.
Lumapit siya at hinawakan ang pulso ko.
Mahigpit.
Hindi masakit, pero sapat para maalala ko ang bawat pagkakataong hinawakan niya ako para pigilan, hindi para alalayan.
—May drama ka na naman ba dahil kay Mika?
Napatingin ako sa kanya.
—Drama?
—Alam kong nagseselos ka. Pero ilang beses ko bang sasabihin? Bata pa si Mika. Wala siyang pamilya dito. Mahina ang loob niya.
Natawa ako nang napakahina.
—Dalawampu’t apat siya, Rafi. May condo siya, may online shop, may sariling bank account, may driver kapag gusto niya. Hindi siya bata.
—Hindi iyon ang punto.
—Ano ang punto?
Sumagot siya nang mabilis, parang matagal na niyang kabisado.
—Ikaw kasi, kaya mo. Kahit ano, kaya mo. Si Mika, hindi.
Doon ko siya tinitigan nang matagal.
Hindi galit.
Hindi na rin masakit.
Pagod lang.
—Alam mo ba kung gaano kalungkot marinig na ang dahilan kung bakit hindi ako inaalagaan ay dahil magaling akong hindi mamatay?
Hindi siya nakasagot.
Bumitaw siya sa pulso ko.
May ilang segundong katahimikan bago niya iniba ang tono.
—Okay. Nagkamali ako kanina. Dapat hinatid muna kita. Pero huwag mong palakihin.
—Hindi ko na pinapalaki. Tapos na.
—Anong ibig mong sabihin na tapos na?
Bago ako makasagot, tumunog ang phone niya.
Mika.
Hindi niya sinagot.
Pero nakita ko ang kamay niyang kumislot.
Nakita ko rin ang labanan sa mukha niya.
Kailangan ko pa bang ipaglaban ang sarili ko laban sa pangalan sa screen?
Hindi na.
Kinuha ko ang folder at dumaan sa tabi niya.
—Matulog ka na. May meeting ako bukas.
—Hindi pa tayo tapos mag-usap.
—Tayo, matagal nang tapos. Hindi mo lang napansin.
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina para sa final turnover.
Nagtatrabaho ako noon bilang senior data analyst sa isang logistics company sa Makati. Hindi iyon glamorous, pero doon ko pinundar ang buhay ko.
Doon ko natutunang hindi sapat ang sipag.
Kailangan may ebidensya.
Kailangan may dokumento.
Kailangan may sariling pinto palabas.
Bandang tanghali, tinawag ako ng HR.
—Alina, may dumating na verification email mula sa isang lending company. Ikaw raw ang co-maker sa loan ni Mika Villarama?
Tumigil ang mundo ko.
—Ano?
Ipinakita niya ang email.
Nasa form ang pangalan ko.
Address ko.
Old company ID number ko.
At isang digital signature na malinaw na ginaya mula sa scanned document ko.
Halaga: ₱380,000.
Purpose: home studio equipment and condo arrears.
Guarantor contact: Rafael Mendoza.
Hindi ako kumilos sa loob ng ilang segundo.
Pagkatapos, kinuha ko ang phone ko at kinuhanan ng litrato ang lahat.
—Hindi ako pumirma nito.
Namuti ang mukha ng HR.
—Kaya pala nagtanong muna kami. Sensitive ito.
—Pakisend sa akin ang full header ng email at copy ng request. Magfa-file ako ng report.
Sa elevator pababa, tumawag si Rafi.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit siya.
At ulit.
Sa ikalimang tawag, sinagot ko.
—Ano?
—Tinawagan ka ba ng lending company?
Tahimik akong napangiti.
Kaya pala.
Hindi siya nag-aalala kung nasaktan ako.
Nag-aalala siya kung nahuli sila.
—Bakit?
—Makinig ka muna. Emergency iyon. Malapit nang mapalayas si Mika sa condo niya. Hindi ka naman namin kukunan ng pera. Pang-formality lang ang pangalan mo.
Pumikit ako.
Pang-formality.
Parang peklat.
Parang gabi ng ulan.
Parang apat na taon ko.
Lahat sa kanya, “pang-formality” lang kapag ako ang nasasaktan.
—Ginamit mo ang ID ko?
—Hindi ako. Si Mika ang nag-upload. Pero ako ang nagbigay kasi may copy ako. Akala ko okay lang dahil partner naman tayo.
—Partner?
Bumaba ako sa lobby.
Sa glass wall, nakita ko ang sarili ko.
Maayos ang blouse.
Nakatago ang peklat.
Pero ang mga mata ko, malamig na.
—Rafi, kapag ginamit mo ang pangalan ko nang walang pahintulot, hindi iyon partnership. Fraud iyon.
Bigla siyang nagmakaawa.
—Alina, huwag mong palakihin. Babayaran ko. Promise. Nag-panic lang si Mika.
—Lagi na lang siyang nagpa-panic. Nakakapirma pa rin siya ng loan.
—Please. Huwag mong idamay ang record ko. May promotion ako next month.
Doon ko naramdaman ang unang malinaw na galit.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil ngayon niya lang ako tinawagan nang ganito karami.
Hindi noong naipit ako sa holdap.
Hindi noong iniwan niya ako sa ulan.
Hindi noong nagkasakit ako.
Ngayon lang.
Dahil siya ang mawawalan.
—Kita tayo mamaya sa company lounge. May despedida ang team ko. Dalhin mo si Mika kung gusto mo. Para isang usapan na lang.
—Despedida?
—Oo.
—Bakit may despedida ka?
Hindi ko sinagot.
Pinatay ko ang tawag.
Alas-singko, nasa lounge na ang buong team.
May cake.
May simpleng banner:
“Congratulations, Alina! Helsinki Research Fellowship.”
Hindi ko alam na naghanda sila.
Kaya noong tinawag ako ng manager ko para magsalita, saglit akong naiyak.
Hindi dahil kay Rafi.
Kundi dahil may mga taong tahimik na nakita pala ang pagod ko.
May mga taong hindi ko kailangang habulin para maramdaman kong mahalaga ako.
Habang hawak ko ang microphone, bumukas ang glass door.
Pumasok si Rafi.
Kasunod niya si Mika, naka-white dress, hawak ang braso niya, at may suot na pearl clip na nakita kong binili gamit ang card naming dalawa noong nakaraang buwan.
Tumigil ang bulungan sa paligid.
Nabasa ni Rafi ang banner.
Nakita niya ang cake.
Nakita niya ang passport holder sa kamay ko.
At sa harap ng lahat, nagtanong siya sa boses na basag:
—Aalis ka ng bansa?
Tiningnan ko siya.
Tapos ngumiti ako nang napakaliit.
—Bukas ng umaga.
