Kutsilyo sa Loob ng Bag
2. Ang Kutsilyo sa Loob ng Bag
【Mama, tumakbo ka.】
【May kutsilyo siya sa bag.】
Parang may malamig na tubig na ibinuhos mula ulo hanggang paa ko.
Hindi ko alam kung paano ko nagawang kumilos sa loob ng isang segundo. Basta ang alam ko, bago pa man makapagsalita si Sofia, umatras na ako nang kalahating hakbang at hinawakan nang mahigpit ang handle ng maleta.
Ngunit huli na.
Biglang nagbago ang mukha ni Sofia.
Ang babaeng kanina’y umiiyak na parang anghel na nasugatan, bigla na lang nagkaroon ng mga matang puno ng lason. Ang mga labi niyang nanginginig kanina dahil sa “takot” ay dahan-dahang umangat sa isang ngiting hindi bagay sa maamong mukha niya.
“Mira,” marahan niyang sabi, “bakit kailangan mong bumalik?”
Tahimik ang buong sala.
Lahat ay nakatingin sa kaniya.
Si Gabriel naman ay nanigas sa kinatatayuan. Hawak niya ang medical report, pero ang mga mata niya ay nakatutok sa kamay ni Sofia.
Doon ko rin nakita.
Ang kanang kamay niya ay nakapasok sa loob ng maliit na bag na nakasabit sa balikat niya.
【Mama, kanan! Kanan niyang kamay!】 sigaw ng bata sa tiyan ko. 【Huwag kang tumayo na parang bida sa teleserye na naghihintay masaksak! Umatras ka!】
Umatras ako.
Halos kasabay niyon, bumunot si Sofia ng maliit na kutsilyo.
Hindi iyon malaking kutsilyong pangkusina. Maliit, manipis, mukhang letter opener, pero sa kinang ng talim nito sa ilaw ng chandelier, alam kong sapat iyon para makasakit.
“Ate Sofia!” sigaw ng isang babae mula sa gilid.
Pero hindi na nakinig si Sofia.
Parang naputol ang huling hibla ng bait niya.
“Bakit?” sigaw niya. “Bakit ngayon pa? Dalawang taon kang tahimik! Dalawang taon kang parang aso sa tabi niya! Bakit ngayon mo pa naisipang lumaban?”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Dahil ngayon ko lang nalaman na may dapat pala akong ipaglaban.”
Mas lalong pumangit ang mukha niya.
“Dapat sa’yo umalis ka na lang.”
“Dapat sa’yo hindi ka naglagay ng gamot sa kaniya.”
Pagkasabi ko niyon, nagulo ang buong sala.
May mga huminga nang malalim. May tumayo. May bumulong ng pangalan ni Sofia. Ang matandang lalaking sumigaw kanina ay nanginginig ang kamay habang nakaturo sa kaniya.
“Sofia, sabihin mong hindi totoo,” mariin niyang utos.
Ngumiti si Sofia.
Ngiti iyon ng taong wala nang balak magpanggap.
“Hindi totoo?” mahina niyang ulit. “Kung hindi dahil sa akin, matagal na kayong walang pakinabang kay Gabriel. Ako ang nanatili sa tabi niya noong bumagsak ang kompanya. Ako ang nag-ayos ng mga investor. Ako ang humarap sa mga taong iniwan siya.”
Tumawa siya nang walang kasiyahan.
“Tapos ngayon, dahil lang may lumitaw na buntis na kapalit ko, bigla n’yo akong itatapon?”
“Hindi ka itinapon,” malamig na sabi ni Gabriel. “Ikaw ang nagtaksil.”
Tumalikod si Sofia sa kaniya, pulang-pula ang mga mata.
“Nagtaksil?” nanginginig niyang tanong. “Gabriel, ako ang unang babaeng minahal mo. Ako ang babaeng hinanap mo sa loob ng maraming taon. Siya?” Itinuro niya ako gamit ang kutsilyo. “Siya ay peke lang. Isa lang siyang murang kopya ko.”
Tumama sa dibdib ko ang mga salitang iyon, pero hindi na kasing sakit ng dati.
Dati, oo.
Dati, baka napayuko ako.
Baka napaisip ako na tama siya.
Pero ngayon, nakatayo ako roon hindi bilang kopya niya.
Kundi bilang ina.
At sa loob ng tiyan ko, may batang nagdadabog na parang maliit na general.
【Murang kopya raw? Mama, sabihin mo sa kaniya, ang kopya minsan mas mahal pa sa original kapag limited edition!】
Muntik na akong matawa sa gitna ng tensyon.
Pero hindi ako nagkaroon ng oras.
Dahil biglang sumugod si Sofia.
Hindi siya papunta kay Gabriel.
Papunta siya sa akin.
Ang lahat ay nangyari nang napakabilis.
Sumigaw ang mga tao.
May mga lalaking bodyguard na tumakbo mula sa gilid.
Pero ako ang pinakamalapit sa kaniya.
At ako ang puntirya niya.
【Kaliwa, Mama!】
Kaliwa ako umiwas.
Dumaan ang talim sa gilid ng braso ko. Hindi ako nasaksak, pero sumabit ang dulo sa manggas ng blouse ko. Napunit ang tela, at naramdaman ko ang hapdi ng manipis na sugat.
“Mira!” sigaw ni Gabriel.
Sa unang pagkakataon, narinig ko sa boses niya ang takot para sa akin.
Hindi ako lumingon.
Hinawakan ko ang maleta at buong lakas na itinulak sa harap ko.
Tumama ang gulong nito sa binti ni Sofia. Nawalan siya ng balanse at napaluhod.
Doon siya nasunggaban ng dalawang bodyguard.
Pero hindi pa rin siya tumigil.
“Bitawan n’yo ako!” sigaw niya, nagpupumiglas. “Hindi siya puwedeng manganak! Kapag ipinanganak ang batang iyan, tapos na ako!”
Tahimik.
Napakalinaw ng huling sinabi niya.
Hindi siya puwedeng manganak.
Kapag ipinanganak ang batang iyan, tapos na ako.
Iyon ang sandaling alam kong wala nang makapagliligtas sa kaniya.
Lalo na nang lumingon si Gabriel sa lalaking may hawak ng medical report.
“Sabihin mo sa lahat,” utos niya. “Ngayon din.”
Namumutla ang lalaki, pero tumango siya.
“Tatlong taon pong may traces ng reproductive suppressants sa katawan ni Sir Gabriel. Mababa ang dosage, kaya hindi agad nakita. Pero dahil sa bagong testing, lumabas na regular po itong naibibigay sa kaniya.”
“Paano?” tanong ng matandang lalaki.
Napatingin ang lalaki kay Sofia.
“Sa gamot niyang iniinom gabi-gabi. Ayon sa record, si Miss Sofia po ang nagrekomenda ng private doctor noon.”
Parang may bombang sumabog sa loob ng sala.
Ang ilan sa matatanda ay napaupo. Ang iba nama’y nagsimulang magalit.
“Aba, hayop!”
“Tinangka mong putulin ang lahi ng Dela Vega!”
“Tinangka mong patayin ang kinabukasan ng pamilya!”
Si Sofia ay tumawa habang hawak pa rin ng bodyguards.
“Kinabukasan?” Ngumisi siya. “Ang kinabukasan n’yo ay nasa tiyan ng babaeng hindi n’yo nga kilala.”
Lahat ng mata ay napunta sa akin.
Ramdam ko ang bigat ng kanilang tingin.
Kanina lang, isa akong babaeng pinalayas.
Ngayon, ako ang sentro ng buong angkan.
Si Gabriel ay lumapit sa akin.
Mabagal.
Para bang takot siyang masaktan ako kapag masyado siyang mabilis.
“Mira,” mahina niyang sabi. “Totoo ba?”
Tiningnan ko siya.
Sa loob ng dalawang taon, ito ang unang pagkakataong hindi ko nakita si Sofia sa mga mata niya.
Ako ang tinitingnan niya.
Tunay na ako.
“May test result ako sa maleta,” sabi ko. “Pero kung gusto mo ng katiyakan, magpa-test tayo.”
Nanginginig ang panga niya.
Hindi ko alam kung dahil sa galit, takot, o pag-asa.
Bago siya makasagot, biglang sumigaw si Sofia mula sa likod namin.
“Gabriel! Hindi ka ba nagtataka? Paano siya nabuntis kung halos imposibleng magkaanak ka? Baka hindi sa’yo iyan!”
Tumigil si Gabriel.
Lahat ay tumahimik muli.
Iyon ang inaasahan kong bala niya.
Kaya ngumiti ako.
Hindi malambot.
Hindi takot.
Ngiting malamig, eksaktong gaya ng payo ng anak ko.
“Kung hindi sa kaniya,” sabi ko, “bakit ikaw ang unang natakot?”
Natigil si Sofia.
At sa loob ng tiyan ko, ang anak ko ay humalakhak.
【Ayos, Mama! Critical hit!】
Ngunit bago pa man tuluyang bumagsak ang maskara ni Sofia, biglang may isa pang lalaki ang pumasok sa sala. Pawis na pawis, may hawak na cellphone.
“Sir Gabriel,” hingal niyang sabi. “Nakita na po namin ang CCTV sa private clinic.”
Nanigas si Sofia.
Ang lalaki ay tumingin sa kaniya.
“Nandiyan po ang video ni Miss Sofia habang personal niyang inaabot ang gamot sa doktor.”
Biglang nawalan ng kulay ang mukha niya.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang lalong nagpatahimik sa lahat.
“Kung sisirain n’yo ako,” bulong ni Sofia, “isasama ko kayong lahat sa pagbagsak.”
At saka siya ngumiti sa akin.
“Mira, akala mo ikaw ang panalo?”
Dahan-dahan siyang yumuko, at mula sa loob ng sapatos niya, may nahulog na maliit na remote.
【Mama…】
Biglang nanginig ang boses ng anak ko.
【Huwag kang gagalaw.】
【May bomba sa kotse ni Gabriel.】