Regalong Talagang Para sa Tamang Tao
Bahagi 5 / Wakas: Ang Regalong Talagang Para sa Tamang Tao
Parang muling tumigil ang oras.
Lahat ng mata ay nakatutok sa tablet na hawak ng wedding coordinator.
Dahan-dahan niyang binuksan ang email.
May kalakip itong ilang screenshot, mga lumang litrato, at mga mensaheng may petsa pa mula sa nakaraang dalawang taon.
Tahimik ang buong paligid habang isa-isang lumilitaw ang mga ito sa screen.
May larawan ni Daniel na naghahatid sa babae sa airport sa mismong araw ng ikatlong anibersaryo namin.
May screenshot ng usapan kung saan ilang beses niyang kinansela ang mga plano naming dalawa dahil kailangan daw niyang “tumulong sa isang kaibigan.”
May isa pang litrato na kuha sa isang resort.
Hindi sila magkahawak ng kamay.
Ngunit malinaw na silang dalawa lamang ang magkasama.
Napaawang ang bibig ni Daniel.
Unti-unti niyang iniiling ang ulo.
— Hindi… hindi ito ang iniisip ninyo.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Hindi na ako galit.
Pagod na lang.
— Daniel, hindi ko na kailangang malaman kung may relasyon ba talaga kayo o wala.
Napatingin siya sa akin.
— Ang alam ko lang… sa bawat pagkakataong kailangan kong maramdaman na ako ang magiging prioridad mo, palagi kang may ibang pinipiling unahin.
Hindi mo ako niloko sa isang araw lang.
Unti-unti mo akong iniwan sa bawat pagkakataong pinili mong hindi pakinggan ang nararamdaman ko.
Tumulo ang luha niya.
Hindi na siya nagsalita.
Dahil alam niyang totoo ang bawat salitang sinabi ko.
Lumapit ang asawa ng babae.
Tahimik niyang hinawakan ang balikat ng kanyang asawa.
— Uuwi tayo.
Hindi na siya tumutol.
Bago sila sumakay sa sasakyan, humarap siya sa akin.
Namumugto ang kanyang mga mata.
— Patawarin mo ako.
Marami akong nawasak dahil sa pagiging makasarili ko.
Tumango lamang ako.
— Sana ang susunod mong ipaglaban ay ang pamilyang matagal nang naghihintay sa’yo.
Tahimik siyang umalis.
Kasunod ang kanyang asawa.
Walang sigawan.
Walang gulo.
May mabigat na katahimikang iniwan ang kanilang pag-alis.
Ilang minuto ang lumipas bago muling nagsalita si Daniel.
— Mira…
Kung maibabalik ko lang ang araw na ito…
Hindi na ako dadaan sa kanya.
Hindi ko na siya sasagutin.
Ikaw ang una kong pupuntahan.
Ngumiti ako nang bahagya.
— Pero hindi na maibabalik ang araw na ito.
At hindi rin maibabalik ang tiwalang paulit-ulit mong pinabayaan.
Marahan kong inilabas ang engagement ring na kanina ko ibinalik sa kanya.
Nasa palad pa rin niya.
Isinara ko ang kanyang mga daliri sa paligid nito.
— Itago mo iyan.
Hindi bilang alaala ng nawala.
Kundi bilang paalala na ang pagmamahal ay hindi sapat kapag wala nang paggalang at tamang pagpapahalaga.
Lumapit si Tatay.
Tahimik niyang ipinatong ang kamay sa balikat ko.
— Anak, uwi na tayo.
Ngunit bago kami makaalis, nagsalita ang pari na kanina pa naghihintay sa may gate.
Ngumiti siya nang mabait.
— Anak, nalulungkot ako na hindi natuloy ang kasal.
Pero natutuwa akong hindi ka pumasok sa isang buhay na araw-araw mong pagsisisihan.
Hindi lahat ng naudlot ay kabiguan.
May mga pagkakataong ito ang paraan ng Diyos para ilayo tayo sa maling landas.
Napaluha si Nanay.
Mahigpit niya akong niyakap.
Pag-uwi namin, walang musika.
Walang handaan.
Walang engrandeng selebrasyon.
Ang buong pamilya ay nagsalo-salo na lamang sa simpleng hapag.
Tinanggal ko ang wedding gown.
Isinuot ang paborito kong puting damit.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakahinga ako nang maluwag.
Lumipas ang ilang buwan.
Unti-unti kong inayos ang buhay ko.
Bumalik ako sa trabaho.
Mas madalas kong samahan sina Nanay at Tatay.
Mas natutunan kong pahalagahan ang sarili ko.
Isang hapon, habang nagliligpit si Nanay ng mga gamit, inilabas niya ang maliit na kahong kahoy.
Naroon pa rin ang relo.
Naroon pa rin ang sulat.
Ngumiti siya.
— Itatago ko na lang ito.
Darating din ang taong tunay na karapat-dapat tumanggap nito.
Ngumiti ako.
— Hindi na kailangang magmadali.
Ang tamang tao… hindi kailanman darating na may kasamang pagdududa.
Makalipas ang isang taon, inimbitahan ako ng isang kaibigan sa pagbubukas ng isang community learning center.
Isa sa mga pangunahing tagapagtaguyod ng proyekto ang isang arkitektong matagal nang nagtatrabaho sa iba’t ibang charity program.
Magalang siyang nakipagkamay.
Hindi siya nagtanong tungkol sa nakaraan ko.
Hindi rin siya nagpakitang-gilas.
Tahimik lang siyang nakinig habang nagsasalita ako tungkol sa proyekto.
Unti-unti kaming naging magkaibigan.
Walang pagmamadali.
Walang sikreto.
Walang taong kailangang unahin kaysa sa isa’t isa.
Sa bawat pangako, may kasamang pagtupad.
Sa bawat salita, may kasamang respeto.
Makalipas ang dalawang taon, muli akong nagsuot ng puting damit.
Hindi na ako kinakabahan.
Sa pagkakataong iyon, hindi ko na kailangang tingnan ang live location ng sasakyan.
Dahil eksaktong oras pa lang, narinig ko na ang busina sa labas.
Pagbukas ni Tatay ng bintana, napangiti siya.
— Anak… dumating na.
Paglabas ko ng bahay, nakabukas na ang pinto ng sasakyan.
Nakatayo ang lalaking mahal ko.
Hindi siya tumingin sa cellphone.
Hindi siya lumingon kung may ibang naghihintay.
Diretso siyang lumakad papunta kina Nanay at Tatay.
Magalang siyang yumuko.
— Magandang umaga po, Nay.
Magandang umaga po, Tay.
Maingat na inilabas ni Nanay ang maliit na kahong kahoy.
Ngayon lang niya muling binuksan iyon matapos ang dalawang taon.
Iniabot niya ang relo at ang liham.
Luhaan siyang ngumiti.
— Matagal ka naming hinintay.
Salamat at dumating ka.
At sa pagkakataong iyon, napagtanto ko ang isang bagay.
May mga kasalang hindi natutuloy dahil hindi pa iyon ang tamang kuwento.
At may mga pusong kailangang masaktan muna upang makilala ang taong hindi ka kailanman ipaparamdam na ikaw ang pangalawang pagpipilian.
Wakas.