Habang nagpapanggap akong pumapayag sa plano nila, hinayaan kong itayo nila ang sariling bitag gamit ang pekeng pirma, ninakaw na susi, at perang hindi nila pag-aari
Bahagi 3: Habang nagpapanggap akong pumapayag sa plano nila, hinayaan kong itayo nila ang sariling bitag gamit ang pekeng pirma, ninakaw na susi, at perang hindi nila pag-aari
Hindi ko pinanood nang dalawang beses ang video.
Sapat na ang isang beses para tumigil ang huling piraso ng awa ko kay Paolo.
Noon ko naintindihan na ang pagtataksil niya ay hindi lang tungkol sa ibang babae.
Mas mababaw pa sana kung iyon lang.
Ang totoo, ginawa niya akong proyekto.
Pinag-aralan niya ang kahinaan ko. Inobserbahan niya kung saan ako naaawa. Tinandaan niya kung kailan ako pagod. Ginamit niya ang bahay ko, pangalan ko, pirma ko, pera ko, at alaala ng tatay ko para gumawa ng sariling kaharian sa likod ko.
Tumayo ako mula sa upuan.
—Mina, tawagan mo si Atty. Lacsamana. Sabihin mong emergency board protection meeting. Ngayon din.
—Opo, ma’am.
—At tawagan mo rin si Mang Simo sa Cavite warehouse. Walang papasok doon na hindi galing sa akin ang clearance.
Sandaling nagdalawang-isip si Mina.
—Pati po si Sir Paolo?
Tumingin ako sa kanya.
—Lalo na si Sir Paolo.
Alam kong mula sa oras na iyon, hindi na ako asawa sa loob ng isip ko.
Ako na ang may-ari na kailangang bawiin ang kinubkob na bahay.
Dumating si Atty. Lacsamana bandang alas-singko. Matanda na siya, dating corporate lawyer ng tatay ko, at isa sa iilang taong hindi kailanman natuwa kay Paolo.
Noong ikinasal ako, sinabi niya sa akin:
—Alina, may mga lalaking hindi humihingi ng susi dahil mahal ka nila. Humihingi sila ng susi dahil gusto nilang sukatin kung gaano kalaki ang kaya nilang buksan.
Akala ko noon, masyado lang siyang mapagduda.
Ngayon, gusto kong humingi ng tawad sa kanya.
Tahimik niyang binasa ang documents. Pagdating sa pekeng pirma, inangat niya ang salamin niya.
—Hindi ito pirma mo.
—Alam ko.
—May original ka ba ng tunay mong signature specimen sa corporate secretary?
—Meron.
—Good. Huwag kang pipirma ng kahit ano mula ngayon nang walang witness. Huwag mong haharapin sila mag-isa.
Umupo siya nang tuwid.
—Hindi lang marital betrayal ito. May possible falsification, estafa, attempted corporate fraud, at unauthorized access sa company records. Kung kaya nilang gumawa ng fake medical note, kaya rin nilang gumawa ng mas malala.
Hindi ako natakot sa sinabi niya.
Mas nakaramdam ako ng linaw.
—Gusto kong hulihin sila sa akto.
Tumingin siya sa akin.
—Legal at malinis?
—Legal at malinis.
Ngumiti siya nang bahagya.
—Kung ganoon, hayaan nating isipin nilang nananalo sila.
Kinagabihan, hindi ako umuwi sa bahay. Nag-check in ako sa isang maliit na business hotel sa Ortigas, hindi sa five-star hotel na madali nilang mahahanap.
Tinawagan ako ni Paolo nang mahigit sampung beses.
Hindi ko sinagot agad.
Sa pang-labing-isang tawag, pinindot ko ang answer.
—Love, saan ka? Nag-aalala na kami rito.
Ang lambing ng boses niya.
Ang kapal ng mukha niya.
—May meeting ako bukas nang maaga, kaya dito muna ako sa hotel malapit sa office.
—Biglaan naman. Sana sinabi mo. Susunduin sana kita.
—Pagod ako, Paolo.
Sandaling tumahimik siya.
Marahil tinatantiya niya kung may alam na ako.
Kaya bago pa siya makapagtanong, ako na ang nagsalita.
—Napag-isipan ko iyong sinabi mo kanina.
Agad na lumambot ang boses niya.
—Tungkol sa authorization?
—Oo.
—Love, promise, para lang ito sa’yo. Ayokong makita kang nauubos.
Kinagat ko ang loob ng pisngi ko para hindi matawa sa galit.
—Puwede kong pirmahan. Pero may kondisyon ako.
—Ano iyon?
—Gusto ko munang ayusin ang Cavite warehouse papers. Kung ikaw ang haharap sa operations, kailangan malinaw ang asset list. May old title doon, may permits, may warehouse lease proposals. Ayokong magkagulo.
Hindi niya agad nasagot.
Alam kong tumama ako sa gusto niya.
Gusto niyang ibenta ang warehouse. Kaya kung ako mismo ang magbubukas ng usapan, iisipin niyang mas madali akong itulak.
—Tama ka, love, sagot niya sa wakas. —Mas okay nga kung maayos lahat.
—Bukas, magkita tayo sa office. Isama mo si Mama at Papa kung gusto nila. Para marinig nila mismo na okay ako.
Narinig ko ang pigil na saya sa paghinga niya.
—Sige. Proud ako sa’yo, love.
Pagkababa ko ng tawag, napatingin ako sa salamin ng hotel room.
Hindi ko nakilala agad ang babae roon.
Wala na ang dating Alina na inuuna ang hiya kaysa katotohanan.
Wala na ang babaeng takot masira ang pamilya kahit siya na ang binabasag sa loob.
Ang nasa salamin ay anak ni Don Ernesto Reyes.
At ang anak ni Don Ernesto Reyes ay hindi pumipirma ng sariling bitay.
Kinabukasan, naghanda kami ni Atty. Lacsamana ng meeting room sa main office.
May hidden but legal security recording ang conference room namin dahil nakalagay iyon sa company policy. Lahat ng meeting doon ay recorded for governance purposes, lalo na kapag asset disposition ang agenda.
Pina-review namin iyon sa legal team.
Malinis.
May notice sa pinto.
“Meetings in this room may be recorded for compliance and corporate documentation.”
Kung hindi nila babasahin, problema nila iyon.
Dumating si Paolo na nakasuot ng navy blue polo, ang paborito niyang isuot kapag gusto niyang magmukhang responsable.
Kasama sina Dolores at Renato.
Si Dolores ay may dalang maliit na rosary bracelet, na lagi niyang hinahawakan kapag gusto niyang magmukhang kawawa.
—Anak, salamat at naisip mong magpahinga, sabi niya. —Matagal na naming ipinagdarasal ito.
Halos mapangiti ako.
Ipinagdarasal pala nilang mawalan ako ng sariling upuan sa kumpanyang ipinamana ng tatay ko.
Umupo kami.
Nasa kabilang kuwarto si Mina, ang board treasurer, at si Atty. Lacsamana, nanonood sa live feed.
Sa mesa, may inilapag akong folder.
—Ito ang updated asset list, sabi ko. —Kasama ang Cavite warehouse, Kapitolyo unit, at ilang company vehicles.
Nakita ko ang mabilis na pagkislap ng mata ni Paolo nang marinig ang Kapitolyo unit.
Hindi niya iyon inaasahan.
Pero nakabawi siya agad.
—Good. Mas maayos kung centralized.
Si Renato ay umubo.
—Alina, anak, huwag mo sanang masamain, pero sa edad mo, dapat iniisip mo na rin ang pamilya. Hindi habang buhay trabaho. Si Paolo ang lalaki. Siya ang hahawak dapat ng mabibigat.
Tinitigan ko siya.
—Mabibigat?
—Negosyo. Bangko. Suppliers. Ganoon talaga.
—Kahit kumpanya iyon ng tatay ko?
Sumagot si Dolores bago pa makapagsalita si Renato.
—Pamilya na rin naman namin ang tatay mo, anak. Hindi ba?
Doon ko nakita kung gaano sila kagaling.
Kahit patay na ang ama ko, ginagamit pa rin nila ang pangalan niya para buksan ang vault.
Huminga ako nang mabagal.
—Sige. Pag-usapan natin ang pirma.
Naglabas si Paolo ng document.
Pareho ng nasa envelope.
Pero ngayon, may panibagong pahina.
Asset liquidation approval.
Nakasulat doon na pinapayagan ko raw si Paolo na magbenta ng Cavite warehouse, gamitin ang proceeds bilang working capital, at magtalaga ng third-party distributor.
Third-party distributor.
MBJ Trading.
Hindi pa rin nila alam na alam ko na.
—Bakit may liquidation approval? tanong ko.
Ngumiti si Paolo.
—Formality lang, love. Hindi naman ibebenta agad. Para lang may flexibility.
—At bakit MBJ Trading ang nominated distributor?
Saglit na natahimik ang mesa.
Si Dolores ang unang kumurap.
Si Renato ay tumingin kay Paolo.
Si Paolo naman ay ngumiti, pero nakita ko ang tensyon sa leeg niya.
—Recommended lang iyon ng supplier. Bagong company. Competitive rates.
—Sino ang owners?
—Hindi ko kabisado.
—Hindi mo kabisado, pero gusto mong bigyan ng access sa materials distribution ng kumpanya ko?
Doon na nagbago ang mukha ni Dolores.
—Alina, huwag mong taasan ng boses ang asawa mo.
Hindi ako tumaas ng boses.
Kaya mas nakakainsulto siguro sa kanila ang katahimikan ko.
—Hindi ako nagtataas ng boses, Ma. Nagtatanong ako.
Hinawakan ni Paolo ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.
—Love, tingin ko hindi ito magandang timing. Pagod ka pa. Baka masyado kang emotional.
Iyon ang cue nila.
Emotional.
Pagod.
Hindi stable.
Kinuha ni Dolores ang tissue at nagsimulang umiyak nang walang luha.
—Anak, hindi ka namin inaaway. Gusto ka lang naming iligtas sa sarili mo.
Si Renato ay sumandal at bumuntong-hininga.
—Kung ganyan ang reaction mo sa simpleng tanong, baka tama ang doctor. Kailangan mo talagang magpahinga.
Doon ko alam na ipapasok na nila ang medical certificate.
At tama ako.
Inilabas ni Paolo ang isang sealed document.
—Love, kinausap ko si Dr. Ferrer. Concerned siya sa stress level mo. May recommendation siya na mag-step back ka muna for at least three months.
Kinuha ko ang papel.
Tinitigan ko ang pangalan ng doktor.
Kilala ko siya.
Hindi bilang doktor ko.
Bilang pinsan ni Clarisse Manabat.
Tumayo ako.
—Sandali lang. Kukuha lang ako ng tubig.
—Dito ka na, sabi ni Paolo agad.
Ngumiti ako.
—Bakit? Bawal na ba akong uminom nang mag-isa?
Hindi siya nakasagot.
Lumabas ako ng conference room, dumiretso sa kabilang kuwarto, at tumingin kay Atty. Lacsamana.
—Nakuha ba lahat?
Tumango siya.
—Lahat. Pati medical certificate. Pati admission nila na ginagamit nila ito para alisin ka sa management.
Si Mina ay nakapamewang, namumula ang mata sa galit.
—Ma’am, may dumating pa pong email mula Cavite warehouse. May tao raw po ni Sir Paolo doon ngayon. Pinapapasok daw sila para mag-inventory.
Inabot niya ang tablet.
Nasa live security feed ang gate ng warehouse.
May van.
May dalawang lalaking may dalang folder.
At sa tabi nila, nakatayo si Clarisse Manabat, nakasuot ng puting blazer, hawak ang susi ng warehouse na hindi niya dapat hawak.
Pagkatapos, lumabas sa van si Paolo.
Hindi.
Hindi pala si Paolo ang nasa conference room lang.
May ibang lalaki sa warehouse feed na kahawig niya sa postura, pero hindi siya.
Lumapit ang camera.
Si Renato.
Tatay ni Paolo.
Si Renato mismo ang nagdala kay Clarisse sa warehouse ng tatay ko.
At sa screen, habang binubuksan nila ang gate, may lumabas na bagong email sa inbox ni Mina.
Subject:
“Notice of Immediate Transfer of Cavite Warehouse Possession to MBJ Trading.”
May attached document.
Pekeng pirma ko ulit.
At may petsa ngayong araw.
