Sa Barangay Hall Nila Kami Pinaupo Na Parang Mga Kriminal, Ipinakita Ang Renta-Nobyo Kong Lihim, At Sa Gitna Ng Tawanan Ay Tahimik Na Tumawag Si Nico Sa Isang Numero
Bahagi 3: Sa Barangay Hall Nila Kami Pinaupo Na Parang Mga Kriminal, Ipinakita Ang Renta-Nobyo Kong Lihim, At Sa Gitna Ng Tawanan Ay Tahimik Na Tumawag Si Nico Sa Isang Numero
Sa barangay hall, mas maliwanag ang ilaw kaysa sa bahay namin.
Pero mas madilim ang pakiramdam.
Nasa harap kami ng mahabang lamesang kahoy. Sa gitna, nakaupo si Kapitan Morales, nakasandal sa upuan, habang hawak ang ballpen na parang martilyo.
Sa kanan niya, nakaupo si Tito Ernesto, si Tita Helen, at si Jay-R.
Sa likod nila, may ilang kamag-anak na hindi ko alam kung paano napatawag nang ganoon kabilis.
Pinsan.
Kapitbahay.
Mga taong mahilig makisawsaw kapag may eskandalo, pero tahimik kapag may nangangailangan ng tulong.
Sa kaliwa, kami.
Ako.
Si Mama.
Si Papa.
At si Nico, na tahimik pa rin, hawak ang folder na siya mismo ang nagdala mula sa bahay.
—Ayusin natin ito —sabi ni Kapitan Morales.—Pamilya kayo. Hindi dapat lumaki.
—Tama po, Kap —sagot agad ni Tito Ernesto.—Kaya nga gusto naming protektahan ang kapatid ko. Mahina na siya. Hindi na niya naiintindihan ang mga dokumento. Tapos itong anak niya, nagdala pa ng lalaki na bayad pala.
Mabilis na kumalat ang bulungan.
Narinig ko ang salitang “renta.”
Narinig ko ang salitang “desperada.”
Narinig ko ang mahinang tawa.
Parang bawat tunog ay batong ibinabato sa mukha ni Mama.
Si Mama ang masakit panoorin.
Hindi niya ako sinisisi.
Pero kitang-kita kong gusto niyang mawala sa upuan.
Si Papa naman ay nakatitig sa mesa, ang mga daliri niya ay nakakuyom.
Doon ako pinaka nasaktan.
Buong buhay niyang iniwasan ang iskandalo.
At ngayon, ang sariling kapatid niya ang humila sa kanya sa gitna nito.
—Kap, may ebidensya kami —sabi ni Jay-R.
Ikinonekta niya ang phone sa maliit na speaker ng barangay hall at ipinakita ang screenshot ng profile ni Nico.
Nang lumitaw sa screen ang rate niya, may tumawa sa likod.
—Ay, may presyo pala ang boyfriend.
—Baka may discount kapag holiday.
Naramdaman kong nanginginig ang kamay ko sa galit.
Pero bago ako makapagsalita, si Nico ang tumayo.
—Totoo po na galing ako sa companion agency.
Mas lumakas ang bulungan.
Ngumisi si Jay-R.
—Salamat sa pag-amin.
Nico tumango.
—Pero hindi po illegal ang event companionship. Wala akong kinuha kay Lira maliban sa professional fee. Wala akong access sa bank account nila. Wala akong hiniling na pera. At wala akong pinirmahang authority para sa pera ng tatay niya.
Tumahimik nang kaunti ang kuwarto.
Hindi dahil naniwala sila.
Kundi dahil ngayon lang nila narinig si Nico magsalita nang dire-diretso.
Maayos ang boses niya.
Hindi na parang muwang na lalaking pinapagalitan.
—Pero handa kang pumirma kanina —sabi ni Tito Ernesto.
—Bilang witness lang po sana —sagot ni Nico.—Hanggang makita ko ang second page.
Nanlisik ang mata ni Jay-R.
—Sinungaling. Hindi mo nga binasa nang maayos.
Doon binuksan ni Nico ang folder.
Hindi niya muna inilabas ang kontrata.
Ang inilabas niya ay maliit na notebook.
May mga petsa.
May oras.
May pangalan.
—Kanina po, 1:42 PM, inilabas ni Mr. Jay-R Santos ang unang pahina ng Family Development Agreement. 1:44 PM, inilagay ni Mrs. Helen Santos ang ikalawang pahina mula sa folder. 1:46 PM, nabanggit ang salitang guarantor. 1:50 PM, ipinakita ang screenshot ng agency profile ko. 1:53 PM, binanggit ang barangay captain bago pa man kami pumayag sa mediation.
Napakunot ang noo ni Kapitan Morales.
—Bakit mo sinusulat lahat iyan?
—Trabaho ko po ang documentation.
Tumawa si Jay-R, pero hindi na buo ang tawa.
—Documentation? Akala ko IT ka.
—Systems risk analyst po ako.
Biglang tumingin sa kanya si Tito Ernesto.
Para bang ngayon lang niya narinig nang tama ang sinabi.
Pero hindi pa rin siya kinabahan.
Hindi pa.
—Kahit ano ka pa, bayad ka pa rin —sabi ni Tita Helen.—At iyon ang punto. Sinungaling ang pamangkin namin.
Doon ako tumayo.
—Oo, nagbayad ako sa kanya para umupo sa tabi ko sa Bagong Taon. Pero hindi ako nagbayad sa kanya para pirmahan ang pera ni Papa. Hindi ako nagbayad sa kanya para lokohin kayo. Kayo ang dumating na may dalang kontrata. Kayo ang nagdala ng demand letter. Kayo ang nagdala ng barangay sa gate namin.
Hinampas ni Jay-R ang mesa.
—Huwag mong baligtarin!
Napapitlag si Mama.
Pero hindi ako umupo.
—Hindi ko binabaligtad. Binabalik ko lang sa inyo ang ginawa ninyo.
Si Kapitan Morales ay tumikhim.
—Lira, respeto sa proseso.
Napatingin ako sa kanya.
—Kap, proseso po ba ito o palabas? Bakit may demand letter na sila bago pa kami makarating dito? Bakit may prepared statement si Jay-R? Bakit may mga kamag-anak sa likod na parang nanonood ng teleserye?
Natahimik ang ilan.
Pero si Tito Ernesto ay marunong maglaro ng awa.
Bigla niyang hinawakan ang dibdib niya.
—Kap, tingnan mo. Ganyan niya kausapin ang matatanda. Kaya nga kami nag-aalala. Kung ganyan siya sa amin, paano pa sa tatay niyang mahina?
Napatingin lahat kay Papa.
Doon ko nakita na gusto na niyang magsalita, pero parang nakabara sa lalamunan niya ang ilang dekadang takot.
Hawakan ko sana ang kamay niya, pero nauna si Nico.
Marahan niyang inilapit ang baso ng tubig kay Papa.
—Sir, kung gusto po ninyong magsalita, magsalita po kayo. Kung ayaw ninyo, hindi po kayo puwedeng pilitin pumirma.
Napatingin si Papa kay Nico.
May kakaibang nangyari sa mukha niya.
Parang unang beses may taong nagsabi sa kanya na may karapatan siyang tumanggi.
Huminga nang malalim si Papa.
—Kuya, hindi ko gustong ibigay sa iyo ang pera.
Kumalat ang katahimikan.
Si Tito Ernesto ay napakurap.
—Ano?
Nanginginig ang boses ni Papa, pero ipinagpatuloy niya.
—Matagal na akong natatakot sa iyo. Kapag may desisyon ako, sinasabi mong mahina ako. Kapag tumanggi ako, sinasabi mong walang utang na loob. Pero pera iyon para sa gamot namin ng asawa ko. Para sa bahay. Para hindi na kami mangutang kahit kanino.
Namula ang mata ni Mama.
Ako rin.
Pero si Tito Ernesto ay hindi na kapatid ang itsura.
Mukha siyang taong nawalan ng ari-arian.
—Pinapagsalita ka lang ng anak mo.
—Hindi —sabi ni Papa.—Ngayon lang ako nagsasalita para sa sarili ko.
Saglit na nanahimik ang lahat.
Tapos tumawa si Jay-R.
Malakas.
Pangit pakinggan.
—Drama. Ang daming drama. Kap, simple lang. May proposal kami. Kung ayaw nila, okay. Pero may gastos na kami sa processing. May reservation fee na nailabas. May documents na ginawa. May damages dahil pinahiya nila kami.
Inilabas niya ang panibagong resibo.
—450,000 pesos. Payable today.
Napasinghap si Mama.
—Anong 450,000? Wala kaming pinapagawa sa inyo.
—May verbal agreement —sabi ni Jay-R.
—Wala —sabi ko.
—Meron —sagot niya.—At may witness.
Itinuro niya si Nico.
—Siya. Narinig niyang pinag-uusapan namin sa bahay.
Nico dahan-dahang tumingin sa kanya.
—Narinig ko po kayong nagsasabing pipilitin ninyo silang pumirma bago matapos ang araw.
Nawala ang ngiti ni Jay-R.
—Ano?
—Narinig ko rin po kayong nagsasabing, “Kapag umiyak ang matanda, panalo na tayo.”
Hindi gumalaw ang buong kuwarto.
Parang may kutsilyong dumaan sa hangin.
Tumayo si Tito Ernesto.
—Sinungaling ka!
Sa unang pagkakataon, hindi umurong si Nico.
Kinuha niya ang phone niya mula sa bulsa.
Hindi niya inilabas sa lahat ang laman.
Tumawag siya.
Isang numero lang.
Maikling usapan.
—Sir, nasa barangay hall na po kami. Yes, kasama po si Mr. Jay-R Santos. May dala po siyang documents under Santos Community Builders Cooperative. Opo. Nandito rin po ang original folder.
Nakita kong namutla si Jay-R.
Hindi kaunti.
Buo.
Parang biglang nawala ang dugo sa mukha niya.
—Kanino ka tumatawag? —tanong niya.
Hindi sumagot si Nico.
Nakatingin lang siya sa pintuan ng barangay hall.
Makalipas ang ilang segundo, may humintong sasakyan sa labas.
Pagkatapos ay isa pa.
Narinig namin ang yabag ng sapatos sa semento.
Isang babaeng nakasuot ng blazer ang pumasok.
Kasama niya ang dalawang lalaking may dalang folder, isang barangay police, at isang opisyal na nakasabit sa leeg ang ID ng isang government office.
Doon unang umatras si Jay-R.
Doon unang napahawak si Tita Helen sa braso ni Tito Ernesto.
At doon inilabas ni Nico mula sa bulsa ang isang maliit na ID holder na kanina pa pala nakatago sa ilalim ng polo niya.
Inilapag niya iyon sa mesa.
—Pasensya na po kung ngayon ko lang sinabi. Hindi po ako simpleng renta-nobyo.
Tumingin siya kay Jay-R.
—At hindi ito ang unang pamilya na sinubukan ninyong itali sa pekeng investment agreement.
