LIHIM SA PAGKAMATAY NG AKING AMA AY UNTI-UNTING NABUNYAG, HABANG ANG ASAWA KONG TAKSIL AY NAHARAP SA KATOTOHANANG HINDI NIYA MATATAKASAN
BAHAGI 2: ANG LIHIM SA PAGKAMATAY NG AKING AMA AY UNTI-UNTING NABUNYAG, HABANG ANG ASAWA KONG TAKSIL AY NAHARAP SA KATOTOHANANG HINDI NIYA MATATAKASAN
Nang marinig ko ang mga salitang binitiwan ni Camille, pakiramdam ko ay biglang tumigil ang oras. Ang ingay ng mga mamamahayag, ang bulungan ng mga panauhin, at maging ang pag-iyak ng sanggol ay tila naglaho. Iisa lamang ang naririnig ko sa aking isipan: ang pangalan ng aking ama, si Eduardo Reyes.
Walong taon na siyang patay. Walong taon ko ring pinaniwalaan na isang aksidente sa sasakyan ang kumitil sa kaniyang buhay.
Ngunit bakit alam ni Camille ang tungkol sa gabing iyon?
Dahan-dahan akong lumapit kay Lourdes. Nanginginig ang kaniyang mga labi habang pilit niyang iniiwasan ang aking tingin.
— Mama Lourdes, ano ang ibig sabihin ni Camille?
— Wala! Nagsisinungaling ang babaeng iyan! — sigaw niya.
Ngunit biglang tumawa si Camille. Hindi iyon masayang tawa. Tawa iyon ng isang babaeng matagal nang nagkimkim ng galit.
— Nagsisinungaling ako? Kung ganoon, bakit hindi ninyo sabihin kay Isabella kung sino ang huling taong nakipagkita sa kaniyang ama bago ito namatay?
Agad na hinawakan ni Rafael ang braso ni Camille.
— Tumahimik ka! Hindi ito ang tamang lugar!
Marahas na kumawala si Camille.
— Ngayon mo ako gustong patahimikin? Matapos mong ipangako na magiging legal na asawa mo ako at mapupunta sa anak natin ang resort? Ginamit ninyo ako, Rafael!
Lalong lumakas ang bulungan sa bulwagan.
Itinaas ko ang aking kamay at humarap sa mga panauhin.
— Humihingi ako ng paumanhin sa lahat. Ang pagdiriwang na ito ay pansamantalang ititigil. Ang mga empleyado at bisita ay maaaring magpatuloy sa kanilang mga nakatakdang gawain. Ang mga usaping pangkorporasyon ay hahawakan ng bagong itinalagang management team.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Teresa.
— Kailangan nating makausap silang lahat nang pribado.
Dinala kami sa conference room sa ikalawang palapag. Kasama namin ang dalawang abogado, isang kinatawan ng board, at isang security officer.
Pagkasara ng pinto, agad na lumuhod si Lourdes sa aking harapan.
— Isabella, patawarin mo ako. Hindi ko gustong mangyari ang lahat ng ito.
Hindi ako gumalaw.
— Ano ang ginawa ninyo sa tatay ko?
Napahagulgol siya.
— Hindi ko siya pinatay!
Naramdaman kong nanghina ang aking mga tuhod.
— Hindi ko pa kayo inaakusahan ng pagpatay. Bakit iyon agad ang sinabi ninyo?
Hindi siya nakasagot.
Si Rafael naman ay nakayuko, nakatitig sa sahig.
Sa wakas, nagsalita si Camille.
— May lumang audio recording si Lourdes. Narinig ko iyon noong nakaraang buwan habang naghahanap ako ng mga dokumento sa kaniyang bahay. Doon ko nalaman ang tungkol sa ama mo.
Dahan-dahang inilabas ni Camille ang kaniyang telepono.
Ngunit bago niya ito maipakita, biglang inagaw ni Rafael ang aparato.
— Tama na!
Agad siyang pinigilan ng security officer.
Kinuha ni Teresa ang telepono matapos pumayag si Camille na ibigay ito para sa pagsusuri.
Makalipas ang ilang minuto, pinatugtog niya ang recording.
Una kong narinig ang boses ng aking ama.
— Lourdes, hindi ko papayagang gamitin ninyo ang anak ko para makuha ang kompanya.
Sumunod ang boses ni Lourdes.
— Eduardo, mahal ni Rafael si Isabella. Bakit mo kailangang hadlangan ang kanilang kasal?
— Dahil nakita ko ang mga dokumento! Alam kong may utang ang pamilya ninyo. Gusto ninyong gamitin ang mana ng anak ko para bayaran iyon!
Nanginig ang aking buong katawan.
Nagpatuloy ang boses ng aking ama.
— Bukas, sasabihin ko kay Isabella ang lahat. Hindi ko hahayaang lokohin ninyo siya.
Pagkatapos ay narinig ang malakas na kalabog, kasunod ang isang sigaw.
Biglang natapos ang recording.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
— Ano ang nangyari pagkatapos niyan?
Humagulgol si Lourdes.
— Nagkaroon kami ng pagtatalo. Galit na galit ang tatay mo. Umalis siya sakay ng kaniyang kotse. Umuulan nang malakas noong gabing iyon. Makalipas ang isang oras, nabalitaan naming naaksidente siya.
— At bakit hindi ninyo sinabi sa akin na nagkita kayo?
— Natakot ako! Akala ko sisisihin mo kami!
Tumingin ako kay Rafael.
— Alam mo ba ang tungkol dito?
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay mahina siyang sumagot.
— Nalaman ko pagkatapos ng kasal natin.
Parang may malamig na kutsilyong tumagos sa aking dibdib.
— Walong taon mong itinago sa akin?
— Bella, natatakot akong mawala ka.
Napatawa ako nang mapait.
— Natatakot kang mawala ako, o natatakot kang mawala ang perang minana ko?
Hindi siya nakasagot.
Noong sandaling iyon, napagtanto kong hindi na sapat ang mga luha at pangako. Kailangan kong malaman ang buong katotohanan.
Hiniling ko kay Teresa na makipag-ugnayan sa mga awtoridad at ipasuri ang recording. Kailangan ding muling tingnan ang mga lumang dokumento tungkol sa aksidente ng aking ama.
Samantala, nagpatuloy ang independent audit ng kompanya.
Kinahapunan, natuklasan ng mga auditor na may ilang malalaking kontratang pinirmahan ni Rafael nang walang kinakailangang pahintulot ng board. Ang ilan sa mga dokumento ay may mga lagdang kahawig ng sa akin, ngunit hindi ko kailanman pinirmahan ang mga iyon.
Sa tulong ng aming legal team, agad naming ipinaalam sa bangko ang posibleng pamemeke at kinuwestiyon ang nakabinbing disbursement na 25 milyong piso.
Pansamantalang nahinto ang transaksiyon habang isinasagawa ang beripikasyon.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming araw, nakahinga ako nang maluwag.
Ngunit hindi pa tapos ang laban.
Kinagabihan, habang nasa opisina ako, biglang dumating si Rafael.
Wala na ang kaniyang mamahaling suit. Gusot ang kaniyang polo, namumula ang mga mata, at halatang ilang oras na siyang hindi natutulog.
— Bella, puwede ba tayong mag-usap?
Hindi ako tumingin sa kaniya.
— Kung tungkol ito sa kompanya, kausapin mo ang abogado ko.
Lumapit siya.
— Hindi tungkol sa kompanya. Tungkol sa atin.
Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong dokumento.
— Wala nang tayo, Rafael.
Lumuhod siya sa aking harapan.
— Alam kong nagkamali ako. Hindi ko dapat pinabayaan ka noong bagyo. Hindi ko dapat pinasok ang relasyon kay Camille. Pero mahal pa rin kita.
Tinitigan ko ang lalaking minsang naging sentro ng aking mundo.
— Noong gabing halos malunod ako, labingwalong beses kitang tinawagan. Alam mo ba kung ano ang iniisip ko habang tumataas ang tubig?
Umiling siya habang umiiyak.
— Iniisip kong darating ka. Kahit isang beses, naniwala akong pipiliin mo ako.
Napayuko siya.
— Bella…
— Pero hindi ka dumating. Isang matandang security guard ang nagsapanganib ng buhay para iligtas ako. Samantalang ikaw, pinili mong tawagin akong madrama.
Wala siyang naisagot.
— Hindi kita kinamumuhian, Rafael. Pero hindi na rin kita mahal tulad ng dati.
Napahagulgol siya.
— Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.
Umiling ako.
— Ang pagkakataong iyon ay ibinigay ko na sa iyo sa loob ng walong taon.
Tumayo siya nang dahan-dahan.
Bago umalis, tumigil siya sa pintuan.
— Hindi ko alam kung paano mabubuhay kapag nawala ka.
Tahimik akong sumagot.
— Matututuhan mo. Dahil iyan din ang ginawa ko noong iniwan mo ako.
Pagkaalis niya, saka lamang ako napaiyak.
Hindi dahil gusto ko siyang bumalik.
Kundi dahil sa wakas, nagluluksa na ako para sa babaeng minsang naniwalang sapat ang pagmamahal upang maging tapat ang isang tao.
Lumipas ang tatlong linggo.
Sa tulong ng isang retiradong imbestigador na dati nang humawak sa kaso ng aking ama, natagpuan namin ang isang mahalagang saksi.
Si Mang Roberto, ang dating mekaniko ng aming pamilya.
Pitumpu't isang taong gulang na siya at nakatira sa isang maliit na bahay sa Carcar.
Nang makita niya ako, agad siyang napaluha.
— Isabella, kamukhang-kamukha mo ang tatay mo.
Umupo ako sa kaniyang harapan.
— Mang Roberto, may kailangan po akong malaman. May kakaiba po ba sa sasakyan ni Papa noong gabing namatay siya?
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumango.
— May tumawag sa akin kinabukasan ng aksidente. Sinabi nilang may problema raw sa preno ng sasakyan. Pero nang huli kong inspeksiyunin iyon, maayos ang lahat.
Napatayo ako.
— Ibig ninyong sabihin, may gumalaw sa sasakyan?
— Hindi ko masisiguro, hija. Pero may isang bagay akong itinago.
Mula sa lumang aparador, inilabas niya ang isang maliit na sobre.
Sa loob ay may kopya ng isang repair request na may petsang dalawang araw bago ang aksidente.
Ang pangalan ng taong nagdala ng sasakyan sa isang hindi awtorisadong pagawaan ay malinaw na nakasulat.
Rafael Villanueva.
Nanlamig ang aking buong katawan.
— Bakit si Rafael?
Umiling si Mang Roberto.
— Iyan din ang tanong ko noon. Sinabi niyang ipinag-utos daw ng tatay mo ang pagpapatingin sa sasakyan. Pero hindi ko kailanman nakumpirma iyon kay Don Eduardo.
Tiningnan ko ang dokumento.
Biglang bumalik sa aking alaala ang araw ng libing ng ama ko.
Si Rafael ang unang yumakap sa akin.
Si Rafael ang nangakong hindi niya ako iiwan.
At si Rafael rin ang nagpilit na ituloy namin ang kasal kahit wala pang isang buwan mula nang mailibing ang aking ama.
Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Kinabukasan, ipinasa namin ang bagong ebidensiya sa mga awtoridad.
Makalipas ang dalawang araw, tumawag si Teresa.
— Bella, kailangan mong pumunta rito. May bagong impormasyon tungkol sa sasakyan ng tatay mo.
— Ano iyon?
Huminga siya nang malalim.
— Natukoy ng mga imbestigador ang dating may-ari ng pagawaan. Buhay pa siya, at handa siyang magbigay ng salaysay.
Mahigpit kong hinawakan ang telepono.
— Ano ang sinabi niya?
Sandaling natahimik si Teresa.
— Bella, ayon sa kaniya, hindi si Rafael ang nag-utos na galawin ang sasakyan. May ibang taong nagbayad para sa trabahong iyon.
Napapikit ako.
— Sino?
Mahina niyang binanggit ang pangalan.
— Si Lourdes Villanueva.
At sa unang pagkakataon, naunawaan kong ang babaeng walong taon kong tinawag na Mama ay maaaring may itinatagong kasalanang mas malaki kaysa sa pagtataksil ng kaniyang anak.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)