Sa Hapunan ng Dalawang Pamilya, Dinala Niya ang Doktor, Abogado, at Pekeng Papel, Hindi Alam na Nasa Aking Bag ang Lahat ng Patunay na Sisira sa Kanyang Pangalan Bago Maghatinggabi Noon Din
Bahagi 3: Sa Hapunan ng Dalawang Pamilya, Dinala Niya ang Doktor, Abogado, at Pekeng Papel, Hindi Alam na Nasa Aking Bag ang Lahat ng Patunay na Sisira sa Kanyang Pangalan Bago Maghatinggabi Noon Din
Hindi ko pinirmahan ang dokumento.
Tiningnan ko lang ang pirma ng tatay ko hanggang sa lumabo ang mga letra.
Hindi dahil umiiyak ako.
Kundi dahil may parte ng pagkatao ko na huling-huli pa ring umaasang hindi ako kayang ibenta ng sarili kong ama.
Pero kaya pala niya.
Nang gabing iyon, sinabi ni Gabriel na magkakaroon kami ng hapunan kinabukasan.
—Both families, sabi niya. —Para matapos na ang kaguluhan mo.
Ganoon niya tawagin ang sakit ko.
Kaguluhan.
Hindi pang-aabuso.
Hindi pagpilit.
Hindi pitong batang nawala bago ko man sila mayakap.
Kaguluhan.
Kinabukasan, pumunta ako sa independent OB na nirekomenda ni Laya.
Si Dra. Mariel Aquino ay maliit na babae, tahimik magsalita, pero diretso tumingin.
Nang marinig namin ang tibok ng puso ng anak ko, napahawak ako sa gilid ng kama.
Mabilis.
Malakas.
Buhay.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw, huminga ako nang buo.
—Kailangan ninyo ng pahinga, Ma’am Amara, sabi niya. —Pero kaya pa. Huwag kayong papayag na may magdesisyon para sa inyo.
Paglabas ko ng clinic, naghihintay si Laya sa kotse.
May hawak siyang maliit na envelope.
—May dalawang taong handang magsalita, sabi niya. —Si Nurse Belinda at si Mang Nestor.
Napapikit ako.
Si Mang Nestor, ang guwardiyang nakakita sa akin sa ulan.
—At may nakuha tayong CCTV copy mula sa service gate. Naroon ang utos ni Gabriel na huwag kang papasukin.
Hindi ako nagsalita.
May mga sugat na hindi gumagaling sa awa.
Gumagaling lang kapag may hustisya.
Gabi ng hapunan, nagsuot ako ng simpleng puting damit.
Hindi iyon damit ng pagsuko.
Iyon ang pinakatahimik kong porma ng paglilibing sa babaeng dati kong ako.
Sa dining hall ng bahay ng mga Alcuaz, naroon ang lahat.
Ang biyenan kong si Doña Pilar.
Ang tatay kong si Renato.
Ang dalawang tiyuhin ni Gabriel.
Si Clara, nakasuot ng pulang damit na parang siya ang tunay na asawa.
Isang doktor na hindi ko kilala.
Isang abogado ng pamilya.
At si Gabriel, nakaupo sa dulo ng mesa, kalmado na parang hindi siya ang lalaking ilang araw pa lang ang nakalipas ay iniwan akong mabasa sa bagyo.
Pagpasok ko, tumigil ang usapan.
Tinapik ni Gabriel ang upuang katabi niya.
—Dito ka.
Umupo ako sa kabilang dulo.
Nagbago ang mukha niya.
Maliit lang ang pagsuway ko, pero sa lalaking sanay kontrolin ang paghinga ko, iyon ay sampal.
Nagsimula ang abogado.
—Mrs. Alcuaz, the family only wants what is best for you. Dahil sa inyong emotional condition, makabubuting pumayag muna kayo sa private rest arrangement.
—Rest arrangement? tanong ko.
Ngumiti ang doktor.
—Pansamantala lamang. Para rin sa bata, kung sakaling…
Hindi niya tinapos ang pangungusap.
Hindi niya kailangang tapusin.
Alam kong ang ibig niyang sabihin ay kung sakaling umabot pa ang bata.
Tumingin ako sa tatay ko.
—Pa, alam mo ito?
Hindi niya ako matingnan.
—Anak, huwag kang mag-eskandalo. Ang pamilya natin ay nasa gitna ng malaking loan restructuring. Hindi ito ang oras para maging makasarili.
Makasarili.
Iyon pala ang tawag kapag ang isang babae ay gustong protektahan ang sariling anak.
Tumawa nang mahina si Clara.
—Ate, kung mahal mo talaga si Kuya Gabriel, susunod ka. Hindi naman lahat ng babae bagay maging ina.
Humigpit ang hawak ko sa bag ko.
Sa loob noon ay may kopya ng pitong forged consent forms.
May kopya ng CCTV.
May medical report ng independent OB.
May audio recording ni Clara.
At may litrato ng mga liham ni Gabriel.
Pero hindi pa iyon ang oras.
Tumayo si Gabriel.
Lumapit siya sa akin, saka yumuko nang bahagya.
Sa harap ng dalawang pamilya, mahina niyang sinabi:
—Lumuhod ka na lang, Amara. Mas madali iyon para sa ating lahat.
Bumalik sa akin ang lahat.
Ang malamig na sahig ng ospital.
Ang mga kamay na humihila sa akin palayo sa pintuan.
Ang bawat gabing kinakausap ko ang tiyan kong wala nang sumasagot.
Ang bawat umaga na kailangan kong ngumiti sa mga babaeng bumubulong na hindi ko raw kayang panatilihin ang anak dahil desperada ako kay Gabriel.
Tumingin ako sa kanya.
—Hindi na.
Sa unang pagkakataon, nakita kong kumislap ang tunay na galit sa mata niya.
Hindi dahil nasaktan siya.
Kundi dahil hindi niya ako napagalaw.
Kinuha niya ang folder sa mesa at ibinato sa harap ko.
—Pirmahan mo.
—Ayoko.
Tumama ang palad niya sa mesa.
Nagulat ang lahat, pero walang nagsalita.
—You think you can walk away from me? tanong niya. —Wala kang pupuntahan. Ang tatay mo mismo ang pumirma. Ang kumpanya ninyo nakasalalay sa akin. Ang pangalan mo nakatali sa pangalan ko.
Dahan-dahan kong binuksan ang bag ko.
Pero bago ko pa mailabas ang envelope, tumayo si Clara.
May hawak siyang isa pang papel.
Ang mukha niya ay puno ng tagumpay.
—Kuya Gabriel, baka kailangan na niyang malaman.
Nanahimik ang buong silid.
Inilapag ni Clara ang papel sa mesa.
DNA pre-screening report.
Hindi ako gumalaw.
Hindi pa man ipinapanganak ang anak ko, may papel na silang ginawa para burahin siya.
Binasa ni Doña Pilar ang unang linya, saka napatingin sa akin na parang maruming-marumi ako.
Tumayo ang tatay ko.
—Amara, ano ito?
Ngumiti si Clara.
—Simple lang po, Tito Renato. May resulta na kami. Hindi kay Kuya Gabriel ang batang dinadala niya.
Parang sumabog ang buong silid.
Pero ang pinakamatindi ay hindi ang akusasyon.
Kundi ang nakita ko sa ibaba ng papel.
Ang doktor na pumirma sa pekeng report ay ang parehong doktor na naghanda ng confinement order ko.
At sa kanan ng pirma niya, may maliit na initials.
C.S.
Clara Soberano.
Tumingin sa akin si Gabriel.
Hindi galit ang mukha niya ngayon.
Mas masahol.
May kasiyahan.
Para bang hinihintay niyang bumagsak ako, sumigaw, umiyak, at muling lumuhod.
—Ngayon, Amara, bulong niya. —Sabihin mo sa kanilang lahat kung gaano mo ako kailangan.
