Sikretong Nasa Ilalim Ng Gusali
Bahagi 2 — Ang Sikretong Nasa Ilalim Ng Gusali
Mahigpit kong hinawakan ang manibela habang nakatingin sa lalaking kumakatok pa rin sa bintana ng kotse ko.
Sa kabilang linya, naroon pa rin ang malamig na boses ng direktor.
“Buksan mo ang pinto, Lira.”
Lira.
Iyon ang pangalan ko.
Pero sa sandaling iyon, parang hindi niya ako tinatawag bilang empleyado.
Parang tinatawag niya ako bilang isang taong matagal na niyang minamatyagan.
“Bakit ninyo hinahanap ang papel?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses.
Bahagya siyang tumawa.
“Dahil hindi dapat iyon napunta sa iyo.”
Lalong nanlamig ang mga daliri ko.
Sa labas, patuloy ang buhos ng ulan.
Ang lalaking naka-uniporme ay muling kumatok.
Mas malakas na ngayon.
“Ma’am, huwag na po nating patagalin.”
Hindi ako sumagot.
Binuksan ko ang chat ng katrabaho kong si Mina.
Wala na siyang bagong mensahe.
Ang huling larawan niya, hawak ng dalawang lalaki sa sulok ng basement, ay parang nakadikit na sa utak ko.
Hindi ko alam kung buhay pa ba siya, kung nasaktan ba siya, o kung ginagamit lang siya para pababain ako.
“Direktor,” sabi ko sa telepono, “kung gusto ninyo ang papel, bakit hindi ninyo na lang ako puntahan dito?”
Tumahimik siya sandali.
Pagkatapos ay mahinang sinabi:
“Dahil ang kailangan namin ay hindi lang ang papel.”
Napahinto ang paghinga ko.
“Ano pa?”
“Ikaw.”
Sa sandaling marinig ko iyon, alam kong hindi na ito simpleng banta.
Hindi ito tungkol sa parking card.
Hindi ito tungkol sa attendance.
At lalong hindi ito ordinaryong utos ng kumpanya.
May nangyayari sa ilalim ng gusali.
At si Mang Tano, ang matandang guwardiya, ang unang nakakita.
Kaya siya nawala.
Mabilis kong ibinaba ang tawag at pinindot ang emergency call.
Pero bago pa man tuluyang kumonekta, biglang yumanig ang kotse.
Tinulak ng van sa likod ang bumper ko.
Sumalpok ako nang bahagya sa van sa harap.
Napasinghap ako.
Muling nag-vibrate ang phone.
Isang bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.
“Isa pang tawag, at hindi lang si Mina ang mawawala.”
Kasunod noon ay isa pang larawan.
Larawan ng maliit na bahay sa probinsya.
Bahay iyon ng nanay ko.
Nakatayo sa tapat ng gate ang isang lalaking naka-itim na jacket.
Nanghina ang mga kamay ko.
Hindi ko alam kung paano nila nalaman ang address ng nanay ko.
Hindi ko alam kung gaano na kalalim ang paghahanda nila.
Ang tanging alam ko, hindi ako puwedeng magpadalos-dalos.
Pinatay ko ang screen ng phone.
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos, dahan-dahan kong ibinaba ang bintana nang bahagya.
“Sabihin ninyo sa direktor,” sabi ko sa lalaking nasa labas, “bababa ako.”
Ngumiti siya.
“Mas mabuti iyan, Ma’am.”
“Pero mag-isa ako.”
“Natural lang.”
“Hindi. Ibig kong sabihin, hindi ako sasama sa inyo.”
Kumunot ang noo niya.
Bago pa siya makapagsalita, bigla kong inapakan ang silinyador.
Hindi pasulong.
Pa-atras.
Malakas na tumama ang likod ng kotse ko sa van sa likuran.
Nagulat ang driver nito.
Sa maliit na espasyong nabuksan, mabilis kong inikot ang manibela at isinagad ang kambyo.
Kumayod ang gulong sa basang kalsada.
Umusok ang ilalim ng sasakyan.
Narinig ko ang sigaw ng lalaking nasa labas.
“Harangan siya!”
Pero huli na.
Sumampa ang isang gulong ko sa gilid ng bangketa.
Halos tumagilid ang kotse, pero nakalusot ako sa pagitan ng poste at van.
Diretso akong humarurot papunta sa kalsada.
Hindi ako umalis ng malayo.
Alam kong kapag tumakbo ako, mas lalo nilang gagamitin si Mina at ang nanay ko laban sa akin.
Kaya sa halip na lumayo, umikot ako sa likod ng gusali.
May maliit na service entrance doon na ginagamit ng mga janitor at delivery staff.
Noong mga nakaraang buwan, dahil madalas akong mag-overtime, kabisado ko na ang mga pasikot-sikot ng building.
Pinatay ko ang ilaw ng kotse sa gilid ng kalye.
Isinuot ko ang lumang jacket na nasa likod ng upuan.
Kinuha ko rin ang basang papel na ibinigay ni Mang Tano.
Akala ko dati simpleng babala lang iyon.
Pero nang tingnan ko ulit, may napansin akong hindi ko nakita kagabi.
Sa likod ng papel, may isa pang bakas ng sulat.
Halos mabura na.
Ipinailaw ko ang flashlight ng phone.
Doon ko nabasa ang tatlong salitang nanginginig ang pagkakasulat:
“Hanapin ang locker.”
Locker?
Anong locker?
At bakit hindi iyon sinabi ni Mang Tano nang diretso?
Mula sa service entrance, marahang pumasok ako.
Madilim ang pasilyo.
Amoy basa ang sahig.
Walang guard.
Walang tao.
Pero may tunog.
Mahina.
Parang may gumugulong na metal mula sa ibaba.
Naglakad ako patungo sa lumang hagdanan sa likod.
Hindi ito konektado sa main elevator, kaya madalas nakalilimutan ng mga empleyado.
Habang bumababa ako, palakas nang palakas ang tibok ng puso ko.
Bawat hakbang, naririnig ko ang sarili kong paghinga.
Pagdating ko sa pagitan ng B1 at B2, huminto ako.
May dalawang lalaki sa ibaba.
Nag-uusap sila.
“Nasaan na siya?”
“Nakawala sa harap, pero hindi makakalayo iyon.”
“Paano kung may pinagsabihan na siya?”
“Wala. Kinuha na namin ang phones ng lahat. Yung isa lang ang nakalusot.”
“Yung babae sa CR?”
“Oo. Pero hawak na.”
Kinagat ko ang labi ko.
Si Mina.
Pinilit kong huwag gumawa ng ingay.
Dahan-dahan akong umatras.
Pero biglang tumunog ang phone ko.
Muntik ko na itong mabitawan.
Numero ng nanay ko.
Agad kong pinatay, pero huli na.
Tumigil ang usapan sa ibaba.
“May narinig ka?”
“Sa hagdan.”
Tumakbo ako paakyat.
Pero bago pa ako makarating sa B1, bumukas ang pinto sa itaas.
May isa pang lalaki roon.
Naipit ako sa gitna.
Wala akong ibang daan.
Kaya binuksan ko ang pinto sa gilid at pumasok sa maliit na storage room.
Madilim.
Mabaho.
Punô ng kahon, lumang mop, sirang upuan at plastic container.
Mula sa labas, narinig ko ang mabibigat na yabag.
“Hanapin ninyo siya.”
“Siguradong nandito lang iyan.”
Pinatay ko ang flashlight at yumuko sa likod ng malaking cabinet.
Sa sobrang kaba, halos hindi ako makahinga.
Biglang may kumalabog sa isang sulok.
Napalingon ako.
Akala ko daga.
Pero nang masanay ang mga mata ko sa dilim, nakita ko ang isang makitid na pinto sa likod ng lumang shelf.
May nakasulat sa ibabaw:
Maintenance Locker Room.
Locker.
Nanigas ako.
Ito ba ang ibig sabihin ni Mang Tano?
Dahan-dahan kong itinulak ang shelf.
Sumirit ang bakal sa sahig.
Napakaliit ng tunog, pero sa katahimikan, parang kulog.
Tumigil ang yabag sa labas.
“May tao sa storage.”
Wala na akong oras.
Binuksan ko ang pinto ng locker room at pumasok.
Sa loob, may hanay ng kalawangin na locker.
Isa-isa kong tiningnan.
Walang pangalan.
Walang palatandaan.
Hanggang sa makita ko ang pinakadulong locker.
May nakadikit na lumang rosaryo sa hawakan.
Nakita ko na iyon dati.
Lagi itong hawak ni Mang Tano tuwing madaling-araw habang nagbabantay.
Sinubukan kong buksan.
Naka-lock.
Sa labas, lumakas ang pagkalampag.
“Buksan mo!”
Kinapa ko ang paligid.
Wala akong susi.
Nanginginig ang kamay kong hinawakan ang rosaryo.
Doon ko napansin ang maliit na susi na nakasabit sa likod ng krus.
Agad kong ipinasok sa kandado.
Bumukas.
Sa loob ng locker, walang damit.
Walang gamit.
Isang lumang envelope lang.
At isang maliit na recorder.
Kinuha ko iyon.
Sa envelope, may nakasulat:
“Kung nakuha mo ito, ibig sabihin hindi na ako nakalabas.”
Biglang bumukas ang pinto sa likod ko.
Tumambad sa liwanag ang lalaki kanina.
At sa likuran niya, nakatayo ang direktor.
Basang-basa ang sapatos nito, ngunit maayos pa rin ang suot na barong.
Ngumiti siya nang makita ang hawak ko.
“Magaling, Lira.”
“Natagpuan mo ang hinahanap namin.”
Hinawakan ko nang mahigpit ang recorder.
Sa kabilang kamay, hawak ko ang envelope ni Mang Tano.
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Ibigay mo iyan sa akin.”
Pero bago ko magawa ang kahit ano, biglang tumunog ang recorder sa palad ko.
Hindi ko iyon pinindot.
Kusang nag-play.
At mula roon, narinig ang boses ni Mang Tano:
“Kung naririnig mo ito, Lira, huwag kang magtiwala kahit kanino sa kumpanyang ito.”
Pagkatapos, sumunod ang isa pang boses.
Boses ng direktor.
“Bago mag-alas otso bukas, siguraduhin ninyong lahat ng empleyado ay nasa basement. Walang makakalabas hangga’t hindi nawawala ang ebidensya.”
Namutla ang mukha ng direktor.
Ako naman ay napaatras.
Dahil sa dulo ng recording, may huling sinabi si Mang Tano.
“Ang tunay na ebidensya… ay wala sa locker.”
Biglang nagdilim ang mukha ng direktor.
“At nasaan?”
Sa mismong sandaling iyon, isang mahina ngunit pamilyar na boses ang narinig mula sa likod ng itim na trapal sa kabilang bahagi ng basement.
“Sa akin.”
Dahan-dahang gumalaw ang trapal.
At mula sa dilim…
Lumabas si Mang Tano.
Buhay siya.
Ngunit hawak sa leeg ng isang lalaki.
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)