Bahagi 3

Tinitigan ni Miguel ang screen na para bang biglang tumubo ng tinik ang bawat letra.

—Imposible.

Inilapag ko ang phone sa mesa.

—Posible. Hindi mo lang binasa nang mabuti.

Noong unang taon ng kumpanya, galing sa nanay ko ang pangunahing puhunan.

Hindi siya nagsalita nang marami.

Ang hinihingi lang niya ay malinaw na ayusin ng abogado ang bylaws.

Si Miguel ang ginawang CEO dahil magaling siyang magsalita, magaling siyang humarap sa clients, at magaling siyang lumitaw sa harap ng tao.

Ako ang humawak ng voting shares dahil ako ang nagbabantay sa finances, operations, at risks.

Sa loob ng maraming taon, hindi ko kailanman ginamit ang karapatang iyon.

Dahil naniwala ako na sa kasal, hindi kailangan ang depensa.

Naupo si Miguel, at mabilis na lumambot ang boses niya.

—Mara, pakinggan mo ako. Ang nangyari kay Bianca, kahinaan lang iyon. Tungkol naman sa payments, kaya kong ipaliwanag.

Tiningnan ko siya.

—Alam mong hindi ko pa tinatanong ang tungkol sa invoices.

Natigilan siya.

Binuksan ko ang laptop at iniharap sa kanya ang screen.

Isa-isang lumabas ang mga transfer.

Blue Pearl Events.

Pearl Lane Studio.

B.D.R. Consulting.

Tatlong magkaibang pangalan.

Iisang account ang tumanggap ng pera.

Account holder: Bianca Del Rosario.

Hinaplos ni Miguel ang mukha niya.

—Mara, sinabi niyang may problema ang pamilya niya. Gusto ko lang tumulong.

—Tumulong gamit ang pera ng kumpanya?

—Ibabalik ko sana.

—Paano? Sa pagpayag mong umupo siya sa mesa ko, buksan ang client files, at pumasok sa opisina mo siyam na beses sa isang araw?

Bigla siyang tumayo.

—Huwag mong palakihin. Kapag lumabas ito, mapapahiya ang kumpanya. Mawawala rin sa iyo ang lahat.

Tumango ako.

—Kung ganoon, bukas magmi-meeting tayo kasama ang board. Closed-door meeting.

Tiningnan ako ni Miguel na parang hindi niya ako kilala.

—Mara, hindi mo puwedeng gawin ito sa akin.

Natahimik ako ng ilang segundo.

Pagkatapos, sinabi ko:

—Ginawa mo muna ito sa akin.

Kinabukasan, alas-siyete pa lang, nasa opisina na ako.

Hindi ako umupo sa dulo ng room.

Dumiretso ako sa malaking conference room.

Naroon na si Attorney Cruz.

Naroon din ang dalawang board members.

Nakaupo sa kaliwa ko si Liza, ang chief accountant, seryoso ang mukha.

Alas-otso diez, pumasok si Miguel.

Kasunod niya si Bianca, suot pa rin ang mapusyaw na dress at ang pamilyar niyang mukhang kawawa.

Nang makita niya ang abogado, bahagya siyang napatigil.

—Sir Miguel, ano po ito?

Walang sumagot sa kanya.

Inilapag ko ang folder sa mesa.

—Tatlo ang agenda ng meeting ngayon. Una, pansamantalang sususpindihin ang financial approval authority ni Miguel Santos. Pangalawa, magkakaroon ng internal audit sa payments na may kaugnayan sa Blue Pearl Events at connected accounts. Pangatlo, ire-revoke ang data access ni Bianca Del Rosario.

Agad umiyak si Bianca.

—Ma’am Mara, kung galit kayo sa akin, sabihin n’yo na lang. Bakit kailangan n’yo akong ipahiya sa harap ng lahat?

Hinampas ni Miguel ang mesa.

—Mara, tama na.

Hindi ko siya tiningnan.

Tiningnan ko si Liza.

—I-play mo ang recording ng tawag sa supplier.

Pinindot ni Liza ang laptop.

Boses ng isang lalaki ang lumabas sa speaker.

“Walang project na ginawa ang Blue Pearl Events para sa Lumen Ads ngayong taon. Wala rin kaming invoice na 480,000 pesos. Hindi galing sa kumpanya namin ang receipt number na iyan.”

Nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.

Nagbukas ako ng isa pang folder.

—Ito ang confirmation mula sa bangko. Ang tatlong account na tumanggap ng pera ay naka-link sa phone number ni Ms. Bianca.

Nanginginig ang boses ni Bianca.

—Hindi po. Hindi ko po alam. May humiram lang po ng pangalan ko.

Tumango ako.

—Kung ganoon, puwede mong ipaliwanag iyon sa NBI o sa police economic unit. Pero bago iyon, ipaliwanag mo muna sa board kung bakit mo ginamit ang computer ko para i-download ang client contract sa personal USB mo.

Inilapag ko ang USB sa mesa.

Natahimik ang buong kwarto.

Nahanap ng IT department ang USB na iyon sa computer ko matapos itong gamitin ni Bianca.

Nasa loob noon ang pricing file ng pinakamalaking client namin sa quarter.

Kapag lumabas ang kontratang iyon, puwedeng mawalan ng sampu-sampung milyong piso ang kumpanya.

Lumingon si Miguel kay Bianca.

Sa unang pagkakataon, wala nang awa sa mga mata niya.

—Mara, hindi ko alam ang tungkol sa USB.

Tumawa ako.

—Marami kang hindi alam. Pero pumipirma ka pa rin.

Biglang lumuhod si Bianca.

—Ma’am Mara, sorry po. Ginawa ko lang po ang sinabi ni Sir Miguel. Sinabi niya po na hindi kayo maglalakas-loob na palakihin ito dahil takot kayong mawala ang kumpanya.

Sumigaw si Miguel:

—Tumahimik ka!

Naging magulo ang kwarto sa loob ng ilang segundo.

Nanatili akong nakaupo.

Kakaiba pala.

Akala ko kapag dumating ang araw na ito, masasaktan ako hanggang hindi ako makahinga.

Pero habang pinapanood ko silang magkagatan, nakaramdam ako ng nakakatakot na katahimikan.

Itinulak ni Attorney Cruz ang dokumento sa harap ni Miguel.

—Ayon sa bylaws ng kumpanya, may karapatan si Mrs. Mara Reyes-Santos na magpatawag ng emergency vote. Simula ngayong araw, pansamantalang sususpindihin si Mr. Miguel Santos bilang CEO habang ongoing ang audit.

Tiningnan ako ni Miguel.

—Mara, sisirain mo ba talaga ako?

Sumagot ako:

—Hindi. Titigil lang akong iligtas ka.

Hapon ding iyon, ipinadala ang internal announcement.

Suspendido si Miguel.

Tinapos ang internship contract ni Bianca at ipinasa ang file niya sa legal team.

Ipinadala ko rin ang legal separation petition, kasama ang ebidensya ng pagtataksil, abuse of authority, at financial risk.

Pagkalipas ng tatlong araw, nag-message si Bianca mula sa hindi kilalang number.

“Akala mo nanalo ka? Sinabi niya sa akin na boring ka, malamig ka, at trabaho lang ang alam mo.”

Matagal kong tiningnan ang message.

Pagkatapos, ipinasa ko iyon sa abogado.

Hindi ako sumagot.

Isang linggo matapos iyon, pumunta si Miguel sa condo para hanapin ako.

Halatang pumayat siya.

Hindi nakaahit, pula ang mata, at gusot ang polo.

Nakatayo siya sa labas ng pinto, hawak ang isang bungkos ng sampaguita na kalahati ay lanta na.

—Mara, puwede ba akong pumasok? Mag-usap tayo.

Bahagya kong binuksan ang pinto, pero hindi ko siya pinapasok.

Tiningnan niya ako, paos ang boses.

—Nagkamali ako. Ginamit lang ako ni Bianca. Sinadya niyang lapitan ako para makakuha ng client data. Naging tanga ako.

Kalmado kong tinanong:

—Humihingi ka ba ng tawad dahil niloko mo ako, o dahil naloko ka rin niya?

Tumahimik si Miguel.

Alam ko na ang sagot.

Nabasag ang boses niya.

—Pitong taon tayong kasal. Kaya mo ba talagang bitawan lahat iyon?

Tiningnan ko ang lalaking minsang naging buong kabataan ko.

Minahal ko siya noon hanggang sa nakalimutan kong magtira ng daan pabalik para sa sarili ko.

Akala ko, basta sapat akong mabuti, sapat akong matiisin, sapat akong tahimik, lagi niyang maaalala ang mga araw na sabay naming itinayo ang lahat mula sa wala.

Pero may mga taong hindi nagtataksil dahil kulang ang pagmamahal.

Nagtataksil sila dahil sigurado silang hindi aalis ang taong naiwan.

Hinubad ko ang wedding ring.

Inilagay ko iyon sa palad niya.

—Hindi ko binibitawan ang pitong taon nating kasal.

Dahan-dahan kong sinabi:

—Binibitawan ko ang lalaking pumatay sa kasal na iyon gamit ang sarili niyang kamay.

Umiyak si Miguel.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nakita ko siyang umiyak sa harap ko.

Pero sa pagkakataong ito, wala na akong gustong punasan sa mga luha niya.

Isinara ko ang pinto.

Mahina ang tunog ng lock.

Sobrang hina, para itong huling hininga ng kasal na iyon.

Pagkalipas ng tatlong buwan, may bagong CEO ang Lumen Ads.

Ako.

Noong araw na pumirma ako ng kontrata sa pinakamalaking client ng taon, suot ko ang cream blazer na minsang binili sa akin ng nanay ko.

Sa conference room, wala nang tumawag sa akin na “taong nasa likod.”

Wala na ring nagtanong kung kailangan kong magparaya ng upuan para sa iba.

Pagkatapos ng meeting, inilapag ni Liza ang isang tasa ng kape sa mesa ko.

—Ma’am Mara, bagay talaga sa inyo ang mesa malapit sa window.

Napangiti ako.

Sa labas ng glass window, maingay pa rin ang Makati. Mahaba pa rin ang pila ng mga sasakyan sa ilalim ng araw. Nagmamadali pa rin ang lungsod na para bang walang taong minsang gumuho rito.

Nag-vibrate ang phone ko.

Message mula kay Miguel.

“Mara, nawala na sa akin ang lahat.”

Tiningnan ko ang screen nang ilang segundo.

Pagkatapos, binura ko ang message.

Hindi ako sumagot.

Dahil may mga taong doon lang naiintindihan kung ano ang nawala sa kanila kapag wala nang nakatayo sa likod nila.

Ako, hindi nawala sa akin ang lahat.

Kinuha ko lang pabalik ang upuang noon pa man ay para sa akin.