Nawala ang Signal ng Cellphone Ko nang 2:17 A.M.—Pagsikat ng Araw, May ₱420,000 na Utang na Ako at May Ibang Kumokolekta ng Renta sa Bahay Ko
Bahagi 3
Dalawang araw akong hindi halos makakain. Sa trabaho, ilang beses kong binasa ang parehong billing report dahil hindi ko maalala kung na-check ko na ang total. Doon ako unang natauhan sa isang bagay na ayaw kong aminin: may bahagi rin akong nagbigay sa kanila ng pagkakataon.
Hindi dahil kasalanan kong niloko nila ako. Kundi dahil sa sobrang guilt ko sa mga taon na nasa abroad ako, ginawa kong kapalit ng tiwala ang access.
Noong nasa Dubai pa ako, si Anton ang humahawak sa ilang household payments. Kapag kailangan ng photocopy ng ID ko para sa insurance, padala, o repair contract, nagsesend ako agad. May panahon pang pumirma ako sa ilang blank acknowledgment receipts bago bumalik sa trabaho abroad dahil ayokong maabala ang tenants habang wala ako. Hindi ko naisip na ang mga maliliit na convenience na iyon ay magiging piraso ng isang mas malaking sistema na puwedeng gamitin laban sa akin.
Tinawagan ako ni Jessa kinagabihan.
“Ate, may nakita ako sa cabinet ni Mama.”
“Anong nakita mo?”
“Ledger. Hindi accounting book. Ordinaryong notebook lang. Pero may dates, amounts, initials ng tenants, at payments sa developer.”
Hindi ko ipinakuha ang notebook. Kinunan lamang ni Jessa ng malinaw na litrato ang mga pahinang nakita niya habang naghahanap ng sarili niyang birth certificate, saka niya ito iniwan kung saan niya nakita.
Sa isang pahina, may simpleng mga sulat:
“Liza – 6,000”
“Dado – 5,500”
“Unit 3 – 6,500”
“Unit 4 – 6,000”
Sa ibaba, may arrow papunta sa salitang “DP HOUSE.”
Sa susunod na pahina, may mas mabigat na entry.
“Anton loan – 1.38M balance.”
Doon lumabas ang bagay na hindi ko inasahan.
Akala ko noong una, baka may ibang babae. Dahil iyon ang unang pumapasok sa isip ng maraming asawa kapag may lihim na pera, lihim na bahay, at lihim na cellphone transaction. Pero walang mistress na lumitaw. Ang lumitaw ay mas ordinaryo at, para sa akin, mas masakit.
Tatlong taon na palang may utang si Anton mula sa maliit na delivery business na pinasok niya kasama ang pinsan niya. Bumili sila ng dalawang secondhand van, umutang para sa repairs, saka nalugi nang mawala ang dalawang pangunahing kliyente. Hindi niya sinabi sa akin dahil noong panahong iyon, ako ang nagpapadala ng pera para sa renovation ng bahay at gamot ng yumaong ama niya.
Si Mama Mercy ang nakakaalam mula simula.
Ayon kay Jessa, ilang beses na raw sinabi ng nanay nila sa magkakapatid na “huwag ipaalam kay Lea hangga’t hindi naaayos.” Sa isip ni Mama Mercy, hindi raw dapat “masira ang pamilya dahil lang sa utang.” Ang solusyon nila ay hindi aminin sa akin ang problema. Ang solusyon nila ay gamitin ang renta ko para hulugan ang townhouse, ilagay ito sa pangalan ni Jessa dahil may problema sa credit history ni Anton, at kapag pumirma ako ng malawak na SPA, gagamitin daw ang apartment bilang daan para makakuha ng mas malaking financing at tuluyang mabayaran ang utang.
“Bakit may townhouse pa kung may utang?” tanong ko kay Jessa.
Napapikit siya.
“Sabi ni Mama, sayang daw kung pambayad lang lahat sa lumang utang. Dapat may ‘mapupunta sa pamilya.’ Balak nilang doon tumira pag naayos na lahat.”
“Kasama ako?”
Hindi siya sumagot agad.
Iyon na ang sagot.
Samantala, tuloy ang pagpapanggap ko sa bahay.
Nagpapasalamat ako kapag ipinagtitimpla ako ni Anton ng kape. Nakikinig ako kapag ikinukuwento ni Mama Mercy ang homily sa misa. Kapag tinatanong nila kung kailan ko pipirmahan ang SPA, sinasabi kong kailangan ko lang tapusin ang quarterly reports sa clinic.
Pero habang naghihintay sila, binabawi ko nang paisa-isa ang kontrol sa sarili kong buhay.
Nagbigay ako ng written notice sa tenants na wala nang ibang authorized mangolekta ng renta maliban sa account na direkta kong kinokontrol. Humingi ako ng copies ng lahat ng dating resibo at screenshots. Pinalitan ko ang passwords at recovery details ng accounts ko. Inayos ko rin ang access sa importanteng documents at inilagay ang originals sa lugar na hindi alam nina Anton at Mama Mercy.
Hindi ko sila kinompronta dahil may isa pang bagay na gusto kong malaman: hanggang saan nila kayang dalhin ang kuwento na “hindi na ako maayos mag-isip.”
Nalaman ko iyon sa birthday ni Mama Mercy.
Nagkaroon ng simpleng handaan sa bahay ng isang tiyahin sa Taytay. May pancit, barbecue, at halos dalawampung kamag-anak. Pagkatapos kumain, biglang inilabas ni Mama Mercy ang parehong folder ng SPA.
“Lea,” sabi niya sa harap ng lahat, “para matapos na ito. Pirmahan mo na. Napapansin naman namin na pagod ka palagi. Ayaw naming dumating sa puntong mawala pa ang importanteng papeles dahil sa stress mo.”
May ilang tiyahin na tumango.
Isa ang nagsabi:
“Anak, asawa mo naman si Anton. Masama ba kung siya ang tumulong?”
Napatingin ako kay Anton. Hindi siya nahihiya. Para bang matagal na nilang inihanda ang eksenang iyon.
“Hindi ko naman sinasabing ayaw ko,” sagot ko. “Gusto ko lang malinaw kung anong authority ang ibibigay ko.”
Sumingit si Mama Mercy.
“Napakasimple. Kayo-kayo rin naman. Bakit kailangan pang gawing komplikado?”
Doon tumayo si Jessa.
“Ma, kung simple lang, bakit pangalan ko ang ginamit ninyo sa townhouse nang hindi ko alam?”
Parang may humila ng preno sa buong sala.
Namutla si Anton, pero mas mabilis si Mama Mercy.
“Ano na namang pinagsasabi mo?”
Ipinakita ni Jessa ang email ng developer.
Nagkagulo ang mga tanong. Si Anton ang unang lumapit sa kapatid niya at marahang hinawakan ang braso nito.
“Sa bahay na tayo mag-usap.”
Hinila ni Jessa ang kamay niya palayo.
“Huwag mo akong hawakan. Hindi ako pumayag na gamitin pangalan ko.”
Hindi ko inilabas ang ebidensiya ko. Gusto ko munang makita kung paano sila kikilos kapag nawala sa kanila ang kontrol sa kuwento.
Pag-uwi namin, doon lumabas ang tunay na galit ni Anton.
“Pinahiya mo kami,” sabi niya habang nakasara ang pinto ng kwarto.
“Hindi ako ang nagsalita tungkol sa townhouse.”
“Pero alam kong ikaw ang nagsulsol kay Jessa.”
“Bakit? May dapat ba siyang hindi malaman?”
Mabilis siyang lumapit sa akin, pero huminto rin bago tuluyang makalapit. Hindi niya ako sinaktan. Ang ginawa niya ay mas pamilyar at mas tuso.
“Lea, mag-isip ka. Kung may problema ako, problema natin iyon. Mag-asawa tayo. Hindi puwedeng iyo ang kita kapag maganda ang panahon tapos akin lang ang utang kapag pangit.”
“Anong utang?”
Doon siya napahinto.
Isang segundo lang.
Sapat na.
Kinabukasan, iminungkahi kong mag-usap kaming lahat sa barangay hall dahil ayokong paulit-ulit ang sigawan sa bahay. Pumayag si Mama Mercy dahil akala niya pabor sa kanya ang harapang pag-uusap sa harap ng matatanda. Si Anton naman, pumayag basta raw dalhin ko ang SPA para “matapos na.”
Bago ang meeting, nagpadala si Jessa ng bagong litrato mula sa notebook ng nanay nila.
Sa pinakahuling pahina, may listahan ng kailangang gawin bago raw ako pumirma:
“SIM — done.”
“Loan — approved.”
“Rents — redirected.”
“SPA — pending.”
At sa ilalim noon, isang linya na parang simpleng household reminder lamang:
“Kapag okay na SPA, saka kausapin tungkol sa apartment.”
Hindi na iyon haka-haka.
May pagkakasunod-sunod silang sinusunod.
At sa barangay hall kinabukasan, balak nilang ipakita sa lahat na ako ang problemang kailangang “ayusin.”
Hindi nila alam na sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa Pilipinas, ako na ang may kumpletong tala ng sarili kong kuwento.
Bahagi 4
Maaga akong dumating sa barangay hall na may brown envelope ng photocopies. Ang originals ay nasa ligtas na lugar, gaya ng bilin ng abogado.
Dumating si Anton kasama si Mama Mercy. May dala rin silang folder.
Pagpasok pa lang, narinig ko nang bumulong ang biyenan ko sa isang kamag-anak na sumama sa kanya.
“Pagod lang talaga si Lea. Hindi na gaya dati.”
Noon ko naintindihan kung gaano katagal nilang inensayo ang linyang iyon.
Hindi sila nagsimula sa pagsasabing sakim ako. Mas epektibo ang ginawa nila. Ginawa nila akong mukhang mahina. Makakalimutin. Stressed. Isang taong dapat tulungan “para sa sariling kabutihan.” Sa kulturang sanay rumespeto sa nakatatanda at umiwas sa eskandalo ng pamilya, madaling ibalot ang kontrol sa salitang malasakit.
Nang magsimula ang pag-uusap, malinaw na sinabi ng barangay officer na naroon siya para tulungan kaming mag-usap at maitala ang reklamo, hindi para magdesisyon kung kanino ang property. Iyon mismo ang gusto ko. Ayokong gawing korte ang barangay. Gusto ko lang ng maayos na record ng sasabihin namin sa isa’t isa.
Si Mama Mercy ang unang nagsalita.
“Ang problema po, ayaw makipagtulungan ng manugang ko. May apartment siya at maraming inaasikaso. Ang anak ko lang naman ang gustong tumulong.”
Tumango si Anton.
“Napapagod na siya sa trabaho. May mga bagay siyang nakakalimutan. Kaya gusto naming magkaroon ako ng authority para ako na ang mag-manage.”
Tinanong ako ng officer kung gusto kong sumagot.
“Opo. Pero bago po ang SPA, gusto ko lang malinaw ang tatlong bagay.”
Inilabas ko ang unang set ng papel.
“Una, bakit pitong buwan na hindi sa account ko pumapasok ang renta ng apat kong tenants?”
Hindi agad sumagot si Anton.
Si Mama Mercy ang bumawi.
“Hindi naman nawala ang pera. Nasa pamilya rin.”
“Kanino pong account?”
“Sa akin muna. Mas convenient.”
“Inutusan ko po ba kayong gawin iyon?”
“Hindi mo kailangang utusan ang lahat. Magkakapamilya tayo.”
Inilatag ko ang screenshots mula sa tenants at photocopies ng receipts.
“Pangalawa, bakit may loan application sa pangalan ko na hindi ko ginawa?”
Doon unang nabasag ang kalmadong mukha ni Anton.
“Baka scam. Sinabi ko na sa iyo.”
“Hindi scam ang dispute reference ng bangko. Hindi rin scam ang replacement SIM na ni-report ko sa telco.”
Napatingin si Mama Mercy sa anak niya.
Mabilis, pero nakita ng lahat.
Nagpatuloy ako.
“Pangatlo, bakit gusto ninyo akong papirmahin ng SPA na may authority kaugnay ng financing sa property ko pagkatapos mangyari ang dalawang iyon?”
Tumigas ang panga ni Anton.
“Lea, ginagawa mong kriminal ang sarili mong asawa.”
“Hindi. Tinatanong ko kung ano ang ginawa mo.”
Tumahimik ang silid.
Maingay pa rin ang electric fan at may batang umiiyak sa labas, pero malinaw sa akin na hindi na ako nakikiusap na paniwalaan nila ako. May dokumento na ang bawat tanong ko.
Doon dumating si Jessa.
Hindi siya umupo sa tabi ng nanay niya. Sa tabi ko siya naupo.
“Ano ginagawa mo rito?” singhal ni Mama Mercy.
“Pangalan ko rin ang ginamit ninyo, Ma. Kaya nandito ako.”
Ipinakita niya ang email at reservation records ng townhouse sa Antipolo. Ipinakita niya ang correspondence na direktang ipinadala sa email niya bilang nakapangalan na buyer.
“Hindi ako nag-reserve nito. Hindi ako pumayag na gamitin ang pangalan ko. At hindi ko alam kung saan galing ang down payment hanggang pinakita sa akin ni Ate Lea ang renta.”
Si Anton ang unang sumabog.
“Para sa pamilya nga! Ilang beses ba kailangang sabihin?”
“Anong pamilya?” tanong ni Jessa. “Yung pamilya na hindi kailangang tanungin bago gamitin ang pangalan ko?”
Sumingit si Mama Mercy.
“Tumigil ka nga. Kung hindi dahil sa kuya mo, ilang beses ka ring tinulungan.”
“Hindi ibig sabihin noon puwede ninyo akong gawing front.”
Naramdaman kong gumagalaw ang lumang ugali ko—iyong gusto kong awatin ang lahat, pakalmahin ang sitwasyon, sabihin na huwag na lang palakihin. Ilang taon akong ganoon. Kapag may tension sa pamilya, ako ang nagbibigay. Ako ang umiintindi. Ako ang nagsasabing “sige na” para matapos.
Pero iyon mismo ang ugaling ginamit nila.
Kaya hindi ako nagsalita para patahimikin si Jessa.
Sa halip, inilabas ko ang huling set ng dokumento: timeline ng payments na ginawa ko mula sa screenshots ng tenants, dates ng townhouse deposits, at mga petsa ng unauthorized account activity. Hindi ko itinuring na sapat ang litrato ng notebook. Ginamit ko lamang iyon para malaman kung aling records ang hahanapin sa mga taong may sariling kopya.
“Anton,” sabi ko, “may ₱168,000 na renta na hindi mo ipinaalam sa akin. May loan application na gumagamit ng details ko. May replacement SIM sa number ko. May townhouse reservation na nakapangalan kay Jessa. At pagkatapos lahat niyan, gusto mong pumirma ako ng SPA. Ano ang utang na pilit ninyong tinatakpan?”
Parang nawala ang hangin sa dibdib niya.
Si Mama Mercy ang sumagot.
“Hindi mo maiintindihan.”
“Subukan ninyo.”
“Negosyo iyon. Nalugi. Hindi kasalanan lahat ni Anton.”
“Magkano?”
Walang sumagot.
“₱1.38 million?”
Doon napalingon sa akin si Anton.
Hindi ko na kailangang banggitin kung saan ko nakita ang numero.
Umupo siya nang mas malalim sa upuan.
“Hindi ko sinadyang lumaki.”
Sa unang pagkakataon, hindi na siya galit. Mukha siyang pagod.
Ikinuwento niya ang delivery business. Dalawang secondhand van. Repairs. Isang pinsang nangakong may siguradong kontrata. Isang kliyenteng hindi nagbayad sa oras. Isang loan para pambayad sa naunang loan. Hanggang sa nagsimula siyang magtago ng notices sa akin dahil bawat buwan daw ay iniisip niyang makakabawi pa.
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong ko.
“Dahil alam kong sasabihin mong tigilan.”
“Siguro nga.”
“Yun na nga! Lagi mong iniisip na mas magaling ka sa pera dahil nag-abroad ka. Ako rito ang sumalo sa pamilya habang wala ka.”
Masakit ang sinabi niya dahil may bahagi roong totoo. Habang nasa Dubai ako, siya ang nagdala sa ama niya sa ospital. Siya ang nag-asikaso sa bubong noong bagyo. Siya ang sumama kay Mama Mercy sa checkup. May mga responsibilidad siyang hindi ko naranasan dahil malayo ako.
Pero hindi binubura ng tunay niyang sakripisyo ang ginawa niyang panlilinlang.
“Kung sinabi mo sa akin ang utang, baka nag-away tayo,” sagot ko. “Baka hindi kita tinulungan. Baka tinulungan kita pero may kondisyon. Lahat ng iyon mahirap. Pero may pagpipilian pa rin ako. Ang ginawa ninyo, tinanggal ninyo ang pagpipilian ko.”
Napahawak si Mama Mercy sa rosaryong nasa bag niya.
“Ang hirap sa iyo, Lea, masyado kang legal. Pamilya ito. Hindi negosyo.”
“Pero nang pera ko ang kailangan, naging negosyo ang pamilya.”
Hindi ako sumigaw. Hindi ko rin sinabi iyon para maging punchline. Iyon lang talaga ang pinakasimpleng paraan para ilarawan ang naramdaman ko.
Tinanong ng barangay officer kung may posibilidad pa raw na magkasundo kami sa management ng property.
“Wala na pong joint management,” sabi ko. “Ako ang may-ari at ako na ang direktang hahawak ng renta. Hindi ko pipirmahan ang SPA.”
Tinanong naman si Anton kung kinikilala niya ang rental collections.
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“May mga kinolekta ako.”
Iyon lang ang inamin niya roon. Hindi niya inamin ang SIM. Hindi niya inamin ang loan application. Hindi ko rin siya pinilit na gawin iyon sa barangay hall. May ibang proseso para roon, at handa na ang dokumento ko para sundan iyon sa tamang lugar.
Pagkatapos ng meeting, umuwi ako sa bahay ng kapatid kong si Nena sa Marikina. Dalawang maleta lang ang dala ko. Kinuha ko ang damit, laptop, personal records, at mga bagay na hindi ko kayang iwan. Ang iba, ipinakuha ko kalaunan nang may kasama.
Hindi ako bumalik para matulog sa bahay namin ni Anton.
Sa sumunod na mga linggo, walang instant na karma.
Hindi biglang nakulong si Anton o nawala ang lahat kay Mama Mercy. Mas mabagal at mas magulo ang tunay na consequence.
Isinumite ko ang dispute documents sa bangko at telco at sinunod ang verification. Nag-file rin ako ng mga reklamo at reports na inirekomenda ng abogado. Ilang beses akong bumalik para magbigay ng statement at dagdag na kopya.
Si Jessa naman ang direktang nakipag-ugnayan sa developer dahil pangalan niya ang nasa reservation. Kinansela niya ang transaction. Hindi lahat ng naibayad ay nabawi. May fees na nawala at may perang hindi na namin nahabol. Masakit iyon, pero mas mabuti nang mawalan ng bahagi kaysa maging dahilan iyon para ituloy ang isang bahay na nagsimula sa kasinungalingan.
Ang apat na tenants ay nagsimula ulit magbayad sa account ko. Bawat payment, may automatic receipt na at may hiwalay akong ledger. Hindi dahil wala na akong tiwala sa lahat, kundi dahil ayoko nang iasa sa “alam naman natin” ang bagay na puwedeng ilagay sa malinaw na record.
Sa pamilya ni Anton, mas mahirap ang naging gulo.
May ilang tiyahin na kumampi kay Mama Mercy at sinabing kung tunay akong asawa, dapat tumulong akong bayaran ang utang ni Anton.
Dati, baka nag-explain ako nang mahaba sa bawat isa.
Hindi na.
Ang sagot ko lang:
“Hindi ko kayo hinihingan ng kampi. Hinihingi ko lang na huwag gamitin ang pangalan at ari-arian ko nang walang pahintulot.”
May iba namang tumahimik nang malaman nilang pati pangalan ni Jessa ay ginamit nang walang pahintulot. Hindi na iyon madaling tawaging simpleng “problema ng mag-asawa.”
Si Mama Mercy ang pinakamahirap kausapin.
Isang hapon, dalawang buwan matapos akong umalis, tumawag siya gamit ang numero ng kamag-anak.
“Lea, gusto ko lang sabihin na sobra na. Hindi na makatulog si Anton. Kinukulit siya tungkol sa utang. Ikaw lang ang puwedeng tumulong.”
“Puwede akong tumulong noon, Ma, kung sinabi ninyo sa akin.”
“E di tulungan mo ngayon.”
“Hindi sa paraan na gusto ninyo.”
“Anong klaseng asawa ka?”
Doon ako natahimik nang matagal.
Hindi dahil wala akong sagot. Dahil dati, iyon ang tanong na kayang magpabago ng isip ko. Anong klaseng asawa ka? Anong klaseng manugang ka? Wala ka bang utang na loob? Hindi ka ba marunong makisama?
Sa loob ng maraming taon, para sa akin ang mabuting asawa ay iyong hindi nagpapahirap sa pamilya. Iyong nagbibigay nang hindi binibilang. Iyong marunong manahimik kapag maliit lang naman ang issue.
Pero natutunan kong may pagkakaiba ang pakikisama at pahintulot. May pagkakaiba ang pagtulong at pagpapaubaya na gamitin ka.
“Yung asawang gusto munang tanungin bago gamitin ang pangalan niya,” sabi ko.
Ibinaba niya ang tawag.
Ilang beses nagpadala si Anton ng mahahabang mensahe—una galit, pagkatapos depensa, saka mga alaala ng magagandang taon namin: airport, video calls, at lugaw kapag may sakit ako.
Hindi ko dinelete ang mga iyon dahil totoo rin ang magagandang alaala. Iyon ang mahirap tanggapin: puwedeng minahal ako ni Anton sa maraming pagkakataon at puwede ring pinili niyang manipulahin ang pera, dokumento, at kuwento tungkol sa akin para iligtas ang sarili niya.
At hindi dahil may mabuti siyang ginawa noon, obligasyon kong manatili ngayon.
Sa tulong ng abogado, sinimulan ko ang naaangkop na legal na proseso para maayos ang aming paghihiwalay at maprotektahan ang mga ari-arian at obligasyong kailangan linawin. Hindi iyon mabilis o malinis; may gastos, paghihintay, at mga bagay pang kailangang resolbahin. Pero malinaw agad na hindi na kami babalik sa dati.
Si Jessa ay lumipat muna sa isang bedspace malapit sa trabaho niya. Nagalit sa kanya ang nanay nila dahil “kumampi sa ibang tao.” Mas masakit iyon para kay Jessa kaysa inaamin niya. Ilang beses niya akong tinanong kung tama ba ang ginawa niyang magsalita.
“Hindi mo ako kinampihan,” sabi ko sa kanya. “Kinampihan mo ang pangalan mo.”
Natawa siya nang kaunti.
“Ngayon ko lang yata natutunan na puwede pala iyon.”
Anim na buwan matapos ang gabing mawalan ng signal ang cellphone ko, umupo ako sa harap ng apartment habang pinapalitan ng karpintero ang bulok na bahagi ng kisame sa Unit 2. Maingay. Mainit. May alikabok. Hindi iyon glamorous na ending.
Lumabas si Liza at iniabot sa akin ang dalawang malamig na bottled water.
“Ate Lea, nag-send na po ako ng renta. Sa account niyo lang po ulit, tama?”
Tiningnan ko ang notification sa phone ko.
Direkta sa account ko.
May reference number.
May automatic receipt.
“Oo,” sabi ko. “Diyan lang. Kapag may magpapabago, tawagan mo muna ako.”
Ngumiti siya.
“Opo.”
Pagkaalis niya, ilang segundo kong tinitigan ang screen. Dati, simpleng notification lang iyon. Ngayon, para sa akin, paalala iyon na ang tiwala ay hindi kailangang walang hangganan para maging tunay.
Hindi ko nabawi ang lahat ng perang nawala. Hindi ko naibalik ang anim na taon ng pagsasama na parang walang nangyari. Hindi ko rin nagawang gawing mabuting tao ang mga taong piniling magsinungaling sa akin.
Pero nabawi ko ang mas mahalaga kaysa sa renta.
Ang karapatang malaman kung ano ang ginagawa sa pangalan ko.
Ang karapatang magsabi ng hindi kahit pamilya ang humihingi.
At ang karapatang huwag magmukhang masamang tao dahil pinili kong protektahan ang bagay na ako mismo ang nagpagod para mabuo.
Bandang alas-dos ng hapon, bumalik ang karpintero sa bubong. Nag-ring ang cellphone ko. Isang unknown number.
Dati, baka sinagot ko agad dahil baka si Anton o si Mama Mercy at baka may emergency.
Ngayon, hinayaan ko munang matapos ang ring. Tiningnan ko ang apartment, ang gate na kailangan pang pinturahan, at ang apat na pintong ilang taon kong binayaran mula sa sahod sa ibang bansa.
Pagkatapos, binuksan ko ang banking app ko, chineck ang renta, at isinara ulit ang phone.
May mga tawag na kailangan sagutin.
May mga tawag ding puwedeng hindi.
Sa wakas, ako na ulit ang pumipili.
