Gabing Akala Niya ay Magpapabago sa Buhay Niya… Ngunit Siya Rin ang Unang Bumagsak sa Sarili Niyang Kasinungalingan
Bahagi 2: Ang Gabing Akala Niya ay Magpapabago sa Buhay Niya… Ngunit Siya Rin ang Unang Bumagsak sa Sarili Niyang Kasinungalingan
Maagang dumating ang araw ng Linggo.
Mula pa lamang alas-diyes ng umaga, sunod-sunod na ang mga post ni Ate Clarissa sa social media.
Una, larawan ng bagong ayos na buhok.
Kasunod ang litrato ng mamahaling bestida na inupahan lamang para sa araw na iyon.
Pagkatapos ay isang selfie sa loob ng sasakyan na may caption:
“May mga gabing minsan lang mangyari sa buong buhay.”
Marami agad ang nag-react.
May mga nagsabing bagay na bagay daw sa kanya ang pagiging sosyal.
May ilan pang nagtanong kung saang hotel gaganapin ang hapunan.
Ngumiti lang ako habang binabasa ang mga komento.
Alam kong ilang oras na lamang…
Lahat ng ipinagmamalaki niya ay maaaring gumuho sa isang iglap.
Bandang alas-singko ng hapon, nagsimula nang dumating ang pamilya ng nobyo niyang si Ethan.
Maayos ang pananamit ng lahat.
Simple ngunit elegante.
Hindi sila iyong tipong mahilig magpakitang-yaman.
Sa unang tingin pa lang, makikitang sanay silang mamuhay nang maayos nang hindi kailangang ipagsigawan iyon.
Samantala, si Clarissa naman ay halos hindi mapakali.
Panay ang tingin sa salamin ng cellphone.
Paulit-ulit na inaayos ang hikaw, kuwintas at make-up.
Nang makita ang pamilya ni Ethan, agad siyang lumapit nang may malapad na ngiti.
“Welcome po! Matagal ko na pong hinihintay ang gabing ito.”
Magalang na ngumiti ang mga magulang ni Ethan.
“Salamat sa imbitasyon.”
Pagpasok nila sa pribadong silid ng restaurant, agad na napansin ng lahat ang napakagandang tanawin.
Malalaking bintana.
Malamlam na ilaw.
Tahimik na musika.
At isang mahabang mesa na maingat na inayos ng restaurant.
Hindi napigilan ng biyenan kong babae ang paghanga.
“Napakaganda pala rito.”
Bahagyang tinaas ni Clarissa ang baba.
“Favorite place ko po talaga ito.”
Hindi ko napigilang mapatingin sa kanya.
Favorite?
Ngayon pa lang yata siya nakapasok dito nang hindi kasama ang ibang magbabayad.
Ilang minuto pa ang lumipas.
Lumapit ang manager.
“Good evening po.”
“Handa na po ang inyong reservation.”
Magalang na tumango si Clarissa.
“Pakihanda na rin po ang wine menu.”
“Yes, Ma’am.”
Makalipas ang ilang sandali, inilapag ng waiter ang isang makapal na wine menu.
Puro English.
Eksaktong tulad ng ipinahanda niya.
Napansin kong bahagyang nanigas ang mukha niya.
Marahil ay hindi niya inaasahang ganoon kakapal ang menu.
Tahimik siyang nagkunwaring nagbabasa.
Paminsan-minsan ay tumatango pa.
Parang eksperto.
Ngunit kitang-kita kong hindi man lang gumagalaw ang kanyang mga mata sa pagbabasa.
Sa halip…
Isa-isa niyang tinitingnan ang mga presyo.
Pagkatapos ay bigla siyang tumuro sa isang pahina.
“This one.”
Magalang na yumuko ang waiter.
“Excellent choice, Ma’am.”
Napansin kong bahagyang namutla si Clarissa.
Marahil ay hindi niya naisip na tama pala ang naituro niyang alak.
Ngunit hindi na siya maaaring umatras.
Tumango na lamang siya.
Sumunod ang pag-order ng pagkain.
Hindi man lang siya nagtanong kung ano ang gusto ng mga bisita.
Siya na mismo ang nagdesisyon.
“Isang premium seafood platter.”
“Dalawang imported beef set.”
“Special crab.”
“Signature lobster.”
“Chef’s recommendation.”
“At idagdag na rin ang seasonal tasting menu.”
Habang nagsasalita siya, lalo namang humahanga ang pamilya ni Ethan.
Bulong pa ng tiyahin nito,
“Mukhang sanay talaga silang kumain dito.”
Ngumiti lamang si Clarissa.
Halos hindi na maitago ang kasiyahan sa kanyang mukha.
Samantala…
Tahimik lang akong umiinom ng tubig.
Hindi ako sumingit sa usapan.
Hindi ko rin ipinahalata na alam ko ang lahat.
Isa-isang dumating ang mga pagkain.
Napuno ang mesa ng mamahaling putahe.
May mga pagkaing hindi pa natitikman ng karamihan.
Lalo pang naging magaan ang usapan.
Nagkuwentuhan ang dalawang pamilya.
Pinag-usapan ang trabaho.
Mga plano sa kasal.
At maging ang magiging tirahan ng magkasintahan.
Doon nagsimulang lumabis si Clarissa.
Ngumiti siya sa ina ni Ethan.
“Hindi naman po problema ang bahay.”
“Maluwag po ang pamilya namin.”
“May mga property naman po kami.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko na mabilang kung pang-ilang kasinungalingan na iyon ngayong gabi.
Ngunit tila naniwala ang kabilang pamilya.
Tumango lamang sila.
“Maganda kung ganoon.”
Mas lalo pang lumaki ang ngiti ni Clarissa.
Pakiramdam niya…
Tagumpay na ang lahat.
Lumipas ang halos dalawang oras.
Unti-unting naubos ang mga pagkain.
Naubos din ang alak.
Masaya ang lahat.
May ilan pang nagmungkahi na kumuha ng group picture.
Tumayo si Clarissa sa gitna.
Siya ang pinakamalawak ang ngiti.
Pagkatapos ng litrato, mabilis niyang inilabas ang cellphone.
Ilang segundo lang…
Na-upload na agad ang siyam na larawan.
Caption:
“Isang gabing hindi malilimutan kasama ang dalawang pamilya. Salamat sa lahat.”
Sunod-sunod na naman ang likes.
May nagkomento.
“Grabe, sosyal talaga!”
May isa pa.
“Ikaw talaga ang tunay na rich girl!”
Ngumiti si Clarissa habang isa-isang nire-replyan ang lahat.
Samantala…
Tahimik akong tumingin sa relo.
Malapit na.
Lumapit ang waiter.
Magalang siyang yumuko.
“Ma’am.”
“Handa na po ang inyong bill.”
Hindi man lang tiningnan ni Clarissa ang kabuuang halaga.
Parang matagal na niya itong ginagawa.
Ngumiti siya.
“Membership card.”
“In-charge na lang.”
Tumango ang waiter.
“Certainly, Ma’am.”
Ilang minuto ang lumipas.
Bumalik ang waiter.
Kasama ang manager.
May dala silang payment terminal.
At isang maliit na folder.
Napansin kong bahagyang nagtaka si Clarissa.
Karaniwan kasi, hindi na kailangang bumalik pa ang manager para rito.
Magalang na ngumiti ang manager.
“Ma’am.”
“Na-verify na po namin ang membership account.”
Bahagyang tumango si Clarissa.
“Very good.”
Akala niya…
Tapos na ang lahat.
Ngunit hindi gumalaw ang manager.
Sa halip…
Maingat niyang inilapag ang payment terminal sa harap ni Clarissa.
At sa harap ng dalawang pamilya, mahinahon niyang sinabi,
“Ma’am, bago po namin maiproseso ang bayad, pakilagay muna po ang anim na digit na PIN ng may-ari ng membership account.”
Sa isang iglap…
Nawala ang ngiti sa mukha ni Clarissa.
Napatigil ang lahat ng nasa mesa.
At ang katahimikan…
Ay tila mas mabigat pa kaysa sa kabuuang halaga ng napakamahal na hapunang katatapos lamang nilang kainin.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)