Nang Magsimulang Bumalik ang Sarili Ko
Bahagi 3: Nang Magsimulang Bumalik ang Sarili Ko
Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng ulan.
Mabigat ang mga mata ko, namamaga mula sa pag-iyak kagabi. Sa ilang segundo, nakatitig lang ako sa kisame, sinusubukang alalahanin kung bakit parang may bakanteng espasyo sa dibdib ko.
Pagkatapos, bumalik lahat.
Ang screenshot.
Ang post.
Ang kusina.
Ang kamay ni Miguel sa pulso ko.
Ang mensahe ni Camille na nakita ng lahat.
Napapikit ako.
May kirot pa rin.
Pero iba na ngayon.
Hindi na iyon ang kirot ng isang babaeng nagmamakaawang piliin.
Iyon ay kirot ng sugat na sa wakas ay nililinis.
Pagbangon ko, binuksan ko ang cellphone ko.
Animnapu’t pitong missed calls.
Mahigit isang daang messages.
Karamihan galing kay Miguel.
May ilang galing sa nanay niya.
May dalawa galing sa tatay niya.
May ilan pa mula sa mga kamag-anak na noong nakaraang gabi ay walang nagawa kundi tumingin.
Hindi ko binuksan lahat.
Isang message lang ang nabasa ko mula kay Miguel:
“Alina, nagkamali ako. Puwede ba tayong magsimula ulit?”
Napatitig ako sa screen.
Magsimula ulit?
Parang ganoon lang kadali.
Parang ang pitong taon kong ibinigay ay puwedeng burahin at palitan ng bagong simula dahil lang nahuli siya.
Bago pa ako tuluyang malunod sa emosyon, pumasok si Liza mula sa maliit kong kusina, may dalang kape.
“Bawal munang sumagot sa ex,” sabi niya.
“Hindi pa naman ako sumasagot.”
“Mabuti. Kasi kung sasagot ka, kukunin ko iyang cellphone mo at ilulublob ko sa tasa ng kape.”
Napangiti ako kahit mabigat ang pakiramdam.
“Ang bayolente mo.”
“Para sa’yo, oo.”
Umupo siya sa tabi ko at inilapag ang kape sa mesa.
“Tingnan mo ito.”
Ipinakita niya ang phone niya. May bukas siyang page para sa mga online food sellers, maliit na negosyo, at local weekend market.
“May weekend bazaar sa community center. Puwedeng mag-rent ng maliit na stall. Hindi kailangan bongga. Isang table, isang banner, ilang putahe. Subukan lang natin.”
Napailing ako.
“Wala akong puhunan.”
“Meron kang talento.”
“Hindi nabibili ng talento ang sangkap.”
“May konti akong ipon. Pahiramin kita.”
“Liza—”
“Hindi regalo. Utang. Para hindi ka umarte.”
Napatawa ako nang mahina.
Pero kahit nagbibiro siya, nakita ko ang seryoso sa mga mata niya.
“Alina, matagal kitang pinanood na ibinubuhos ang sarili mo sa mga taong walang balak saluhin ka. Ngayon, ibuhos mo naman sa sarili mo.”
Tahimik akong uminom ng kape.
Mainit iyon, medyo mapait, pero gumising sa akin.
Sa loob ng isang linggo, naging abala kami.
Hindi na ako sumagot sa kahit isang tawag ni Miguel.
Hindi ko rin binura agad ang messages niya. Hindi dahil umaasa ako, kundi dahil gusto kong maalala kung gaano kadaling humingi ng tawad ang taong hindi naman nahirapang saktan ka.
Nagplano kami ni Liza ng menu.
Ayokong magluto ng mga pagkaing nagpapaalala sa bahay ni Miguel. Kaya pumili ako ng mga pagkaing matagal ko nang gustong gawin: ulam na may gata, matamis-maanghang na manok, maliit na rice meals, homemade sauce, at dessert na gawa sa saging at niyog.
Simple lang.
Pero bawat timpla ay akin.
Walang nanay ni Miguel na magdidikta.
Walang kamag-anak na magrereklamo.
Walang lalaking magpapanggap na may karapatan sa oras ko.
Sa unang araw ng bazaar, halos hindi ako makatulog.
Nakaayos ang maliit naming stall sa gilid ng community center. Isang puting mesa, ilang lalagyan ng pagkain, handwritten menu, at maliit na karatula.
Ang pangalan ng stall:
“Alina’s Table.”
Nang makita ko ang pangalan ko, biglang nanikip ang dibdib ko.
Liza ang gumawa ng karatula kagabi.
“Bakit pangalan ko?” tanong ko noon.
“Dahil mesa mo ito,” sagot niya. “Hindi mesa ng pamilya ng ex mo. Hindi kusina ng ibang tao. Sa’yo.”
Sa unang oras, kaunti lang ang bumili.
May isang matandang babae na bumili ng isang order, tikim muna raw.
Pagkatapos, bumalik siya kasama ang dalawang kaibigan.
“Masarap,” sabi niya. “Parang lutong bahay, pero may dating.”
Hindi ko alam bakit muntik na akong maiyak sa simpleng papuri na iyon.
Siguro dahil matagal na akong hindi nakakarinig ng papuri na walang kasunod na utos.
Pagsapit ng tanghali, humaba ang pila.
May mga estudyante.
May mga empleyado.
May mga nanay na bumili ng take-out para sa pamilya.
May isang lalaking tahimik lang na pumila, bumili ng dalawang order, at pagkatapos kumain sa gilid ng stall.
Napansin ko siya dahil bumalik siya makalipas ang kalahating oras.
“May extra sauce pa po ba?” tanong niya.
Tumango ako.
“Meron po.”
Ngumiti siya.
“Masarap kasi. Ako nga pala si Rafael.”
“Alina.”
“Alam ko,” sabi niya, sabay turo sa karatula. “Pero mas maganda kapag ikaw mismo ang nagsabi.”
Hindi ako sanay sa ganoong klaseng biruan, kaya napatingin na lang ako sa lalagyan ng sauce.
Narinig kong humikik si Liza sa likod ko.
Pagkatapos ng araw na iyon, sold out kami.
Hindi malaki ang kinita namin, pero sapat para maibalik ang puhunan at magkaroon ng konting sobra.
Habang nagliligpit kami, tinignan ko ang walang lamang mga lalagyan.
Hindi ko mapigilang ngumiti.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, pagod ako pero masaya.
Hindi ako napagod dahil ginamit ako.
Napagod ako dahil may itinayo ako.
Pag-uwi ko, binuksan ko ang cellphone ko.
May bagong message si Miguel.
“Pumunta ako sa apartment mo. Wala ka. Saan ka ba?”
Napakunot ang noo ko.
Sunod na message:
“Nakita ko sa post ni Liza. Nagbebenta ka na ng pagkain? Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Bakit hindi ko sinabi?
Dati, lahat sinasabi ko sa kanya.
Kahit maliit na saya.
Kahit maliit na takot.
Kahit plano kong hindi pa buo.
Pero madalas, ang sagot niya lang ay, “Tingnan natin,” “Huwag ka munang magmadali,” o “Mas kailangan ka ni Mama ngayon.”
Ngayon, hindi na siya kasama sa mga bagay na dapat kong ipaalam.
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, mas maraming tao ang pumunta sa stall.
May ilang nagsabing nakita nila online ang pagkain namin.
May nag-post pala ng review. Hindi ko kilala ang nag-post, pero maganda ang sinabi niya.
“Simple stall, pero unforgettable ang lasa.”
Buong araw akong halos hindi naupo.
Bandang hapon, habang nagbibigay ako ng sukli sa customer, biglang tumahimik si Liza sa tabi ko.
“Alina,” bulong niya.
Pagtingin ko sa direksyon ng tingin niya, nakita ko si Miguel.
Nakatayo siya ilang hakbang mula sa stall.
Maayos ang suot niya, pero halatang hindi siya mapakali. Hawak niya ang isang bouquet ng puting bulaklak.
Dati, siguro kikiligin ako.
Dati, iisipin kong sa wakas, naalala niya akong suyuin.
Ngayon, ang una kong naisip ay:
Sana hindi siya humarang sa pila.
Lumapit siya.
“Alina.”
Maraming tao sa paligid. Hindi ako puwedeng gumawa ng eksena, pero hindi rin ako tatakbo.
“Ano’ng kailangan mo?” tanong ko.
Tumingin siya sa karatula, sa pagkain, sa mga customer.
“Hindi ko alam na matagal mo na palang gusto ito.”
Napangiti ako nang mapait.
“Sinabi ko sa’yo nang maraming beses.”
Napayuko siya.
“Siguro hindi ako nakinig.”
“Hindi siguro.”
Inabot niya ang bulaklak.
“Patawarin mo ako.”
Hindi ko kinuha.
May ilang customer na napalingon. Si Liza, alam kong handa nang humarang kung kailangan.
“Hindi ko kailangan ng bulaklak, Miguel.”
“Ano ang kailangan mo?”
“Sagot? Wala na. Paliwanag? Huli na. Paghingi ng tawad? Narinig ko na.”
“Alina, mahal kita.”
Dati, ang tatlong salitang iyon ang hinihintay ko.
Ngayon, kakaiba ang pakiramdam.
Parang dumating ang ulan pagkatapos masunog na ang buong bahay.
“Siguro mahal mo ako sa paraan na kaya mo,” sabi ko. “Pero hindi sapat ang pagmamahal na kailangan munang may masaktan bago matutong magpahalaga.”
Napalunok siya.
“Wala na ba talaga?”
Tiningnan ko ang paligid.
Ang maliit kong stall.
Ang mga taong naghihintay sa pagkain ko.
Si Liza na nasa tabi ko.
Ang mga lalagyan ng ulam na ako ang nagdesisyon paano lulutuin.
Ang pangalan ko sa karatula.
Pagkatapos, tiningnan ko siya.
“Wala na.”
May sandaling parang guguho siya.
Pero hindi na iyon ang gulo ko.
May customer na lumapit.
“Miss Alina, may available pa po bang spicy chicken?”
Ngumiti ako.
“Meron po. Sandali lang.”
Bumalik ako sa trabaho.
Naramdaman kong nakatayo pa rin si Miguel sa harap ko, hawak ang bulaklak na hindi ko tinanggap.
Pero sa unang pagkakataon, hindi na siya ang sentro ng mundo ko.
Habang naglalagay ako ng mainit na kanin sa lalagyan, nakita kong lumapit si Rafael sa pila.
Hawak niya ang motorcycle helmet niya at nakangiti.
“Mukhang sikat na ang Alina’s Table,” sabi niya.
“Hindi pa,” sagot ko.
“Papunta na.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng pangungusap na iyon, may lambot na hindi masakit.
Hindi tulad ng pangakong paulit-ulit kang pinaghihintay.
Kundi parang hangin na nagsasabing: kaya mo pa palang magsimula.
Sa dulo ng araw, nang maubos na naman ang pagkain, tahimik akong umupo sa likod ng stall.
Pagod ang katawan ko.
Masakit ang paa ko.
Pero ang puso ko, kahit may peklat pa, ay hindi na kasing bigat ng dati.
At sa unang pagkakataon, hindi ko hinanap si Miguel.
Hindi ko hinintay ang tawag niya.
Hindi ko inisip kung nasaan siya.
Ang iniisip ko lang ay kung ilang kilo ng manok ang bibilhin bukas.
At kung anong bagong sauce ang susubukan ko.
Maliit na bagay.
Pero sa akin, iyon ang unang tunay na kalayaan.