LUMANG APARTMENT AT ANG NAKATAGONG KAHON NG MGA LIHIM

BAHAGI 2: ANG LUMANG APARTMENT AT ANG NAKATAGONG KAHON NG MGA LIHIM

“Alam na niya ang lahat.”

Parang kidlat na tumama sa akin ang apat na salitang iyon.

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang naputol ang tawag.

Muling nilamon ng katahimikan ang buong silid.

Unti-unting nagdilim ang screen ng aking telepono sa aking kamay.

Napakalakas ng tibok ng puso ko na para bang lalabas ito sa aking dibdib.

Tiningnan ko ang oras.

Alas-onse y singkuwenta ng gabi.

Kung totoo ang mensaheng ipinadala ng anonymous na tao, may malaking lihim na nakatago sa lumang apartment na ayaw ipaalam ni Daniel sa akin.

At kung hindi naman iyon totoo…

Wala na rin naman akong mawawala.

Sampung minuto ang lumipas.

Nagmamadali na akong nagmaneho sa gitna ng madilim na gabi.

Halos walang sasakyan sa kalsada.

Humahaba ang mga ilaw sa daan habang dumaraan sa windshield.

Mahigpit kong hinawakan ang manibela.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga pangyayari sa nakalipas na apat na taon.

Ang mga pagkakataong sinasabi ni Daniel na lugi ang kumpanya.

Ang mga gabing sinasabihan niya akong magtipid muna.

Ang mga panahong tumatanggi siyang bumili ng bagong kagamitan para sa trabaho ko dahil kulang daw ang pera.

Pinaniwalaan ko ang lahat.

Akala ko ay isang mabuting asawa siya.

Akala ko ay magkasama naming binubuo ang aming kinabukasan.

Ngayon, pakiramdam ko ay isa lamang akong hangal na matagal nang niloloko.

Bandang alas-dose beinte ng madaling-araw, narating ko ang lumang apartment.

Matagal na itong walang nakatira mula nang lumipat kami sa bago naming bahay.

Palaging sinasabi ni Daniel na ibebenta niya ito kapag gumanda ang presyo sa merkado.

Kaya nanatili itong nakatiwangwang sa loob ng maraming taon.

Lumabas ako ng sasakyan.

Malamig ang hangin.

Tahimik ang buong gusali.

Tanging tunog ng sarili kong mga yabag ang naririnig ko habang naglalakad sa pasilyo.

Ipinasok ko ang access code.

Bumukas ang pinto.

Agad akong sinalubong ng amoy ng alikabok.

Sa liwanag ng flashlight ng telepono ko, nakita kong halos hindi nagbago ang loob ng apartment.

Nandoon pa rin ang lumang sofa.

Ang mesa.

Ang mga painting sa dingding.

Mukhang walang sinumang tumira rito sa loob ng maraming taon.

Ngunit hindi ako kumbinsido.

Walang dahilan para banggitin ng anonymous na tao ang lugar na ito kung walang mahalagang bagay na nakatago rito.

Nagsimula akong maghanap.

Lumipas ang isang oras.

Halos mabaligtad ko na ang buong apartment.

Ngunit wala akong nakita.

Wala.

Kahit ano.

Unti-unti akong nagsimulang magduda sa sarili ko.

Baka niloloko lamang ako.

Baka may gustong ilayo ako sa bahay.

Napaupo ako sa lumang sofa.

At sa mismong sandaling iyon, aksidenteng natapatan ng ilaw ng flashlight ko ang isang wedding picture na nakasabit sa dingding.

Napahinto ako.

Bahagyang nakatagilid ang frame.

Napakaliit lamang ng pagkakakiling nito.

Ngunit sapat upang mapansin ko.

Dati, sobrang maingat ni Daniel sa mga detalye.

Ayaw niya ng anumang bagay na hindi pantay o hindi maayos.

Dahan-dahan akong tumayo.

Lumapit sa larawan.

At nang alisin ko ito sa dingding, agad kong nakita ang isang maliit na bakal na pinto sa likod nito.

Isang nakatagong safety box.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ko alam na mayroon pala nito.

Nanginginig ang kamay kong hinawakan ang keypad.

Sinubukan ko ang aming wedding anniversary.

Mali.

Birthday ni Daniel.

Mali.

Birthday ko.

Mali.

Napakagat ako sa labi.

Biglang may pumasok na petsa sa isip ko.

Ang araw kung kailan unang nakatanggap ng malaking puhunan ang kumpanya.

Araw na sobrang saya ni Daniel.

Ipinasok ko ang numero.

“Beep.”

Bumukas ang kahon.

At sa sandaling bumukas ito, para akong nawalan ng dugo sa katawan.

Hindi pera ang laman nito.

Hindi rin alahas.

Kundi mga dokumento.

Napakaraming dokumento.

Kinuha ko ang unang folder.

Pagkabasa ko pa lamang sa pamagat, nanghina agad ang mga tuhod ko.

“Kasunduan sa Paglipat ng Karapatan sa Teknolohiya.”

Sa ibaba ay may pirma ko.

Hindi.

Mas tamang sabihing pirma na ginaya upang magmukhang akin.

Mabilis kong binuksan ang iba pang mga folder.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Habang mas marami akong nababasa, mas lalo akong namumutla.

Apat na taon na ang nakalipas, lahat ng teknolohiyang ako mismo ang bumuo ay lihim na inilipat sa ibang kumpanya.

At ang kumpanyang iyon ay pag-aari ni Daniel.

Pagkatapos nito ay ibinenta niya ang mga karapatan sa iba’t ibang negosyo kapalit ng napakalaking halaga.

Ang perang nakita ko sa bangko ay maliit na bahagi lamang ng kabuuan.

Mas malaki pa pala nang maraming beses ang tunay na halaga nito.

Ngunit may mas nakakagimbal pang bagay.

Sa pinakahuling folder.

Nang buksan ko ito, halos tumigil ang paghinga ko.

Isang testamento.

At ang pangalan ng gumawa nito ay ang aking ama.

Napatigil ako.

Tatlong taon nang patay ang ama ko.

Bago siya namatay, may hawak siyang malaking investment fund.

Noong panahong iyon, sinabi ni Daniel na ipinamahagi ng aking ama ang lahat ng ari-arian sa iba’t ibang charity bago siya pumanaw.

At naniwala ako.

Ngunit iba ang nakasulat sa testamento.

Lahat ng ari-arian.

Lahat ng pondo.

Lahat ng pagmamay-ari.

Sa akin ipinamana.

Walang ibinigay sa iba.

Paulit-ulit kong binasa ang dokumento.

Hindi ako makapaniwala.

Kung ganoon…

Nasaan na ngayon ang lahat ng perang iyon?

Sa mismong sandaling iyon, may nahulog mula sa folder.

Isang itim na USB drive.

Pinulot ko ito.

May kakaibang pakiramdam akong hindi maipaliwanag.

Agad kong kinuha ang lahat ng dokumento at umalis sa apartment.

Bandang alas-dos ng madaling-araw, nakauwi ako.

Wala pa rin si Daniel.

Agad kong isinaksak ang USB sa computer.

Dose-dosenang folder ang lumabas sa screen.

Mga financial record.

Mga kontrata.

Mga email.

Mga recording.

Mga video.

Binuksan ko ang unang video.

Isang conference room ang lumitaw sa screen.

Naupo si Daniel sa tapat ng isang lalaking nasa edad singkuwenta.

“Gusto kong magpatuloy siya sa research,” sabi ni Daniel.

“Lahat ng susunod na teknolohiya ay kailangang mapunta sa kumpanya.”

Ngumiti ang lalaki.

“At ang asawa mo?”

Ngumisi si Daniel.

“Isa lang siyang researcher.”

“Hindi niya kayang pamahalaan ang mga bagay na ito.”

“Papaniwalain ko siyang partner pa rin siya.”

“Kapag tama na ang panahon, mapapasaatin na ang lahat.”

Parang nagyelo ang buong katawan ko.

Ngunit mas masakit pa ang sumunod.

Isang audio recording.

Boses ni Vanessa.

“Kailan mo siya hihiwalayan?”

Tumawa si Daniel.

“Hindi pa puwede.”

“May silbi pa siya.”

“Kailangan ko muna ang susunod niyang proyekto.”

“Kapag natapos iyon, ililipat ko na ang lahat ng assets sa ibang bansa.”

“Hindi ako papayag na may makuha siyang kahit isang sentimo.”

Nalaglag ang baso sa tabi ko.

Basag na basag ito sa sahig.

Hindi ko namalayang nabitawan ko pala ito.

Sa wakas ay tumulo ang luha ko.

Hindi dahil nasasaktan ako.

Kundi dahil sa matinding galit.

Apat na taon.

Apat na taon akong namuhay kasama ang isang manloloko.

Isang lalaking itinuring akong kasangkapan para kumita ng pera.

Biglang tumunog ang doorbell.

Isang beses.

Dalawang beses.

Tatlong beses.

Paulit-ulit.

Napatingin ako sa orasan.

Alas-dos y medya ng madaling-araw.

Sino ang pupunta sa ganitong oras?

Lumapit ako sa monitor ng security camera.

At nang makita ko ang taong nakatayo sa labas, halos tumigil ang puso ko.

Hindi si Daniel.

Kundi isang matandang lalaki na may maputing buhok.

Isang taong dapat ay matagal nang patay.

Ang taong nakapangalan sa testamento.

Ang taong nakita kong inihatid sa crematorium tatlong taon na ang nakalipas.

Ang aking ama.

Nakatayo siya sa labas ng pinto.

Maputla ang mukha.

Puno ng pag-aalala ang mga mata.

At bago pa ako makapag-isip kung ano ang gagawin, may dumating na panibagong mensahe mula sa anonymous na numero.

“Huwag mong buksan ang pinto.”

“Kung siya nga ang tunay mong ama, sino ang lalaking kakalapag lang ng eroplano sa lungsod na ito gamit ang pangalan ng iyong ama?”

IPAGPAPATULOY…